Laatste nieuws 2008

De beste wensen voor 2009
27-12-2008 Meerssen. Het schijnt dat steeds meer mensen hun vrije tijd willen vol maken met lopen en wel met marathon lopen.
De SM-loop, dit jaar weer meer dan 100 deelnemers waarvan een gedeelte voor de halve marathon. Normaal behoeft een dergelijk loopfestijn geen speciale voorbereiding maar dit jaar had ik "tegenwerking". Een hele goede kennis waar het niet zo goed mee gaat , lichamelijk, belde vanacht om 03.00 uur en dit heeft mij en mijn vrouw bijna de gehele nacht wakker ghouden. Je gaat ook denken over je eigen leven. Het lopen, is het dit allemaal waard??? Ik kom toch maar op een ding uit. JA.
Vroeg opgestaan  en mijn 2 mooie Saluki 's ( Perzische windhonden ) Ulyscha en Aïsha uitgelaten, ontbijten en dan om 08.00 uur kwam mijn goed loopvriend Eberhard uit Aken (D) me halen om samen naar Meerssen te gaan. Om een lang verhaal kort te maken. In het begin ging het wel. We waren met velen en hier een gesprekje en daar een gesprekje. Verschillende mensen kwamen met me praten om te vertellen dat ze mijn boek hadden gelezen en ze vonden het allemaal harstikke leuk.
Klaus Krolzig zijn vrouw, bij de verzorginspost van de Gulpener brouwerij,  vertelde zelfs dat hun kinderen het boek gelezen hadden en die vonden het ook heel leuk.
Om de 7-8 km een verzorgingspost en verder. Ik maakte vele foto 's in het begin en het weer was geweldig. Vriesweer en een goed zonnetje. Nou, na een tijdje begon mijn rug op te spelen. voor het eerst sinds 3 jaar een marathon zonder pijnstiller van te voren. Ik heb het geweten en ik voel het nu nog. Mijn rug met alles wat er naar uit kon stralen, deed pijn. Conclusie, volgende keer weer gewoon een Brufen. Het was gezellig maar het ging eigenlijk voor een groepsloop te hard. Op de terugweg "moest"  ik zodoende effe wachten op de persoon achtermij want de afslag naar rechts was helemaal niet te zien. Ik deed dit en daarna weer inhalen maar ............ het ging niet, de pijn werd erger. Ik liep al langer alleen maar dat vind ik net prettig, die massa volk dat hoeft voor mij niet. Kwam er nog bij dat ik een man zag lopen met een Saluki  ( Perzische windhond ) en dan ben ik verloren. Ik maakte 2 foto 's van hen en een leuk praatje met de eigenaar. Daarna weer verder en proberen in te lopen op de rest. Het laatste stuk langs de Geulle, richting Valkenburg,  was ontzettend pijnlijk. Mijn vriend Eberhard wachtte op me, ondanks dat hij maar weinig training had gehad liep hij goed, en hij vroeg of ik een Brufen wilde hebben. "Neen",  was mijn antwoord want ik had afgelopen week maagpijn gehad, veroorzaakt waarschijnlijk door een stukje gedroogd vlees wat ik wel vaker eet. Dit had of de maag geblokkeerd of beschadigd. Sinds 2 dagen was mijn maag pijnvrij. Eberhard en ik liepen verder en ik hoorde van Jo dat er meer mensen problemen hadden, waarschijnlijk veroorzaakt door de verplichte pauzes.
Nou, Eberhard vergezelde me en we liepen prima samen. Effe later haalden we Thijs van Heugten in die op blote voeten liep, een nieuwe loophobby van hem.
Uiteindelijk dus finishden we bij de Nachtegaal en , ja, dat was het eigenlijk.
Alhoewel, Thijs van Heugten, kunstenaar/schilder, had me een verrassing beloofd en aangezien Eberhard snel naar huis wilde ging ik naar hem op zoek. Hij overhandigde me een prachtig kunstwerk n.a.v. mijn 250-ste marathon/ultra afgelopen november.
Ik vond het geweldig en nogmaal Thijs, harstikke bedankt.
Volgende week is de 50 km van Schinnen, of marathon voor de liefhebbers. Onderweg zei ik tegen Eberhard dat ik er niet zou deelnemen maar het leed is weer vergeleden dus ...................................
Soms denk ik dat het einde van mijn lopen wel erg nabij is maar mijn hoofd was er vandaag ook niet echt bij na zo 'n nachtrust.
Laten we niet vergeten de prachtige natuur in ons Zuiden, zelfs als Limburger kun je daar van blijven genieten dus  .......niet lullen maar doorlopen.
 
Mijn foto 's staan op:  http://picasaweb.google.nl/Henkiesfotoos/27122008Silvestermarathon2008

klik foto voor vergroting van onze blootvoetspecialist Thijs v Heugten.

 

         klik foto 's voor vergroting
13-12-2008 De Eisweinlauf in Baden-Baden (D) over 65 km en 1900 hoogtemeters. Deze loop stond al een tijdje op de verlanglijst van Henk Geilen en hij nodigde ons, Erwin Borias, Wim de Kwant, Roger Kempinski en ikzelf, uit om met hem mee te rijden naar Baden Baden. De Eisweinlauf is een zware groepsloop en we stelden er ons veel van voor. Twee weken gelden hadden we alle vijf Olne-Spa -Olne gelopen en nu dus weer een 65km wedstrijd. Wim had afgelopen weekend nog een zware gedaan, zie http://www.ultraned.org/N_item/f4470.php
Op internet had ik gezien dat er op plekken daar in de buurt sneeuw zou liggen dus ...... We vertrokken vrijdag daar het een lange rit is en we wilden om 08.00 uur zaterdag morgen fit aan de start verschijnen. Helaas werd onze rit ernaar toe behoorlijk verlengd door een dodelijk ongeval op de Autobahn 61 ter hoogte van Koblenz. We waren om 13.00 uur vertrokken. Een vrachtwagenchauffeur had er de railing geramd en was 50 meter naar beneden gestort met dodelijk afloop. Tegen 22.00 uur kwamen we eindelijk aan in Buhl, omgeving Baden-Baden, en werden welkom geheten door Rudolph, de organisator zie http://laufendhelfen.info/index.php , die nog warm eten voor ons had bewaard. Ik kende Rudolph van de Marathon des Sables 2004. Een pracht kerel die deze loop organiseert voor het goede doel. Na een voor mij te korte nacht, ik slaap normaal 8 uur of langer, snel ontbijten en met de bus naar Offenburg. Na een paar toespraken vertrokken we in het half-donker, met zo 'n 80 mensen en onderweg zouden er 5 verzorgingsposten zijn alwaar er nog lopers bij zouden komen die 65 km te lang vonden en/of nog niet klaar voor waren. 

Eerst was alles vlak en er was geen sneeuw te zien maar zo gauw als we buiten de stad kwamen was er al iets wits te zien. Bergen hadden we ook nog niet gezien en na zo 'n 6 km de eerste bergen en dan meteen naar boven over steile wegen. Daar het een groepsloop was werden de stijgingen bijna allemaal in tempo omhoog gelopen en niet gerend. Eigenlijk kon in het begin iedereen goed meekomen. De vraag was om de minder sterke lopers vooraan te laten lopen en de sterken achterin daar dit de moeilijkste plek is om te lopen dus wij gingen met ons vijven meteen achterin lopen, om de tegenstanders bang te maken!!!!! Zo kwam je ook met veel mensen in gesprek en dat is altijd wel leuk. Dan sneeuw en hoe hoger dat we kwamen hoe meer sneeuw en het werd kouder. Dan na 10km de eerste verzorgingspost op Schloss Staufenberg, midden in de sneeuw en boven op de top van een van de bergen. Een prachtig uitzicht en de verzorging, geweldig. Bijna alles wat je je zou wensen onder het lopen, stond er voor ons klaar. De bedoeling was om in een rij langs de tafels te lopen en dan meteen te eten. Eigenlijk at ik teveel want er lag zo veel lekkers. Drinken ging op dezelfde manier. Ze hadden zelfs Maltbier, alcoholvrij bier en bier met alcohol!!!!! Ik hield het bij warme thee want nogmaals het was fris en zeker tijdens de verplichte verzorgingspauzes. Zo liepen we door een adembenemende streek op en af. Zeer steile hellingen en dan weer naar beneden soms ook heel steil naar beneden. Er werd veel gefotografeerd en de kilometers gingen redelijk snel voorbij. Verzorgingspost 20 km, ik kreeg het koud en deed mijn jasje aan en at weer goed, kaas, worst, peperkoek, chocolade, van alles een beetje. Dan weer verder. Na 23 km voelde ik dat ik koude voeten kreeg, niet nat maar koud. Ik keek naar mijn schoenen en ja, mijn nieuwe trailschoenen, alle twee, waren aan de binnenvoet gescheurd. 

Hoe kan dat nou, een trailschoen die is toch speciaal voor dit soort parcoursen gemaakt. Zelf denk ik dat de schoen niet tegen extreme stijgingen kan. Mijn collega-lopers zeiden dat ik maar blij kon zijn dat dit hier gebeurde en niet in de woestijn want dan was het probleem groot. We gingen weer verder tot op een moment een loopster haar enkel verzwikte en er vervoer geregeld moest worden via de telefoon. Hierdoor hadden we flink wat oponthoud maar dat maakt niet uit. Ik hoopte alleen maar dat mijn schoenen het zouden houden tot de finish. 30km, 40 km en er kwamen steeds meer lopers. De zon was uitgekomen en nu waren de uitzichten met de sneeuw nog mooier.
Een meisje dat instapte na 40 km, liep al meteen achteraan en we moesten regelmatig op haar wachten. Na 50-55 km zag ik haar niet meer en ik denk dat men haar geadviseerd heeft uit te stappen. De zon begon te zakken en het zou niet meer lang duren voordat het donker werd. De reflectie-vesten werd aangetrokken bij verzorgingspost 52-53. Het parcour bleef op en af gaan en het enige waar ik last van had was de koude, doordat ik nat was van het zweten en mijn rechter achillespees. Toen het bijna donker was gingen we het bos in en de sneeuw zorgde dat we lang zonder hoofdlamp konden blijven lopen. Dan een hele lange afdaling door het bos naar Baden-Baden. Het tempo lag nu iets hoger en dat loopt toch wat makkelijker. Dan eindelijk het centrum van de wonderschone stad Baden-Baden. Met z 'n allen liepen we de kerstmarkt op waar we verwelkomt werden met Gluhwein en een grote gebakspop. Ik had honger en at 2 van zulke. 

         Klik afbeelding voor vergroting.

Dan weer toespraken en eindelijk met de bus terug naar de gymzaal om te douchen en de warme maaltijd van de organisatie. Die maaltijd smaakte zeer goed samen met een pilsje dat vlgs Roger was gebrouwen op 1000 meter hoogte!!! We namen afscheid van Rudolph en de andere lopers, kregen nog een kerstster ( plant) en een fles Rieslinger en toen terug naar huis waar ik arriveerde om 00.45 uur.
Wim en Erwin moesten toen nog helemaal terug naar het Noorden. Het heeft toch veel voordelen om Limburger te zijn, vind ik.

Voor foto 's zie:
http://picasaweb.google.nl/Henkiesfotoos/Eisweinlauf2008HENkS

Wil je meer weten over de Eisweinlauf en over Rudolph en zijn goede doel:
http://laufendhelfen.info/lh_de/infos_fuer_laeufer/eigene_veranstaltungen/eisweinlauf/index.php
of
http://laufendhelfen.info/index.php

Het einde van het jaar nadert en nu alleen nog maar de Silvstermarathon, 27 december in Meerssen. Doe je ook mee?????

  
Sinds een aantal maanden fiets ik een maal per week met de MTB. 

Het doet me goed en de rug wordt op een andere manier belast. Zeker na een zware wedstrijd zoals afgelopen zondag, is het een welkome afwisseling ondanks de gladde wegen, sneeuw en koude.

 
30-11-2008 Olne (B). Samen met Roger Kempinski, Jo Schoonbrood en Henk Geilen gingen we naar Olne om daar de 65 km lange trail Olne-Spa-Olne te lopen met zijn 1900 hoogtemeters maar ook hetzelfde omlaag. Een zware klus, te vergelijken met de Magnetoise van begin dit jaar. Wat voor kleding, welk schoeisel, allemaal vragen die van te voren speelden want welk weer zou het worden? Sneeuw, regen of alle twee. Toen we in Olne  aankwamen was het duidelijker, geen sneeuw, fris en een beetje gevroren. Jo en ik hadden beiden de New Balance 1441 RX gekozen als schoeisel. Een geweldige grip en ( dachten we) waterdicht. Na de start van ruim 300 lopers was het alleen maar afdalen en dan weer lichtjes bergop. Het liep goed, ik liep zonder rugzak maar met bidonhouder een buiktasje met sportrepen en gels en een regenjasje. Bij de Magnetoise had ik hongerklop gehad en dat wilde ik toch voorkomen. Eigenlijk liep het prima, veel modder, veel water en na korte tijd voelde ik water in mijn linker schoen, dus niet waterdicht. Ik dacht aan een gaatje in de schoen maar enkele kilometers later voelde ook mijn rechter voet het koude water binnendringen. De zolen zijn echt geweldig want bij b.v. kilometer 40 kregen we een afdaling, niet te filmen , en ik bleef overeind. Daarna regen en ik had gelukkig het jasje bij me en ik bleef op temperatuur. Bij kilometer 48-49 een helling die we op handen en voeten omhoog moesten klauteren en ik kwam goed boven, ik was toen al sinds enkele kilometers doodmoe maar de verzorgingspost op 48 had me goed gedaan. De marathon van vorige week was dus nog niet verteerd. De helling daarna dus was glad en velen kwamen met veel moeite boven maar ik niet dankzij de schoenen van Ron for Run. Vanaf km 48 dus had ik het zwaar en was duizelig, niet van hongerklop denk ik maar van het constant turen naar de grond, het was glad, de bladeren bedekten vele stenen waardoor een misstap niet te voorspellen was en een valpartij kon betekenen. Twee maal verzwikte ik mijn linker enkel maar het ging en ik kon blijven doorgaan. Vele stukken van het parcour kende ik van de Magnetoise en van de andere trails die ik deed in de Ardennen. Mijn streven was tuseen de 7 u 30 min en 8 uur. Uiteindelijk finishde ik in 8 uur en 6 minuten en ik was kapot. Mijn tenen deden zeer van de lange steile afdalingen waardoor mijn tenen tegen de neus van de schoenen hadden gedrukt  en daar zou ik nog wel een tijdje last van hebben. Weer een klus geklaard, nr 251, en ik was tevreden. Er is nog veel werk te doen voor de 100 km van Marokko maar over 2 weken loop ik de Eisweinlauf, ook 65 km met veel hoogtemeters, in Baden-Baden en die wordt in groep gelopen in een rustiger tempo en moet mijn vermogen verder opbouwen. Effe de tenen, vier blauwe nagels,  laten genezen en over 2 dagen gaan we weer verder.

 

 

 

 

 

 

 

 

   

Klik op een van de afbeeldingen voor een leesbare vergroting van de Limburger en de Maaspost.
22-11-2008. Zwolle-Urk. De Zuiderzee marathon. Extra er tussen gevoegd daar Olne-Spa-Olne, volgende week, eigenlijk mijn 250-ste- marathon/ultra zou worden. Ik vond het risico erg groot dat ik daar kan uitvallen. De trails in de Ardennen zijn erg zwaar en lang en modderig en noem maar op. Met Frank Veugen en Henk Geilen ging ik naar de wedstrijd. Onderweg hadden we veel last van gladde wegen en sneeuwval maar we bereikten veilig de finishplaats. Vandaar werden we met bussen naar de startplaats in Urk gebracht. Ik zou met rugzak lopen en had er echt zin in. Journalist Rob Sporken van de krant de Limburger,  http://www.limburger.nl/ , en een fotograaf zouden alles vastleggen. Ik trof ze allebei in Urk en we waren er klaar voor. Zij zouden mij volgen en alles verslaan en vastleggen voor de krant. Enkele dagen van te voren had ik een uitgebreid intervieuw gehad met Rob. Het was erg fris en er was slecht weer voorspelt, regen hagel en sneeuw en veel wind. Ook dit sprak me erg aan. Naderhand vroeg Rob nog of ik het erg vond dat het weer toch niet zo slecht was? Ik zei hem dat ik extremen niet uit de weg ga maar als het weer beter is, ja dat is natuurlijk altijd goed. De organiserende vereniging vermeldde sinds deze week op hun site dat er een mogelijk was dat we dit jaar voor de eerste keer de wind helemaal in de rug zouden hebben. Wie weet, soms kan men het weer van een dag later nog niet voorspellen. De start, zoals altijd vertrok ik te snel maar de wind dreef ons tot grote "hoogtes". Laat maar gaan, ik kom me zelf zo wie zo wel tegen. Het liep allemaal prima en onderweg kwam ik Rob en de fotograaf regelmatig tegen.
Rob maakte onderweg ook een filmpje zie: http://limburger.sii-stream.com/popup_player.php?id=3107
Mijn oude blessure voelde ik totaal niet, misschien veroorzaakt door de koude rugwind die de blessure koelde. Na 11 km begon het te sneeuwen en kregen we de eerste tegenwind. Geen kinderspel en het was doordouwen. Dan weer de vertrouwde wind in de rug. Ik dronk veel en gebruikte de gels die ik in Ierland had gekregen als dank voor deelname aan het onderzoek van de Glasgow University. Mijn eerste dip kwam pas rond de 34-35 km maar ik bleef doorgaan. Het tempo zakte maar ik bleef rennen. Soms liepen we over klinkers die ongelijk lagen en daar heb ik echt een hekel aan. Dan het 40 km punt en ik haalde weer wat mensen in en dat motiveert. 1 km voor de finish werd ik nog ingehaald door Eric de Vries, de uitgever van mijn boek. Dan eindelijk de atletiekbaan, ik was niet kapot maar je bent ingesteld op 42,195 km en dan moet het niet meer zijn. Ik finishde blij in een tijd van 3 u 59 min en 20 sec. Ik had 4 uur voorspeld dus ..............
Journalist Rob filmde de finish zie: http://limburger.sii-stream.com/popup_player.php?id=3108  Nr 250 zit erop en ik werd meteen gefeliciteerd door Henk Geilen en Eric de Vries. Effe later volgde Frank Veugen en kreeg ik een kadootje van hem en Henk, 2 flessen Guinness 8%. Geweldig van hen, ze hadden in mijn verslag van de Dublin marathon gelezen dat de Guinness zo goed bevallen was. Dat hebben we nog niet geproefd en  ik was er zeer benieuwd na. Na de finish werd ik door een fotograaf (  http://www.woestenij.nl/home/ )gevraagd of hij een portretfoto van mij mocht maken i.v.m. een project genaamd "Face the Distance" waar hij aan het werken was. Tuurlijk. Rob nam nog het laatste nieuws op voor de krant en daarna een lekkere warme douche. Bij de prijsuitreiking werd ik nog gehuldigd voor mijn 250-ste en kreeg een oorkonde van de organisatie.
Tevreden reden we allemaal terug naar huis en nummer 250 zit erop en 251 komt eraan.

  De finish.

                 

9-11-2008 De Rursee marathon. De planning was om zonder rugzak te lopen maar een flinke kou met veel keelpijn liet me besluiten met de kleine Deuter speedlite 15 te gaan lopen, ook als test met waterzak erin voor Olne Spa Olne maar vooral om extra kleding mee te nemen voor als ik problemen onderweg zou tegen komen of zou moeten uitstappen. Mijn knie na de val in Dublin, was weer goed. ik startte rustig en het liep prima, alleen had ik teveel kleding aan en ik zweette veel. Na 10 km toen ik eindelijk in mijn tempo zat ging het qua temperatuur. Ik liep na tevredenheid en de Deuter rugzak zat goed maar de waterzak moet iets veranderd in worden, waterzak was niet van Deuter, want ik moest te hard trekken om er iets uit te krijgen. Na 19 km gingen we over de stuwdam en dan ben je bijna halverwege. Het had van te voren redelijk veel geregend en er stonden veel waterpoelen waar je soms doorheen moest. Halverwege zat ik op een tijd van 1 u 56 min. Dat was een tegenvaller want ik had onder de 1u 55 willen lopen de eerste helft. Ik probeerde wat te versnellen maar de rugzak laat dat meestal niet toe met zijn geschud. De tweede helft is vlgs. mij zwaarder dan de eerste en de eerste echte stijgingen liggen na 27 km. Dat ging nog maar na 36 km was het op. In het begin had ik wat moeite met ademen maar dat ging over maar nu was het echt op. De zwaarste stijging bij km 37 moest ik helemaal opwandelen, vorig jaar helemaal opgerend met rugzak met 8 kilo,  en de laatste stijging op 40-41 km ook een heel stuk. Een tijd onder de 4 uur had er normaal ingezeten maar na de wandeling bij km 37 was die hoop voorbij. Ik finishde desondanks toch tevreden en redelijk fit na 4 u 6 minuten en 1 seconde. Mijn 249-ste marathon/ultra. Wanneer en welke wordt de 250-ste????? Ik weet het nog niet dus .........................

Trouwens om op Ierland terug te komen.
 
A world of shadows, shades and storming energy,
the magic of the pouring pint charges the glass.
With a thundering surge of darkness and light,
the perfect pint is created in front of your eyes.
So sit back, take a sip and enjoy, the night is
young and like the pint, IT s ALIVE INSIDE.
Enjoy GUINNESS sensibly.
 
Mooi he, stond op een bierviltje van Guinness.
 
HEb gisteren nog eens een Guinness thuis gedronken,     heeeeeeerlijk

 

           plus = lekkerder
Na de marathon van Eindhoven werd ik benaderd door ProRun om regelmatig een stukje te schrijven voor hun website. Ze hadden via een van mijn sponsors, Suunto, mijn emailadres weten te achterhalen en zodoende kwam het contact er. Via een foto van mij met het logo van een van mijn sponsors op mijn loophemd, vonden ze mij uiteindelijk.
 
Het eerste verhaal is te vinden via:
 
http://www.prorun.nl/index.aspx?FilterId=1048&ChapterId=2216&ContentId=32719

Klik op foto voor eventuele vergroting.
Vrijdag 24 october, met Pierre Rinia  vertrok ik naar Dublin met Aer Lingus, na aankomst om ongeveer 23 uur nog effe de kroeg in voor onze eerste Guinness.
 In het kort:
Zaterdag, nummer opgehaald en op de Expo wat rondgekeken. Ik had me opgegeven voor een onderzoek van de Glasgow Universiteit naar de effecten van gelletjes en die mensen trof ik daar. Wat papieren invullen en ik kreeg de materialen voor tijdens de marathon. Ik kwam in de groep die de gelletjes ook echt kreeg, anderen kregen iets anders of een placebo. Tevens kreeg ik een bekertje waar ik ochtendurine in moest doen, de ochtend voor de marathon.
Zondag was de Breakfast run en met zo  n 600 mensen vertrokken we met vooraan mensen met vlaggen van de deelnemende landen. Na afloop gezamelijk ontbijt en live optreden van 2 muzikanten en een folklore dansgroep. alles was perfect georganiseerd en we kregen ook nog een T-shirt van deze loop.
Dan maandag 27 october, de marathon. Het was erg koud s  morgens en ik leverde mijn ochtendurine in en werd gewogen. Dan richting start waar ik al snel  stond te rillen van de koude met Pierre Rinia toen ik ineens Mark de Boer zag. We maakten een praatje en daarna gingen we verder met onze eigen voorbereiding. Bij mij was dat me ergeren over de lekkende gelletjes. Ik had een speciale riem gekregen om ze me te nemen ( 12 stuks kreeg ik er en eigenlijk moest ik elke 20 minuten er een innemen. Ik had vermeld dat ik er maar een per 5 km zou innemen, geen probleem. Mijn lange legging zat er al helemaal onder. Dan de start van 11.700 deelnemers. We konden redelijk doorlopen en ik liep prima. Het parcour ging soms goed op en af en eigenlijk waren er maar weinig vlakke stukken. Ik passeerde de 21 km in 1 uur 51 minuten. Dat zou de tweede helft eigenlijk ook zo moeten kunnen, was het niet dat ik weer problemen kreeg met heup en knie. Op 35 km ging het weer beter en ik had weer een mooi tempo. 3 uur 45 minuten moest er in zitten maar ik kreeg weer problemen. Dan zo n 100 meter voor de finish stak een loper de weg over van links naar rechts en ik kwam te vallen, recht op mijn slechte knie. Ik verrekte van de pijn in de knie en probeerde langzaam op te staan en een stukje te wandelen. De loper had zijn vrouw zien staan en kuste haar en nam hun zoontje op zijn schouders en liep door naar de finish. Eerst zei hij niets tegen me maar omdat ik vloekte en tierde zei hij heel kort : SORRY.
Ik finishde uiteindelijk in 3 uur 50 minuten en 44 seconden. De knie was pijnlijk, mijn broek gelukkig nog heel. Ik haalde mijn spullen op en de medaille en het T-shirt en ging meteen door naar de tenten van de Universiteit van Glasgow. Ik werd weer gewogen, niet afgevallen en niets bijgekomen. Ik had elke 5 km een gelletje gebruikt en men noteerde dat allemaal, de lichaamstemperatuur werd gemeten en er werd bloed geprikt, een op glucose en de andere weet ik niet. Het plasje na afloop was geen probleem dus ik had genoeg gedronken. Na afloop zag ik Henk Geilen lopen die ook net binnen was. Hij was iets langzamer dan mij maar dat is logisch, hij had de dagen ervoor 444 km gelopen van Coast to Coast in Ierland. We hadden het alle twee koud en gingen onze eigen weg. Ik ging Pierre zoeken en opeens zag ik hem. Hij had toch de marathon uitgelopen en dat bijna ongetraind. Onvoorstelbaar en alle respect voor hem. Na de marathon effe mijn knie verzorgen en dan douchen en  ...........................een volgende Guinness. Hierna bleven Pierre Rinia en ik nog enkele dagen in Ierland om sfeer te proeven en Guinness. We bezochten nog enkele mooi plekken en bij ons bezoek aan de Wicklow Mountains werden we zowaar op echte sneeuw ( 10 cm ) getracteerd.
Het gaat niet goed met ons milieu dat is een ding dat zeker is. Deze marathon is zeker een aanrader in een mooie stad en een mooi maar duur land.

 

 

 

ProRun foto van de week

zie www.prorun.nl

 Nederlands Kampioen 55 plus
Eindhoven, 12-10-2008. De zoveelste deelname in Eindhoven, een heel drukke leuke stadsmarathon. Ik zou lopen met de rugzak want ik wist niet hoe het met mijn rug was en met rugzak heb ik altijd minder klachten. Afgelopen week was de pijn in heup/bovenbeen ook minder geworden en ik zag het wel zitten. Bij het afhalen van het startnummer stond er ook een stand van een van mijn sponsors, X-socks. Daar moesten we natuurlijk effe mee op de foto.
Tevens kreeg ik de vraag  om speciale X-Bionic-kleding uit te proberen in de 100 km-loop door de woestijn in Marokko volgend jaar februari en natuurlijk Mongolie in juli.
Daarna liepen we richting start en ik ging redelijk achteraan staan. Mijn streven was 4 uur. Dan de massale start en na 2 km moest ik al een plasje plegen hetgeen moeilijk te doen is in een stad. Na dit plasje begon dus de marathon. Ik liep goed en alles voelde goed. De Deuter rugzak, ja eigenlijk had hij iets strakker moeten zitten want hij schudde erg maar het kon natuurlijk ook komen doordat ik verkeerd had ingepakt. Mijn telefoon, beurs en fotocamera zaten boven in de rugzak. Fotocamera i.v.m. met  Jo Schoonbroodt die meeliep om Nederlands Kampioen te worden in zijn leeftijdsklasse. Ik dronk regelmatig en veel maar het lopen ging te hard en ik was al aan het dromen over een tijd onder 4 uur met rugzak. Na de eerste ronde de tweede en laatste ronde. Ik begon langzaam vermoeid te raken, het lopen met rugzak was toch een beetje anders dan de andere keren. Bij km 32 stopte ik enkele seconden om iets te eten dat ik bij me had want ik voelde me duizelig worden en eten onder het lopen met rugzak gaat moeilijk i.v.m. mijn snelle ademhaling, veroorzaakt door de strak aangetrokken rugzak. Weer verder en ik voelde me al snel beter. Nu begon ook pas de zon te schijnen en ja ik had het na zo n 17 km koud gehad terwijl er warm weer was voorspeld. Het was overal druk en gezellig en er was veel muziek langs het parcour. De laatste kilometers moest ik toch erg doorbijten maar ik wist dat ik rond de 4 uur zou gaan finishen. Dat deed ik dus ook in 4 uur 1 minuut en 37 seconden. Ik was redelijk snel herstelt en ging toen op zoek naar Jo.
Ik vond hem al erg snel en hij was Nederlands Kampioen geworden in de leeftijdsklasse 55 plus. Hij was erg blij en ik ook natuurlijk. Bij de prijsuitreiking maakte ik vele foto van hem en voor hem want zoiets beleef je niet vaak. Had ik toch niet voor niets met rugzak en fotocamera gelopen.
Volgende? Dublin Marathon in Ierland over 2 weken.

 
Mijn site gaat over hardlopen en ik heb de laatste tijd, sinds 27-09-08, weer een hele snelle loopster in mijn buurt. Mijn nieuwe Saluki Aisha rent als een gazelle en is niet kapot te krijgen. Ik wou dat ze van mij ook nog eens zo  n actie-foto zouden kunnen nemen die zoveel snelheid en plezier  uitstraalt. Alhoewel die grijns op de foto hieronder bij de Mergelland marathon, was die niet ongeveer hetzelfde??

 

 

 
 27-09-2008 Onze nieuwe aanwinst. Aisha, een jonge Saluki-dame van 1 jaar oud. Na een rit van 3 1/2 uur arriveerde Aisha gisteren bij ons.
 Het contact met Ulyscha, onze blonde Saluki-dame,  verliep redelijk soepel maar ze moeten aan elkaar wennen.

 

                        klik foto voor vergroting

 

 

14-09-2008. De Mergelland marathon in Meerssen. Ondanks de rugklachten ( oude hernia ) was ik gewoon doorgegaan met mijn trainingen en vaak dacht ik dat ik helemaal niet zou kunnen deelnemen. Zondagochtend werd ik wakker van dezelfde Ischeasklachten die ik links heb, alleen nu RECHTS!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik probeerde met rekken en strekken de klachten weg te krijgen. 45 minuten voor de start nam ik Brufen bruis 600 mgr en de rest was maar afwachten. Mijn doel was nu zeer zeker alleen maar finishen en meer niet. Soms denk ik dat het einde van mijn hardlopen er snel aankomt door die rugklachten. De rugzak is niet de oorzaak en hij verlicht de pijn alleen maar door de goede houding die ik dan aanneem. Ethiopie  ging goed maar de meerdaagse Eifelsteig, daar had ik me al voor  moeten afmelden.
Ik ging nog een beetje inlopen en dat voelde redelijk. Vlak voor de start werden Jo Schoonbroodt en ik nog geintervieuwd door TV Valkenburg. Jo natuurlijk over zijn geweldige tijden/prestaties en hij heeft trouwens alle afleveringen van de Mergelland marathon mee gedaan.
Ik kreeg de gebruikelijk vragen over mijn rugzak en bijbehorende avonturen zoals beschreven in mijn boek : Hardlopen als avontuur ,
( zie  http://www.mijnwebwinkel.nl/winkel/lopendezaken/ ) en wat mijn volgende uitdaging is.
Mongolia 2009. Tenminste al ik heel blijf.
Na het startschot vertrokken we en  er waren ontzettend veel deelnemers. Ik passeerde er vele en dit zorgde er voor dat ik te hard liep maar het ging. Bij km 4  werd ik door Leike Dautzenberg ingehaald en hij attendeerde me op het feit dat ik met rugzak zo hard liep. 4km in 20 minuten.
Ik probeerde wat in te houden en de 5 km was in 25 min 57. Terug over de Markt en dan bergop. Ik vond redelijk snel een goed tempo maar de pijn rechts was weg en links bleef ik voelen maar het ging. Waar ik elke aflevering bang voor ben dat is de stijging naast de autoweg in Valkenburg. Ik verteerde dit goed en de route aanpassing richting station Houthem was een verbetering. Dan weer op weg naar de Markt. Ik liep redelijk alhoewel het soms veel kracht kostte met de rugzak, maar ja een eigen keuze want het was niet verplicht. Een van de redenen was ook dat Deuter, mijn rugzaksponsor, voor actiefoto s vroeg.
Nadat ik de Markt gepasseerd was en de 25 km lopers gefinished waren, kreeg ik eindelijk de rust die ik altijd prefereer tijdens een marathon.
Ik begon me beter te voelen daar ik geen pijn meer voelde. De pijnstiller was nu toch eigenlijk op zijn eind!! Het stuk bergaf naar Waterval deed me erg goed en ik kon nog eens een beetje doortrekken. Ik liep met MP3 speler en het enige wat me tegenviel tijdens het stuk bergop richting Schimmert was dat Guns and Roses bepaalde nummers beter niet akoestisch moet spelen. Bij het 35 km punt ging ik over op Radiohead en de cola deed me goed. Dan de lange weg richting Meerssen. Ik moest eenmaal effe rekken daar het voelde alsof ik een kramp kreeg in mijn linker kuit. Ik probeerde iets anders te lopen en gelukkig verdween de kramp. Vlak voor de afdaling van de Raarberg moesten we rechtsaf. Deze weg kende ik gelukkig daar ik de week ervoor het parcour had nagefietst met mijn MTB. De benen bleven goed voelen ondanks dat het behoorlijk bergaf ging. Ik passeerde nog 2 lopers.
Daarna de finish op de Markt in 4 u 7 min 26 seconden. Ik was al weer snel fit en ging richting Limburgse vlaai. Na 2 stukken heerlijke rijstevlaai ging ik moe en voldaan richting sporthal voor een warme douche en daarna met de fiets terug naar huis.
Toch mooi meegenomen dat de mooiste marathon van Nederland in mijn achtertuin plaats vindt en dan nog met dat prachtige weer van vandaag.
Organistie hartelijk dank voor alles.

 Dit was nummer 246.

 

Weert, 24 augustus 2008. Thijs van Heugten zou 55 jaar worden en wilde dit vieren met zijn hardloopvrienden door een ultraloop te organiseren over 55 km. Helaas werd deze gedachte verstoord door zijn al lang durende blessure. Na aanmoedigingen van enkele vrienden besloot hij een marathon te organiseren en die kon je in zijn geheel lopen of een stuk. Henk Geilen, Roger Kempinski en ikzelf reden naar Thijs in Weert en werden daar hartelijk ontvangen door Thijs en zijn vrouw. Na een korte toespraak werd er gestart. We waren met zo  n 20 mensen. Het parcour was geheel vlak en om de 12-14 km was er een zeer goed verzorgde drankpost. In het begin werd er af en toe hard gelopen. Na het halve marathon punt te zijn gepasseerd wisselden enkele lopers af met fietsers. Thijs moest na 35 km effe wisselen i.v.m. zijn blessure. Ikzelf kreeg de schrik van mijn leven bij een plaspauze. Mijn urine was bijna cola-kleur en ik schrok hier ontzettend van. Ik had elke post goed gedronken en liep tevens met een bidon van 500 ml die ik vulde bij elke drankpost. Na 38 km werd het voor enkele mensen moeilijk maar  5-6 personen bleven doorlopen om de gehele afstand te voltooien.
Uiteindelijk finishde ik met Henk Geilen in 4 u 5 minuten en 37 seconden, netto-tijd.
Daarna konden we bij Thijs douchen en kregen koffie en vlaai en daarna iets sterkers. Een lekker soepje zorgde voor de broodnodige bodem en na nog een pilsje was het dan eindelijk tijd om te vertrekken.
Daar Thijs vlgs eigen zeggen alle materiele dingen in het leven heeft gehad vroeg hij als verjaardagscadeau een donatie voor de gehandicapten van AV Weert.
Hier werd dan ook aan voldaan.
Het was een gezellige, leuke marathon, soms ging het wat harder dan bij een normale groepsmarathon maar het deed mij alleen maar goed en ik was blij om weer een marathon te hebben gelopen met een goed gevoel.
Wilma en Thijs nogmaals mijn dank.

 

 

 

 Met dank aan Henk Geilen en Thijs van Heugten voor de foto  s.

 

 
  klik voor leesbare vergroting De Geulbode uit omgeving Meerssen presenteert vanaf nu elke week een hardloper die meedoet aan de Mergelland-marathon. Mij werd gevraagd de eerste te zijn. Bij deze.

 

 

                            

 

 

 

 

 

10-08-2008. Monschau marathon. Mijn 9-de deelname alhier en mijn hoop, geen warm weer, kwam uit. 17 graden en motregen. Het plan was de eerste helft rustig te lopen daar dit het zwaarste gedeelte is. Ik wilde tevens pijnvrij lopen. Eberhard bleef een tijdje achter me hangen maar ik wilde eigen tempo lopen en me niets van iemand aantrekken. Na zo  n 10 km begon ik me wat beter te voelen en het liep goed. Na 16 km haalde ik Hein Bodelier in en hij zei dat hij niet vooruit kwam. Hij had vrijdag nog een snelle 11 km-wedstrijd gelopen. Op het plateau nabij de 21 km stond een frisse wind en ik was blij dat ik zonder kleerscheuren tot hier was gekomen want ik vertrouwde de peesaanhechting aan mijn knie voor geen cent gezien de klachten die ik soms nog had. In mijn dromen was het halen van het 21 km-punt bepalend. Als ik tot hier zou komen dan zou ik ook finishen en misschien wel zonder klachten. Na de klim bij km 23 ging het goed en bergaf haalde ik mensen in o.a. Jo Pfeifer die ook niet tevreden was. Het was zelfs zo mooi dat ik de afdalingen na 30 km zonder pijn bergaf kon lopen. De stijging bij km 40,5 deed nog effe pijn maar de laatste km voor de finish kon ik nog sprinten en finishde tevreden na 42,195 km en 767 hoogtemeters in 3 u 59 minuten en 36 seconden en niet kapot. Ik was hier net zo blij mee als 20 jaar geleden als ik op een vlakke marathon onder de 3 uur kon lopen. Ja ja, met de jaren ben ik een uur langzamer geworden o.a ook door de vele blessures, maar het begint langzaam te wennen en het is nou eenmaal niet anders. Velen lopen nooit onder de 3 uur en ik heb er toch een aantal onder de 3 uur gelopen dus ............................... Dit was nr 244

 

 

 

 

 

 

Een donkere foto maar zo was het weer ook, inclusief motregen.

Bergop, cola op km 28, effe rustig zodat ik niets mors van dit goede spul.

 

29-06-2008 Imst, Oostenrijk, de Gletschermarathon. Drie weken geleden meldde ik me hiervoor nog af bij Han Frenken. Elk jaar proberen we een Alpine-marathon  te lopen, samen met Henry Okkersen. Henry ging niet mee na zijn lange voettocht van Weert naar Rome. Hij heeft hierdoor eigenlijk geen meter meer gerend de afgelopen 2 maanden.
Ik was al geblesseerd sinds april en het verbeterde maar niet. Na overleg met mijn fysiotherapeut werden de kilometers langzaam opgevoerd maar het lukte niet. Soms was ik na 10 meter al weer terug thuis. Opeens ging het beter. Het langste dat ik had gelopen was 50 minuten. In overleg zou ik nu 1 1/2 uur gaan lopen, langzaam en 2 dagen daarna 2 uur. Die 2 uur dat ging wel maar ik moest er niet aan denken dat ik verder zou moeten. Ik mailde Han dat ik toch mee zou gaan. Met de fysiotherapeut afgesproken dat ik niet over de pijngrens heen zou gaan en alles langzaam. Na een reis van 7-8 uur kwamen in de wonderschone omgeving van Imst in Oostenrijk.
Han had zoals gebruikelijk weinig tijd gehad om te trainen. Ik dus nog minder en eigenlijk was dit geen voorbereiding. De start. Voor de eerste kilometers was ik niet bang alhoewel. We waren er pas achter gekomen dat de Gletschermarathon niet omhoog gaat maar omlaag met uitzondering van enkele puisten en dat hij grotendeels over de gewone asfaltweg gaat. Als je Gletschermarathon hoort dan stel je je daar iets heel anders bij voor.  Na 12 km voelde ik mijn bovenbenen al van het dalen en ik liep te hard. Met mijn therapeut hadden ik overlegd dat ik niet meer dan 10 km per uur zou lopen. De halve marathon passeerde ik in 1 u 56 minuten. Na 25 km ging het bergop een stukje en dat kwam hard aan met mijn conditie.
Ik wandelde 50 meter en verder. Het was ondertussen meer dan 30 graden Celsius en ik zweette flink. De 30 km in 2 u 48 minuten en ik was kapot en moest steeds een klein stukje wandelen zelfs bergaf. Na 32 km werd ik bijna van de weg gereden want het parcour was niet verkeersvrij en we hadden een papier moeten tekenen dat we rechts zouden lopen en de organisatie niet verantwoordelijk was bij ongevallen. Beneden in het dal aangekomen was het nog warmer en de laatste 4 km waren bloedheet en mijn pijp was leeg. Ik bereikte na 4 u 12 minuten de finish en was blij. Ik had me eindelijk weer eens kunnen uitsloven en ik kon weer hardlopen. Hard nee, maar wel lopen. Momenteel is het voor mij belangrijk dat ik kan lopen en mijn energie kwijt kan. Ik heb door mijn boek:" Hardlopen als avontuur " ( zie www.adventure-runner.tk ) de tijd redelijk goed besteed gekregen maar er gaat niets boven zelf bewegen ook met mijn huidige tempo.
Han liep 3 u 49 minuten en was ook tevreden. Na de marathon weer terug naar huis en na een rit van 8-9 uur waren we thuis.
s 'Avonds/ s 'nachts kreeg ik ontzettende pijn in nek en schouders. Ik had in singlet gelopen en de zon brandde schijnbaar zo hevig dat ik zo rood als een kreeft was. De zon had me 4 uur en 12 minuten bewerkt met resultaat en daardoor een bijna slapeloze nacht van de pijn.
Mijn benen doen pijn en wat is dat na zo een lange tijd heerlijk om weer eens te voelen. Effe rusten, morgen fysiotherapie en dan weer lopen.
Hopelijk wil mijn lichaam me nog langer van dienst zijn en kan ik weer lopen zoals tijdens de Gletschermarathon. Trainingen moeten de rest brengen.

foto: © marathon4you.de

Dankzij
Praktijk voor Fysiotherapie Heuts & Weerts  Sint Josephstraat 50 A
6227SN MAASTRICHT

 ben ik weer aan het "hard"lopen. Mensen wat doet dat je goed. Het langste dat ik nu gelopen heb sinds 3 weken  was zondag, 22-06-2008,  2 uur!!!!!!! Wat een genot om weer eens moe te worden. De dag ervoor 45 km gefietst en de dag daarvoor 1 1/2 uur gerend. Vandaag, de dag na de 2 uur, weer 10 km gelopen met heuveltje op en af. Geen problemen, alleen nog het tempo maar de hoofdzaak nu is : HEEL BLIJVEN

 Boekpresentatie door hardloper/uitgever Eric de Vries http://wegloper.web-log.nl/                

Hardlopen mag dan voor mannen als Henk Sipers een avontuur zijn, mijn autorit van 212,5 km vanuit Deventer naar Maastricht op zaterdagochtend doet ook een aardige gooi naar deze kwalificatie. Met dank aan het geklungel  van Rijkswaterstaat rondom de tunnels op de gloednieuwe A73. In plaats van het snelle asfalttapijt kom ik wegens afsluiting van de A73 terecht op de oude provinciale weg, met als dieptepunt een stoplicht in Swalmen dat weigert om meer dan 3 auto's per minuut doorgang te verlenen. Afijn, in plaats van drie kwartier van te voren, kom ik nu klokke half twaalf hijgend de hardloopwinkel Ron for Run binnenvallen. Exact het tijdstip waarop de boekpresentatie van Hardlopen als avontuur van Henk Sipers gaat plaatsvinden. Maar in plaats van een zenuwachtig gezelschap dat zich afvraagt waar één van de sprekers nu toch blijft, tref ik de gezellig koutende familie- en hardloopvriendenkring van Henk aan waar niemand zich van tijd bewust lijkt te zijn.

Ik mag een korte inleiding over uitgeverij Lopende Zaken houden, waaraan ik een korte beschouwing over het boek van Henk knoop. Als je ook de dieptepunten beschrijft van je tochten in de bloedhete woestijn of de barre Canadese kou, komen de hoogtepunten des te beter uit. Opvallend is dat de avonturier in elk van de vijf dagboeken tot het randje gaat, maar aan het eind steeds blij is om weer "gewoon" thuis te zijn. Ook een held heeft zo zijn kleinburgerlijke trekjes!

Henk heeft er voor gekozen om zijn boek uit te reiken aan plaatsgenoot Jo Schoonbroodt. Het is een hommage aan deze sympathieke loper, die in mei jongstleden het wereldrecord op de 6 uur (in de klasse M55) op zijn naam bracht met ruim 78 kilometer. Grappig is dat voor Jo Henk juist altijd een inspirerend voorbeeld geweest is. Ook eigenaar van de hardloopwinkel Ron Versluijs krijgt een boek aangeboden, als sponsor van Henks tochten. In beide boeken natuurlijk een handgeschreven opdracht van de auteur!

Dan is er vla en koffie, terwijl de boeken die zijn uitgestald op een tafeltje bij de ingang als zoete broodjes over de toonbank gaan. Uiteraard gesigneerd. De gesprekken tijdens de nazit zijn geanimeerd. In elk ander gezelschap zou Sipers zijn afgeschilderd als een volslagen idioot. Een dorpsgek, met een steekje los. Maar hier wordt louter met ontzag gesproken over de ontberingen waaraan hij zich vrijwillig onderworp. Tussen de regels door beluister je een zekere spijt: zelf hadden we graag een wat meer avontuurlijke inslag gehad, maar we behoren nu eenmaal tot het type huismus. Dan durf je er niet eens van te dromen om ooit eens zoiets te ondernemen...

Gelukkig kun je nu gehuld in kamerjas, met pantoffels aan, in je luie stoel zonder al te veel inspanning de avonturen van Henk Sipers meebeleven. En als vakantielektuur is het boek ook heel geschikt! Als je zuchtend zit te puffen omdat het zo warm is (laten we zeggen: een graad of 39) en je leest dat Henk met een rugzak van 9 kilo door de woestijn loopt bij 52 graden Celsius, dan helpt dat om je eigen kommer en kwel te relativeren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit boek, 322 bladzijden, bundelt de uitgebreide dagboeken die hij bijhield tijdens zijn reizen en wedstrijden en is geïllustreerd met vele tientalle foto's.

“Hardlopen als avontuur” kost € 15,00 (inclusief verzendkosten in Nederland en België). Het boek is te bestellen via de webwinkel van uitgeverij Lopende Zaken.

 

 

Op zaterdag 14 juni vond om 11.30 uur in hardloopzaak Ron for Run, Rechtstraat 35, 6221 EG Maastricht, de presentatie plaats van het boek "Hardlopen als avontuur", geschreven door marathon/ultraloper Henk Sipers.

Het boek is tot stand gekomen in samenwerking met Eric de Vries van uitgeverij Lopende Zaken uit Deventer. Henk Sipers heeft van 2004 tot 2008 meegedaan aan vijf verschillende Adventure hardloopwedstrijden in exotische landen: de Marathon des Sables in Marokko, Trail des pays Dogon in Mali, de Yukon Arctic Ultra in Yukon-Canada, de Sahara-marathon en ultra in Algerije en de Trail des Lacs in Ethiopië. 

Het eerste exemplaar werd uitgereikt aan marathon/ultraloper Jo Schoonbroodt, ook wel genoemd Jogger Jo en wereldrecord houder op de 6 uur bij de categorie mannen 55+ met 78 km en 268 meter!

De levertijd bedraagt circa 10 werkdagen. Daar de markt voor dit soort boeken beperkt is, wordt er namelijk gewerkt volgens het systeem van Printing-on-demand.

 

De webwinkel is te vinden onder: http://www.mijnwebwinkel.nl/winkel/lopendezaken/ of via www.adventure-runner.tk

 

 

 
Mijn boek is klaar. Meer info volgt nog en op de hoofdpagina staat de rest. Dus kijk dan effe naar http://www.adventure-runner.tk

Met lopen weer mijn zoveelste dip gehad sinds 19-04-2008. 

De knie wil niet en doet nou echt pijn. 

Een reactie op de behandeling of zit het toch goed fout?

 
Gestart met fysiotherapie. Ik krijg o.a. ultra korte golf en ultra-sound. Verder een soort massage van de knie en vooral de knieholte waar ook een spier/pees zit die geïrriteerd is. Dit is de enige plek die pijn doet bij massage, verder voel ik helemaal geen pijn. De plek waar de pijn of het vreemde gevoel optreedt bij het hardlopen is aan de bijna buitenkant van de knie, linksonder linker knieschijf.  Ik mag trainen tot de pijngrens. De eerste 2 trainingen gingen redelijk. Conditie slecht maar gevoel was goed. Alleen na 20 minuten voel ik iets in de knie, geen pijn, dus misschien is er iets aan het veranderen. De toekomst zal het uitwijzen.
28-05-2008 Vandaag in de MRI-scan geweest, nu wachten op de uitslag.

02-06-2008 De uitslag van de MRI-scan.

 Samenvattend heb ik gering oedeem bij de aanhechting van de m. popliteus ter hoogte van de femurcondyl (=lateraal) wat zou kunnen duiden op een wat geirriteerde aanhechting. Ook zit er een spoortje vocht tussen laterale femurcondyl en tr. iliotibialis. Verder zijn er eigenlijk geen afwijkingen; kruisbanden, menisci en kraakbeen zijn intact.

Concluderend dus waarschijnlijk een surmenage-probleem waar conservatieve maatregelen als locale frictie-behandeling, ijspakkingen, en zo nodig NSAID's of een infiltratie zouden kunnen helpen.

Frictie massage is zeer stevige massage dwars op de richting waarin de pezen lopen. Het kan dan ook behoorlijk pijnlijk zijn. De werking berust misschien voor een deel op het stimuleren van de bloedsomloop. Pezen zijn nl. slecht doorbloed, en genezen daardoor langzaam. Nog belangrijker is dat door de hardheid van de massage zwakke en ontstoken weefsels worden afgebroken, en daarna weer op een gezonde manier kunnen regenereren.
  De pijn manifesteert zich alleen na lang wandelen, fietsen of al snel tijdens het hardlopen. De plek kan ik nu precies aanwijzen en het lijkt niet op het frictie syndroom. Binnenkort krijg ik een MRI scan en deze zal moeten vertellen wat er nu uiteindelijk mis is in de knie.

Kon ik maar al weer lopen zoals die magere hiernaast. Nu gaat niets!!!!

                    

 

17-05-2008 Een week rust gehad. Totale rust en nog een week ontstekingsremmers. Zaterdag dan eindelijk weer lopen. Goed gemutst vertrok ik en na 12 minuten voelde ik al weer iets maar het zette niet door dus mijn half uurtje vol gemaakt. Eerlijk gezegd was de pijn op het laatst toch meer dan bij aanvang. Zondag zou ik weer een half uurtje en dan maandag rust. Na 8 minuten moest ik stoppen en was de pijn hetzelfde als een week geleden. En nu???????? Alles voor niets geweest?

 

 05-05-2008 Het ging beter met de knie etc. Veel rekken en strekken en ontstekingsremmers slikken. Overmoed deed me besluiten 20 km te lopen met rugzak als scheidrechter om wel of niet mee te doen aan de marathon van Visé. De Eifelsteig is een onhaalbare kaart ( meer dan 300 km ) maar een marathon zou toch moeten kunnen. De eerste 10 km gingen prima, bergop okay  maar toen de Cauberg af en na 15 meter bergaf was het alweer prijs.  Terug wandelen naar huis, gefrustreerd.             

OORZAAK???????

Het Tractus Iliotibialis Frictie Syndroom, ook wel lopersknie of IlioTibial Band Syndrome en runner's knee(Eng.)genoemd. Hier is het synoniem iliotibiale band frictiesyndoom afgekort tot ITBS. ITBS is de meest voorkomende oorzaak van pijn aan de buitenzijde van de knie bij hardlopers.
Het ITBS ontstaat door terugkerende frictie van de ITB over de knobbel (epicondyl) aan de buitenzijde boven de knie. Het ITBS is veelal goed te verhelpen met ontstekingsremmende medicatie en rekoefeningen.
De ITB is de peesvoortzetting van de tensor fascia lata spier en heeft indirect connecties met o.a. de bilspieren.De ITB verschuift naar voren over het epicondyl van de knie bij kniestrekking en verschuift naar achteren bij kniebuiging (1). Net na de voetlanding bij gaan, bij iets minder dan 30 graden kniebuiging, treedt een frictiemoment op van de ITB over het epicondyl. Herhaalde frictie geeft irritatie en ontsteking (2).
Bij chronische ITBS ontstaat een slijmbeursachtige verbinding met de gewrichtsruimte van de knie en treedt verdikking van de band op. (3, 4) Zwakte van de bil- en bovenbeenspieren, m.n. de abductoren, (5, 6, 7, 8) wordt recent gezien als de belangrijkste factor voor het optreden van het ITBS. Door verminderde controle van deze spieren tijdens de opvangfase zakt de hardloper meer door de heup en kantelt en draait de knie meer naar binnen. De spanning op de ITB neemt hierdoor toe.

Onderzoek:
Bij ITBS ontstaat meestal pijn meestal aan de buitenzijde van de knie met soms zwelling aan de buitenzijde van de knie . Deze kan doortrekken tot aan de bovenzijde van het onderbeen tijdens het lopen. De pijn is meestal brandend of zeurend van karakter, soms gepaard gaand met steken. Het begint meestal met een lichte irritatie en wordt progressief erger tijdens het toenemen van de loopafstand. Sommige spreken zelfs over een band of klem rond de knie. Kenmerkend is ook de pijn die optreedt bij het trap af lopen.

  
27-04-2008 Vandaag een test om te zien of ik me kan inschrijven voor de marathon van Visé. Ik heb mijn knie laten nakijken door een Orthopeed en hij kon niet echt iets vinden qua meniscus of kniebanden. Een lichamelijk onderzoek kan niet alles zeggen maar als ik klachten zou blijven houden stelt hij een scan voor. Een andere mogelijkheid is een lopersknie. Rechts heb ik dit al en ik loop al jaren met een patella-bandje. Hij stelt voor om dit links ook te doen.

Gisteren een vlakke 9-tot 10 km gedaan en totaal geen problemen dus vandaag begon ik vol vertrouwen aan een 17 km. Het ging prima tot 10 km, toen begon mijn rug op te spelen en al vrij snel had ik dezelfde pijnen als vorige week zaterdag. Ik moest veel wandelen en kwam zo na 17 km thuis. Het was duidelijk te voelen dat het uit de rug kwam en de pijntje waren te voelen zoals ze links op de foto te zien zijn!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Nu, ja, ik weet het niet,  meer rusten , wat fietsen en niet meer dan 10 km lopen en dus geen Marathon van Visé.
Vandaag heb ik me afgemeld voor de Eifelsteig die over 2 1/2 week plaatsvindt. Na een korte training vandaag, 22-04-2008 , kwamen dezelfde klachten na 2-3 km terug in dezelfde hevigheid. Dit is niet iets dat in 2 weken opgelost is plus dat de conditie dan niet zo is dat ik 300 km in 7 dagen kan hardlopen. Ik hoorde van de organisator dat Thijs van Heugten, ook problemen in Limburgs Zwaarste,  zich ook vandaag had afgemeld!!!!!

        

               520 trappen omhoog ...........
19-04-2008 Heerlen, Limburgs Zwaarste.
De tweede uitgave van een van de 4 Jaargetijde lopen van Willem Mutze. 2 weken van te voren, na de marathon van Gilze,  had ik behoorlijke rugproblemen gekregen en zag ik mijn start bij Willem erg duister in. Ik kon op momenten zelfs niet meer zonder pijn wandelen. Maar gelukkig na een week werd het minder en acceptabel en tijdens het lopen voelde ik weinig tot niets. We waren met ongeveer 70 deelnemers, waaronder Manon Wenmaekers ook van Ron for Run met Jean Houben en ik had er echt zin in. Voor de wedstrijd werd er veel gepraat. Eric de Vries liet me het boekje Ultraloper 4 zien, waarin ook verhalen van mij staan, en het ziet er prachtig uit met vele foto 's. Na de start werd het lint lopers langzaam langer maar na korte tijd werd er la fout gelopen en was het echt zoeken met z 'n allen naar een stikker of naar het lint. Na een tijdje werd het gevonden en konden we weer verder. Ik probeerde niet te snel te lopen daar ik vorige keer te hard van stapel was gegaan. Verzorgingspost 1. Een rijkelijk gevulde tafel lachte me toe en ik begon aan mijn eerste puddingbekertje. Daarna weer verder. De groep viel verder uit elkaar maar dat loopt alleen maar lekkerder. Ik kwam in gesprek met verschillende lopers en dan hoor je nog eens wat meer van hen. Dan na ongeveer 17 km de 520 trappen naast Snowworld. Eerst probeerde ik grote stappen te maken dan weer rennend trap voor trap maar uiteindelijk kwam ik gewoon wandelend boven. Daarna de afdaling waar we ons verliepen. De groep achter mij waarschuwde ik maar ze liepen verkeerd en gingen toch door!! Rond 28 km kwam ik de groep van Manon Wenmaekers tegen die verkeerd waren gelopen en het groepje bleef in zicht tot km 33-34.  Opeens kreeg ik weer de uitstralingspijnen maar nu ook pijn in de knie. Dit noodzaakte me om langzamer bergaf te gaan. Ik kon blijven doorlopen maar de pijnen bleef ik voelen.  Bij 43 km stond Thijs die er mee stopte. Hij zei dat ik verstandig moest zijn en mijn pijnen goed moest inschatten want in mei lopen Thijs , Henk Geilen en ik de Eifelsteig, 300 km of iets meer, in 7 dagen. Ik ging door. Het moerassige stuk voor de Keuteberg bracht me ook nog natte voeten terwijl ik ontzettend baalde van de pijn. De Keuteberg was een verhaal apart. Toen we de Keuteberg onverhard boven waren gekomen moesten we via de verharde weg naar beneden, waar we dus tegemoet liepen aan de toerfietsers van de Amstel Gold Toerversie.

              

12.000 deelnemers. Een levensgevaarlijke afdaling volgde voor ons. De toerrenners lieten geen plek voor ons en ik moest regelmatig de berm in. Er werden verwensingen heen en weer geslingerd en ik vond het niet leuk. Beneden aangekomen ging het linksaf en dat was een verademing. Ik wilde weer normaal aanzetten maar toen werden de pijnen in de knie nog erger. Ik moest , weer , wandelen. Er liepen nog 2 mensen voor me die het moeilijk hadden. mijn conditie was okay maar die knie en/of rug!!!! Boven probeerde ik weer te lopen en dat ging maar het duurde maar kort. In Schin op Geul moesten we bergop maar na ook hier ging het niet meer van de pijn. Ik wandelde door. Na een heel stuk dan eindelijk bergaf en dat was weer een ramp. Ik voelde nu alleen nog de knie, niet mijn rug. Onder aangekomen zag ik het huisje liggen waar de verzorgingspost is van km 53 maar eerst moesten we hier nog een lus maken. De twee lopers voor mij sloegen de lus over en gingen meteen rechts terwijl toch duidelijk aangegeven stond dat we links de trappen op moesten. Moet iedereen zelf weten. Ik stopte dus bij de post na 50 km. Thijs liep er ook rond en hij wilde met me verder lopen maar ik zei dat ik stopte. Na zo 'n 15 minuten waren alle pijntjes weg en ging ik twijfelen want het was dus niet de rug want die pijntjes stoppen niet als je pauzeert met lopen. Ik besloot door te gaan. Thijs wilde met me mee maar ik zei dat ik eerst terug moest voor het kleine rondje te lopen. Edwin Lenaerts kwam er net aan en vroeg hoe ik hier kwam. Ik zei voor de grap dat het een kwestie van doorlopen is maar hij begreep het en wenste me succes. De trappen op ging prima maar na een tijdje kwamen de afdalingen weer en ook de pijnen in mijn knie. Ik moest weer wandelen. Uiteindelijk aangekomen bij de verzorgingspost op 53 km kreeg ik nog 2 paracetamols van een verzorgster en ik ging door. Vlak voor mij lagen nu Suzanne, Ghislain, Eric de Vries en nog meer mensen. Ghislain verwonderde zich over het feit dat ik achter hun aanliep want hij dacht dat ik voor hen was. Ik liet de groep gaan om mijn eigen tempo te lopen. De pijn werd steeds erger en de paracetamol deed niets. In het bos moest ik bergop wandelen, werd het vlak kon ik maar kort rennen i.v.m. de pijn en bergaf was het ergst. Soms kon ik bijna wel huilen van de pijn. Op de plek in Valkenburg waar we de Sibbergrubbe moesten oversteken besloot ik te stoppen want de Wilhelminaberg moest beklommen worden en dat zou wel lukken maar dan de steile afdaling, neen dat durfde ik niet. Bergaf was het soms net of ik geen controle meer over mijn knie had en dat ik zou vallen.
Gelopen 56 km in 6 uur 53 minuten!!!! De conditie was goed maar de laatste 14 km zouden te pijnlijk worden met misschien blijvende gevolgen.
Ik belde Willem dat ik stopte en dat hij me niet hoefde op te halen want het was een heksenketel in Valkenburg i.v.m. de toerversie van de Amstel Goldrace. Ik zou me laten ophalen door mijn vrouw in Vilt daar ik maar enkele km 's van thuis was en vroeg Willem of hij Henk G, Thijs en Roger wilde zeggen dat ik ermee gestopt was en of zij mijn tas wilden meenemen en dat gebeurde ook zo. s Ävonds kwam Roger Kempinski mijn tas brengen en het aandenken aan de wedstrijd, een prachtig reflecterend hesje met ieder zijn eigen naam erop en de naam van de wedstrijd en een finishercertificaat waarop vermeld de gelopen afstand, in mijn geval 50 km daar ik verzorgingspost 6 ( op 60 km ) niet gehaald heb. Roger had goed gelopen en Henk Geilen zelfs binnen de 8 uur.
Dit was het dan voor mij en nu? De Eifelsteig komt steeds meer in gevaar maar de komende dagen beslis ik wat ik ga doen. Nu, een dag na Limburgs Zwaarste, ben ik een stukje gaan wandelen en de knie voelt niet goed. Ik gun hem nog 1 of 2 dagen rust en dan is het buigen of barsten. Misschien als test komend weekend nog een 56 km of helemaal niets meer de komende tijd.
Willem en zijn mensen, hartelijk dank voor alles en de meer als goede verzorging.

 
14-04-2008 Weert. Hardloopvriend Henry Okkersen gaat met een vriend, Nanning Schotanus, wandelen en wel naar Frankrijk. Hier blijft Nanning bij zijn familie en gaat Henry door naar Rome. Henry veel succes toegewenst met deze monsterwandeltocht van je hardloopvrienden.

We hopen dat ze tijdens de tocht beter weer hebben dan de vele regen die er vandaag uitviel bij hun vertrek uit Weert.

Meer info : http://www.ultraned.org/N_item/f4196.php en

  http://www.childlearn.nl/ ( het goede doel waar ze voor lopen )

 
30-03-2008 Gilze. De marathon en ultraloop te Gilze. Ik had wijselijk besloten om niet de ultra te lopen maar de marathon daar ik vorige week nog een 50 km had gedaan. De UMT arriveerde afgelopen vrijdag in Nederland en ik had me opgegeven om met mijn loopvrienden de eerste etappe te lopen,   43,5 km,  dus ik wist niet wat me te wachten stond nu 2 dagen na de UMT en een week na de 50 km.
De ultraloop startte om half elf en de marathon om 11 uur. Vlak voor de start van de ultra begon het te regenen en waaien en ik besloot nog iets aan te trekken. Toen ik terug kwam was er niemand meer te zien. Niemand wist waar de marathonlopers waren en ik besloot dan maar de start op te zoeken. Eigenlijk wist bijna niemand die ik vroeg naar de startplaats,  waar de start was. Bij een wegafzetting wees men ons een bepaalde richting aan en ik volgde dit en zag nog 2 lopers lopen. Ook zij wisten niets. We begonnen maar te hardlopen en het regende maar er was niets te zien!!!!!
In de papieren stond dat er gezamelijk naar de start gegaan zou worden!!!! Na heen en weer te zijn gerend zagen we opeens een massa mensen staan en meteen was de start. Ik baalde als een stekker en vertrok dus ook maar. Eigenlijk had ik al geen zin meer. Het bleef regenen en het waaide hard. We waren met zo 'n 30-40 lopers op de marathonafstand en er liep een groepje van zo  'n 6-7 lopers van me weg. De marathon bestond uit 2 ronden. Mijn benen voelden redelijk na de inspanning van vrijdag en vorige week zondag. De groep liep steeds iets meer van me weg maar ik wilde niet forceren. Er waren lange eentonige wegen bij maar dat vind ik prima. Je werd regelmatig gestoord door de begeleidings-auto 's van de estafette en op de bolle weg moest je dan aan de kant gaan lopen hetgeen niet prettig is. Na 18 km begon ik me wat minder te voelen maar na een beker cola ging het weer beter. Het laatste stuk van elke ronde bestond uit klinkers en dat was niet prettig. Ik passeerde de finish voor de eerste keer en begon aan de tweede, laatste ronde. Het ging goed en Willy Jonkers was me gepasseerd maar ik kon in de buurt van hem blijven. Bij 30 km nam hij effe iets meer tijd om te drinken en ik liep weer weg van hem en uiteindelijk zag ik hem niet meer terug. Een echte inzinking kwam niet meer, misschien dankzij de rijkelijke voorraad cola aan elke drankpost. Ik haalde al enkele lopers van de ultra-afstand in, die een half uur eerder waren vertrokken, en finishde fit in 3 u 55 minuten en 56 seconden op een 8-ste plaats. De 8-ste plaats zegt natuurlijk genoeg over het deelnemersveld!!!!
Mijn benen voelden goed en ik moest effe nadenken of ik toch zou doorlopen voor de ultra maar neen, het was goed geweest. Mijn rug,  met uitstralingspijnen naar heup etcetera,  had meegewerkt en misschien wel dankzij de loop van afgelopen vrijdag. Nu effe dimmen en voorbereiden voor Limburgs Zwaarste ( 70 km met vele hoogtemeters)  op 19 april. Waarschijnlijk doe ik geen andere wedstrijden meer van te voren maar je weet maar nooit.

 

  

                        klik foto voor vergroting

 

 

 

 

 

                              
Enkele andere aflossingen van de UMT in Nederland na ons:

De mooiste etappe van de UMT loop

Goed nieuws! De eerste Nederlandse etappe van de UMT loop zit erop en was tegelijkertijd de mooiste, meest enthousiaste en charmanste aflevering van deze mega marathon estafetteloop. Deze loop die al is getrokken door Frankrijk, Italie, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland en afgelopen vrijdag de Nederlandse grens is overgekomen De voorbereiding bestond uit het vinden van meer enthousiaste lopers en het vaststellen van de te lopen route. De enthousiastelingen die werden gevonden waren Hein Bodelier, Wilem Mutze, Henk Sipers en Jos Vrancken en het mooie van deze lopers (en van LUL-lers; LUL staat voor Limburgse Ultra Loper en ik denk wel van alle Ullers) is dat ze heel enthousiast zijn in het mee denken, organiseren en uitvoeren van een loop. Na een telefoontje met Willem begon deze met veel enthousiasme en gemopper over het feit dat ik veel te laat was met het uitzetten van de route, de route in elkaar te flansen. Twee dagen later hebben we de route met de auto gereden, weer onder veel enthousiasme en gemopper dat hij hier echt geen tijd voor had. De route was een opeenvolging van fietsroutes door het mooie heuvelachtige Zuid-Limburgse land en we kregen bij aanvang van de start een geplastificeerde kaart mee met een afstandentabel. Hein, Jos en ondergetekende hadden een gezamenlijk plan van aanpak in het inlichten van dagblad en pers wat ertoe heeft geleid dat het eerste stuk nog steeds moet worden geschreven en gefilmd. Het is toch vreemd dat een zo breed beoefende sport als lopen en dan heb ik het niet over ultralopen niet zo gemakkelijk aandacht krijgt. Een marathon estaffete loop van deze allure is toch boeiend nieuws. Het meedenken over de loop met al deze enthousiastelingen vond ook vorm in de hoge mate van mailverkeer met de lopers die de etappe van te voren en erna liepen. Mijn mail heeft tweemaal aangegeven dat hij vol was. Volgende keer stel ik voor om dit weer op de ouderwetse telefonische wijze te doen. Het uitvoeren van de loop gebeurde met verve. Op het drielandenpunt in Vaals hadden de enthousiastelingen zich verzameld in afwachting van de laatste Duitse lopers. Markus, Tobias en Heinrich kwamen uit Aken gelopen en met een ontzettende smile op het gezicht en het vlaggetje hand aan hand werd de champagne door onze Duitse vrienden en harde Akener koekjes uitgehaald. Na het toosten en vele foto’s die werden gemaakt, het leek wel een Duits-Nederlandse top, werd gestart met de eerste Nederlandse etappe. Na 300 meter liepen we al verkeerd (misschien had Willem toch wat veel champagne genuttigd) en glijend/lopend vanaf het hoogste punt van Nederland kwamen we aan bij het eerste rustpunt op 4 km. Monique, onze charmante begeleidster, stond daar klaar met bananen, rozijnen, stroopwafels, rijstepapjes, allerhande zoute en zoete koekjes, diverse dranken, creme brulee en overgebleven paaseieren. De route was heuveltje op heuveltje af en was zeker Limburgs allerzwaarste. Kleine dorpjes trokken ons voorbij en zo liepen Jos, Hein, Willem, Henk en ondergetekende gebroederlijk de etappe. Aangekomen bij rustpunt 4, de Alfa brouwerij, toosten ze op de geweldige prestatie die ze waren aan het leveren en gebroederlijk trokken ze verder door het Limburgse land. In de laatste km werd er nog een bloemetje gehaald voor onze charmante begeleidster, waarna het zaak was om aan voldoende km te komen. Voor de UMT dienen dit er 43 te zijn. Op de atletiekbaan aangekomen bleek dit volgens de GPS van Willem 41,5 te zijn en die van Henk 42,2 (we hebben toch dezelfde etappe gelopen) wat ertoe leiden dat de een rondje meer wilde lopen dan de ander. Gezamenlijk hebben ze toen deze laatste rondjes gelopen en na een uitgebreide fotorapportage met de jeugdige talenten van Unitas (die hun kleedlokalen ter beschikking stelden voor de vermoeide lopers) werd het vlaggetje overhandigd aan de volgende LUL-lers (Henk Geilen en Bob Stultiens). Onder het genot van Limburgse vlaai werden deze heldhaftigen uitgezwaaid (het was de hele dag schitterend weer geweest en op het moment dat ze vertrokken brak het noodweer los en begon het donker te worden).

Henk, Hein, Jos, Willem  en de organisatie van de UMT loop bedankt en lopers van de vervolgetappes geniet ervan.   

Roger Kempinski ( Schrijver van het verhaaltje )

Foto 's eerste etappe in Nederland van Ultra Mega Toff.                    

Aflossing in Drielandenpunt Vaals. De Duitse lopers, onder leiding van Markus Theissen, hadden Champagne en Aachner Print ( soort koekjes) meegenomen!!!!!!!!!!!!!!!
           

          Zo ziet het vlaggetje er nu uit!!!!!!

Aflossing in het Unitas stadion in Sittard,

               aan  Henk Geilen en ( niet op foto ) Bob Stultiens.
28 maart 2008 Overgenomen van www.losseveter.nl

Ultra Méga Toff komt de grens over, de Nederlanders staan klaar om het stokje over te nemen.

Al eerder hebben we bericht over de UMT, de Ultra Méga Toff. De estafetteloop komt vanmiddag om 12.00 uur Nederland binnen. Voor iedereen die de voorgeschiedenis heeft gemist, nog even ter opfrissing van ons bericht van 11 maart:

“Sinds 29 februari is er een unieke estafetteloop bezig, de Ultrafondus Méga Toff (UMT). Vorig jaar ontstond in Frankrijk het idee om een aflossing met ultralopers te organiseren en zo alle Franse departementen al lopende te verbinden. De aflossing zou dag en nacht doorgaan en elke etappe moet natuurlijk een ultraloop zijn (minstens 43km). Lopers voor het knotsgekke project werden gezocht en gevonden. Net over de grens zagen een paar Walen het project groeien en zo werden ook de Waalse provincies toegevoegd. Dan kunnen de Vlamingen en Nederlanders natuurlijk niet achterblijven… Intussen stapten zelfs lopers in Engeland, Italië, Zwitserland, Duitsland en Luxemburg in het project. Verder is nog interesse in Finland en Reunion, maar het is nog niet duidelijk hoe die aflossing zou moeten gebeuren.”

De grote aflossing slingert zich voort en is dinsdagmiddag België binnen gelopen. Het wordt voor ons dus tijd om ons schrap te zetten. De passage aan de Belgisch-Franse grens is netjes op schema gebeurd, de voorziene planning blijft dus van kracht.
Op dit moment zijn reeds meer dan 3000 kilometer doorlopen en bevindt de aflossing zich in Luxemburg.

Vandaag komt de UMT Nederland binnen bij het Drielandpunt in Vaals. De wissel vindt plaats om rond twaalf uur en de Limburgers Roger Kempinski, Hein Bodelier, Jos Vrancken en Henk Sipers, gaan de eerste etappe in Nederland gezamelijk afleggen. De afstand bedraagt 45 km via een auto-arm parcours, uitgezet door Willem Mutze die bekend staat om de mooie trainingslopen die hij bij tijd en wijle organiseert. Mogelijk loopt ook hij mee. De finish van deze etappe is bij stadion van a.v. Unitas in Sittard. Daar zal Bob Stultiens het spreekwoordelijke stokje overnemen.

De lopers zijn gerenomeerde ultralopers. Over Henk Sipers hebben we al het een en ander bericht. Hij liep onlangs een meerdaagse loop in Ethiopië. En voor Bob Stultiens is deze loop een mooie training in de voorbereiding op de 24 uur van Steenbergen. Het zou ons dan ook niet verbazen als hij na zijn eigen etappe ook vrolijk de volgende meeloopt.

We zullen u zoveel mogelijk op de hoogte houden van de vorderingen van de Nederlandse atleten.

De huidige positie is nog steeds te vinden op www.ultrafondus.fr

Voor de Nederlandstalige info, zie de site van Wouter Hamelinck

Ons vorige bericht over de UMT: klik hier

De site van Henk Sipers: Adventure-Runner

De weblog van Bob Stultiens: Ultra-Bob

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

23-03-2008 Bielstein, Koln, Duitsland. De Zunf Koelschlauf over 50 km georganiseerd i.s.m. de Zunf Koelsch Brauwerei. In 2003  had ik deze al gedaan en liep er
 4 u 13min. Dit jaar zou het slecht weer worden, regen en sneeuwbuien en temperaturen onder de 0 graden. Ik had al vele kledingstukken in  mijn handen gehad die ik had gebruikt in Yukon maar ik twijfelde. Ik deed alles in mijn tas en zou ter plekke kijken hoe en wat. Tijdens de rit samen met Willem Mutze en Henk Geilen, begon het ook nog te sneeuwen dus. Aangekomen in Bielstein koud, koud, koud. Mijn kledingkeuze was een thermoshirt met korte mouwen, een speciaal New Balance shirt met lange mouwen. Mijn speciaal NewBalance jasje en daarover het shirt van de Zunf Koelsch Brauwerei. Een korte legging en een speciale lange legging met aan de voorkant isolatiestukken, fleece handschoenen en 2 fleece mutsen. We werden met een bus naar de start gebracht en wachtend op de start kreeg ik het maar kouder en kouder. Henk Geilen stond helemaal te rillen. We zouden samen lopen maar ik raadde hem aan alleen te lopen en na enkele kilometers deed hij dat ook en liep dus van me weg. Mijn linker boven been voelde alsof er er een strakke band omheen zat, de oude hernia weer,  en hinderde behoorlijk maar na ongeveer 10 km ging het weg en ik kon redelijk ontspannen doorlopen. Mijn geest was gezuiverd van de dood van mijn hond Charief 2 weken geleden daar ik het een plaats heb weten te geven. De zon was er en het werd soms als het niet waaide een beetje warm zodoende gingen de handschoenen steeds aan en uit. De eerste 25 km waren redelijk saai maar dan begon het echte werk, namelijk bergop. Het was een hele lange klim met steile stukken maar ik liep redelijk en de loper achter mij bleef steeds meer achter. Bij de verzorgingsposten, 13/22/33/40 km, bleef ik effe staan om te eten en drinken en onderweg nog zo ´n 3 maal om mijn maggieblokje op te peuzelen zonder me te verslikken. Bij vermoeidheid probeerde ik langzamer te lopen om daarna weer aan te zetten en dat ging prima. Boven op de bergen was het ook zonnig maar behoorlijk koud en het waaide er. De man met de hamer kwam ik eigenlijk niet tegen en zou dit dan toch het resultaat zijn van mijn vorige wedstrijden en trainingen. Het tempo niet al te hoog maar wel doorgaan. Onder het lopen voelde ik me goed en nogmaals mijn geest was okay. Na veel steigingswerk e.d. ging het uiteindelijk bergaf na 41 km, ik haalde een loper in maar daar werd ik ook bijgehaald door 2 lopers, waaronder de eerste dame. Ik liep nu op plaats 10. Ik voelde me nog steeds goed maar 1 km voor de finish werd ik weer ingehaald door 2 lopers waar ik niet op kon antwoorden en zo finishde ik als 12 de in 4 uur 41 minuten en 31 seconden en............ ik was nog steeds fit. Aan de finish kreeg ik uiteraard een pilsje van de Brauwerei en een paasei.
Ik was zeer tevreden over mijn tijd en het vertrouwen is terug. Na afloop werd er nog een pilsje gedronken en daarna terug naar huis.
Aanstaande vrijdag loop ik samen met Jos Vrancken, Roger Kempinski en Hein Bodelier de eerst etappe door Nederland van de grote etappeloop Ultrafondus Mega Toff  http://www.ptityeti.be/umt/ door Europa en samen lopen we ongeveer 46 km, niet afwisselen maar samen lopen de gehele afstand, van het Drielandenpunt tot in Sittard met enkele omwegen om boven de 43 km uit te komen. Twee dagen daarna loop ik de marathon van Gilze. Ben benieuwd hoe dit gaat vallen, als het weer maar meewerkt.

09-03-2008 Kandel (D). De Bienwald marathon, een hele snelle. Me erop verheugen kon ik niet. Mijn grote vriend Saluki Charief, een van onze honden, was donderdag overleden. Eigenlijk had ik er geen zin in maar meerder mensen zeiden tegen me dat ik gewoon moest gaan en het maar moest laten gebeuren. Ik kon met Han Frenken, Johny en Christien en Henry Okkersen meerijden. Het was een lange rit van meer dan 350 km. Onderweg kreeg ik weer krampen veroorzaakt door de hernia maar toen ik uit de auto stapte ging het beter. Ik nam toch maar een pijnstiller daar de marathon psychisch al zwaar genoeg voor me zou worden. Een mp3-speler moest het nog vergemakkelijken. Eigenlijk ging het in het begin redelijk goed maar na 27-28 km kreeg ik het moeilijk. De benen waren weer een probleem en gemotiveerd was ik niet zodat ik bij drinkpost 28 km een wandelpauze in lastte. Ik wist dat dit mijn doodsteek zou zijn maar het interesseerde me niet. Ik was bijna over de 30 km en dan kwam ik wel aan de finish. Bij tijd en wijle dacht ik terug aan de leuke tijd met Charief. Qua sfeer bepaalde hij ons hele leven. Als je s 'morgens opstond dan stond hij al aan de trap te wachten en meer van dat soort dingen. Lucienne heeft het heel zwaar want zij is tenslotte de hele dag thuis en Charief liep haar altijd overal achterna. Ik probeerde weer te rennen maar de benen blokkeerden nu echt. Gelukkig was het een marathon met veel deelnemers en ben je snel afgeleid, ook veroorzaakt door de mooie natuur daar in die omgeving. Om een lang verhaal kort te maken. Ik finishde in 4 u 3 minuten en 25 seconden. Plaats 439 van de 600-700!!!! Ik was niet kapot maar de benen!!!!!!!
Ik was tevreden want eigenlijk had ik gedacht dat ik niet verder dan 10 km zou komen. Het was een ideale marathon om uit te stappen had ik bedacht daar het een heen en terug parcour was. Han had 3 u 38 minuten en Henry 3 u 40 minuten en beiden waren kapot en niet tevreden.
Ik heb tot 30 km steeds zo 'n 1 1/2 á 2 km achter hun gelopen maar na 30 was het voorbij.
Nu effe rust en mijn gedachten op een rij zetten en dan weer verder want voor Lucienne en mij voelt het alsof we , weer, een kind verloren zijn.
Dit was marathon-ultra 237, een hele speciale.
Paaszondag de Zunf-Kölsch lauf in Duitsland over 50 km. We zien wel.

 

Na afloop stond gratis de Erdinger Alkoholfreies Bier klaar.

Ik kende het alcoholvrije bier van de Bärenfells-Lauf een paar jaar geleden. Het smaakte toen heerlijk, nu ook maar het was er eigenlijk te koud voor.
 
 

Donderdag 06-03-2008 Hallo vrienden, bij deze wil ik jullie laten weten dat onze grote vriend Charif, de trotse Saluki, vandaag is overleden tijdens zijn derde epileptische insult van vandaag.
Morgen wordt hij gecremeerd.
12 jaar en 2 maanden was hij een van onze beste vrienden samen met Ulyscha en het vrolijke element in huis.
3 weken geleden kreeg hij zijn eerste insult en hij werd echt oud maar binnenshuis was hij nog steeds de puppie die zo lang geleden bij ons binnen kwam.
We wisten dat er iets mis was met hem maar dit hadden we niet verwacht.
Er is een grote stilte in ons huis opgetreden en dit zal nog lang blijven hangen.

Wat dit voor de komende weken voor me gaat betekenen qua sport dat weet ik nog niet.

Zondag de marathon van Kandel? Ik weet het niet!!!

 

 

 

 

 

 
02-03-2008 Stein. De 6 uur van Stein. In 2004 liep ik hier voor het laatst. In 2005 zou ik met enkele anderen gehuldigd worden daar we alle afleveringen hadden meegelopen en toen sloeg het noodlot toe, ik werd ziek. Dit of een blessure was er ok de rede voor dat ik 2005, 2006 en 2007 niet kon meedoen. Dit jaar dus wel maar de motivatie was laag. Daar ik veel met Han Frenken naar wedstrijden reis, kon ik geen nee zeggen tegen zijn uitnodiging.
Vorige week nog de Magnetoise waar ik totaal niet van hersteld was en dat merkte ik al na iets meer dan 1 uurtje lopen. De benen zaten vast en wilden niet. Tja, dan is het zwaar om je onderstel nog meer dan 4 uur voort te slepen. Mijn streven was al niet te hoog met 60 km maar ik lag nog op schema.
Het weer was redelijk en af en toe viel er wat nattigheid. De wind was afgenomen maar op het stukje voor het Steinderbos en ietsje verder, daar stond nog redelijk wat wind. Op het lange stuk over het rijwielpad was de wind ons goed gezind.
1 uur 11,5km,  2 uur 22 km,  3 uur 31 km,  4 uur 41 km en  5 uur 49 km. Ik wilde eigenlijk stoppen daar ik de 60 km niet zou halen en probeerde niet op de tijd te letten maar wel op Jo Schoonbroodt. We waren samen naar Stein gereden en ik kende Jo zijn plannen. Trouwens bijna iedereen wist dat Jo ging om het Nederlands record aan te vallen en eventueel het wereldrecord. Bijna elke ronde dat hij me inhaalde had hij wel een woordje voor me en moedigde ik hem aan. Er waren al veel uitvallers waaronder Math Roberts die vlgs mij als een gek vertrokken was en effe koploper was geweest. Math, ik snap je wel maar ik geloof dat je 2 achtervolgers van een ander kaliber waren/zijn.
De voorlaatste en laatste ronde gingen weer redelijk en Jo haalde me nog in en hij zei dat hij deze ronde nog moest vol maken en dan had hij het wereldrecord.
Met deze vreugdevolle mededeling ging ik de  laatste ronde in, maar effe voor het Steinderbos moest ik weer wandelen door de ellende aan mijn benen en ik finishde de 6 uur met een afstand van 58,862 km. 82-ste van de 174 deelnemers.
 
Eigenlijk ben ik wel tevreden daar er niet meer in zat maar dat wist ik van te voren ( 60 km ) . Ik had alleen gedacht dat het wat gemakkelijker zou zijn gegaan.
Roger Kempinski, ook Magnetoise gelopen, had het ook niet makkelijk en liep iets verder, 61 km, maar daarvoor is hij ook meer dan 15 jaar jonger dan mij!!!
Jo was natuurlijk blij met zijn afstand, Nederlands record en Wereldrecord ( 78268,46 meter ).
Toen Jo en ik naar de prijsuitreiking gingen hadden we verwacht dat er toch iets speciaals zou zijn, een aandenken aan zijn wereldrecord of misschien zelfs een envelope, maar helaas.
Hij kreeg bloemen, een beker voor beste Limburger (  terwijl hij ook eerste Nederlander was ) en een tasje!!!!
Samen reden we terug naar Maastricht en in de auto annaliseerden we nog effe de gelopen kilometers.
Morgen één rustdag en dinsdag weer een korte training want a.s. zondag loop ik  met Han Frenken en Henry Okkersen nog de marathon van Kandel ( D) en dan effe 2 weken geen wedstrijd.
 
Filmpje van de 6 uur: http://video.google.nl/videoplay?docid=-6611636567090980958 
 
Klaus Krolzig mailde me dat hij me zou aanmoedigen met 1 Euro per gelopen kilometer voor Artsen zonder Grenzen.
Na afloop kreeg ik onderstaand email:
 
Henk,
proficiat met je prestatie bij de 6uur van Stein!
Je inspanning was goed vlgs. Artsen zonder Grenzen  voor 300 inentingen tegen malaria!
 
Groetjes,
Klaus 
--- www.krolzig.nl ---

                                     foto hiernaast Werelrecordhouder 55+ Jo Schoonbroodt

 

         Met dank aan Robert Pepels voor de foto 's.

                                   

             
 
24-02-2008 België: De Magnetoise, 64 km en meer dan 1900 hoogtemeters die we ook weer, integenstelling tot de Alpine marathons zoals Jungfrau, Zermat, Liechtenstein  e.d. ook weer omlaag moeten. Met bussen werden we naar de startplaats gebracht, enkele km 's van de finishplaats, alwaar we, Mark de Boer, Henk Geilen, Roger Kempinski, Bram v/d Bijl, ik zelf etc,  onze auto 's  hadden neergezet. Om 08.00 u was de start en het ging meteen naar beneden enkele km 's. Bijna iedereen met Camelbag. Dan de eerste stijging en dat was meteen zo steil dat we moesten wandelen. Ik zou Wouter Hamelinck, de latere winnaar 5 u 40 min en voor de tweede keer op rij,  hier wel eens willen zien. Ik was rustig vertrokken daar ik weet wat ik op een 6 uurs-wedstrijd loop en dit wel effe wat anders was. De ene stijging werd na de andere afdaling opgevolgd en zo ging het verder. Sommige afdalingen waren zo steil dat ik bergop sneller zou zijn geweest. De losse stenen zorgden ervoor dat het "levensgevaarlijk" was om snel naar beneden te gaan. Ondanks dat het redelijk droog was geweest afgelopen tijd kregen we toch zoals meestal in de Trails van de Ardennen, ook de nodige modder te verwerken. Na 43 minuten hadden we pas 7 km gelopen hetgeen misschien al genoeg zegt over de zwaarte van het parcour. Verzorgingspost 1 op 23 km , en ik vulde mijn Camelbag bij en at een sportreep. Het ging goed en de beloofde warmte was er nog niet. Als ik effe stilstond zoals bij de verzorgingspost, dan kreeg ik het koud ondanks dat ik met lange tight liep en shirt met lange mouwen. Het werd dan toch iets warmer en het 40 km-punt naderde. Ik had Henk Geilen ingehaald en hij baalde ontzettend i.v.m. problemen. Ik liep een stukje met hem maar kreeg daarna hongerklop en was ontzettend duizelig. ik hoopte maar dat het verzorgingpunt snel kwam en dat duurde nog 3 km dus we verloren veel tijd. Bij de verzorgingspost at ik een sportreep, Powerbar-gel, enkele koekjes en 3 bekers cola en liet mijn Camelbag bijvullen. Het Maggi-blokje was ondertussen al op. Henk Geilen was intussen al vertrokken maar ik wilde eten. Daarna de achtervolging en Henk bleef steeds op zo 'n 100-200 meter van me lopen zodat ik hem steeds voor me zag. Dan kwam de duizeligheid weer terug en ik nam mijn andere Powerbar-gel maar het hielp maar weinig. Bij Banneux moest ik zelfs tijdens een heel lange afdaling effe stoppen ondanks dat ik wist dat onderaan de berg de laatste verzorgingspost was op ongeveer 54 km. Bij deze verzorgingspost dronk ik wat cola en herstelde meteen en ik ging weer door. Hierna volgden enkele lange km 's die ik kon doorgaan maar bij de eerste stijging hierna, misschien wel de steilste en langste van de wedstrijd, kon ik niet meer en moest wandelen. Ik probeerde telkens weer te beginnen en dat lukte maar niet lang. Wat me geruststelde was dat ik niet werd ingehaald door andere lopers. Ik kreeg weer een loper voor me in zicht en probeerde bij hem te komen, dat kostte heel veel kracht en toen het pad dat we liepen veranderde in een stromend beekje toen was de pijp echt leeg. Ik wandelde en wandelde en voelde me steeds slechter worden. Uiteindelijk stopte ik toch en pakte een energiereep uit mijn Camelbag en at deze op. Het hongergevoel ging effe weg maar de duizeligheid bleef. Eindelijk boven gekomen zag ik de lichtmasten van het voetbalterrein van Olne waar de finish was. Dit is ook steeds de finish bij Olne-Spa-Olne.
De finishde bereikte ik eindelijk na 8 u 10 minuten als 84-ste van de 139 finishers.    Er waren 190 mensen ingeschreven!!!!!!!!  Henk( 7 u 56 min) , Mark( 7 u 40 m9in) en Roger ( 7 u 33 min) zaten in de kantine en uiteindelijk vond ik dat mijn achterstand op hen nog mee viel hetgeen natuurlijk ook iets zegt over het feit zoals zij zich gevoeld zullen hebben. Henk Geilen en Roger Kempinski vonden dat ik er beroerd uitzag maar na een lekkere douche en cous-cous met veel groente, saus en een worst , zag ik er al weer beter uit. We dronken nog een pint en toen voldaan naar huis. Als je ziet wat zo een organisatie je allemaal biedt voor 10 euro. Een functioneel T-shirt, de couscous met groente en worst en 3 verzorgingsposten. Geweldig, mensen bedankt.
Enige opmerking, ik zou graag 10 euro meer betalen voor nog 2 extra verzorgingsposten. Ik had eten bij me maar was te moe om mijn rugzak af te doen!!!!!!!
Hongerklop is altijd eigen schuld!!!!!!!!!!!!!!!!!

           

                    foto: Na 43 km tweede verzorgingspost

                        foto Voor de start.

     foto 's: Toch nog veel moeilijke passages i.v.m. modder.

      foto: Helemaal naar beneden en dan weer omhoog!!!!!

   Klik afbeelding voor leesbare vergroting 

 

Ondanks de armoede in Adis Abeba, Ethiopië, is er toch ruimte voor de sportschoen, klik foto voor vergroting!!

 Klik hier voor mijn verhaal van de Trail des Lacs 2008.

En hier voor meer foto 's:

http://picasaweb.google.com/ethiopie2008

 

 

 

 

                        

 Klik links of rechts op afbeelding voor leesbare vergroting
 1.  2 x Fruit en granen koekje                                                             260 kcal
 2.  2 x peperkoek                                                                              300 kcal
 3.  2 x Opkikkertje, heerlijk als je flink getranspireerd hebt.                       8 kcal
 4.  Koekjes met tomaat en kaas                                                          130 kcal
 5. Powerbar gel    1 á 2 per dag                                                           110 kcal
 6. Powerbar fuel up       minstens 1 per dag                                          173 kcal
 7. Chili con carne                                                                               400 kcal
 8. Rundvlees Stroganoff met rijst                                                         400 kcal
 9. Peronin pudding/drank                                                                    435 kcal
10. Peptiplus hersteldrankpoeder                                                          243 kcal 
11. Beef Jerkey                                                                                   115 kcal
12. Powerbar protein plus     minstens 1 per dag                                    175 kcal
13. Powerbar harvest       1 per dag                                                       205 kcal
14. Powerbar sportdrank poeder   3 tot 5 per dag                                    124 kcal
15. Nescafe koffie                                                                                      ?
16. Koffiemelkpoeder                                                                                  ?

 

 Mijn eten voor 1 dag in Ethiopië, het wisselt natuurlijk een beetje maar de kcaloriën blijven ongeveer gelijk. 

 

Klik op de afbeelding voor een vergroting.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Genk (B) 13-01-2008 De 6-de aflevering van de marathon van Genk, ook wel de Louis Persoon Marathon genoemd. Mijn laatste voorbereidings marathon voor Ethiopië.
Deze keer wilde ik mijn ontbijt veranderen daar ik altijd een probleem s 'morgens met eten voor een wedstrijd. Ik at 6 sneetjes roggebrood met smeerkaas en stroop. Ik had geen problemen het af te krijgen dus...... De start, zoals gewoonlijk startte ik veel te snel, ik had er echt zin in. Voor het einde van de 2-de ronde kreeg ik last van mijn maag en eerst dacht ik dat het van te veel drinken was maar het ontbijt was duidelijk te herkennen. Ik voelde me opgeblazen en wist ook dat ik te snel gestart was. Weer had ik me laten verleiden om mee te gaan ondanks dat ik de rugzak droeg. Meestal heb ik met rugzak zo 'n 6-7 km nodig om in mijn ademhalingsritme te komen daar de rugzak mij verhindert om oor te ademen. Mijn linker enkel protesteerde ook en dat was nieuw maar verdween weer na zo 'n 5km. Uiteindelijk besloot ik niets meer te drinken en een poging om alles uit te braken mislukte. Het drinken hervatte ik pas weer op het einde van ronde 4 ( totaal 7 ronden = 42,195 km ). Het parcour in Genk gaat steeds op en af en een stuk waar we voorheen tempo konden maken was nu onderbroken door een nieuw bouwwerk in deze mooie omgeving. Enkele malen wandelde ik bergop een stukje want de rugzak is dan een ware last. De finish was er voor mij na 4 uur en 6 minuten een nog meevallende tijd. Ik was ook weer meteen fit na afloop en kon nu gewoon drinken. Er waren merdere mensen waar deze aflevering een tegenvaller voor geworden was. Ik zal het ontbijt toch weer terug moeten zetten op musli repen en Powerbar Harvest. niet lekker maar je hebt er geen last van.
De komende 3 weken zijn nu vooral om nog ontspannen kilometers te maken en de weekenden die resten elke dag 20 km met rugzak te lopen. Er komt nog ongeveer een kilo eten bij aan bagage en dan moet het goed zijn. Een andere zorg is de vele mensen die ik tegenkom in mijn werk als verpleegkundige, die flink verkouden zijn en/of grieperig. Ik hoop dat dit me nog een paar weken bespaard blijft. Uiteindelijk mag ik zeggen dat de voorbereidingen goed verlopen zijn. Ik heb een goed gevoel ondanks de tegenslag ( alhoewel) in Genk. Eberhard Schaaf uit Duitsland was met me mee gegaan naar Genk en hij had duidelijk meer problemen en finishde achte mij. Hij had pas de griep gehad en door zijn drukke werk als huisarts had hij niet veel kilometers kunnen maken maar ik Algerije, afgelopen jaar, ging hij ook goed dus laten we voor hem hopen dat Ethiopië ook goed zal verlopen.

   

Foto boven:  Theo de Jong (li) en Vincent Schoenmaekers (re). Lopen momenteel geen marathons/ultra 's meer maar proberen de draad weer op te pakken. Hebben de moeite genomen ons te komen aanmoedigen in Genk.  Het blijft een GROTE familie de ultra-wereld.
Theo schrijft weer eens een briefje, aan Micha gericht

http://www.ultraned.org/v_item/f4075.php
Beste Micha,

Kort geleden heb je mij weer eens flink aan het denken gezet. Bedankt. Mijn visie is nog steeds dezelfde, maar minder afgebakend in tijd. Mijn ervaringen in Genk hebben daarmee te maken.
Zoals je weet hebben Vincent en ik heel wat marathons samen of deels samen afgelegd. In die zin was het niet gek om in Genk ook samen op te gaan. Wel was het gek om tegen de lopers in te gaan en ook om slechts één rondje te lopen.
Niet gek was weer ons geklets over het hardlopen. Daarover denken wij hetzelfde. Lopen doe je voor je plezier, daarover zijn we het roerend eens. En als dat geschiedt in een prachtige omgeving als Genk en dan ook nog eens met een goede organisatie als in Genk en als het dan ook nog eens lekker gaat, dan is lopen echt een plezier. En als die organisatie dan ook nog zorgt voor perfect loopweer, dan is het zelfs voor twee uitgerangeerde ultralopers als wij zijn, weer een plezier.

Maar Micha. Al lopende en kletsende bleven we met één vraag zitten en dat is het ‘waarom’ van het lopen. Ik bedoel, je schiet er niets mee op, je maakt je zelf moe en in veel gevallen heb je het op het einde knap zwaar. En als de tijd dan ook nog eens tegenvalt heb je niet eens een leuke dag.
Zijn lopers dan allemaal masochisten? Wel, ik ken lopers die de marathon met pijn uitlopen, maar niet van opgeven willen weten. In Genk liep ik het laatste rondje met Marijke mee. Voor ons liep Dave Paul, een Engelse loper die af en toe moest wandelen. We hebben hem ingehaald. Zijn tot een grimas vertrokken gezicht maakte duidelijk dat hier een zware, pijnlijke strijd werd gestreden. Zuchten, steunen en piepen, het leek wel een roestige stoommachine met te weinig stoom. Vond hij het nog leuk? Ik heb mijn twijfels, grote twijfels. Maar ook hij ging door, tot de streep.
De start is altijd leuk, de eerste 20, 30 km ook nog, maar daarna begint voor velen het grote lijden. Het enige dat ze dan nog op de been houdt is de gedachte aan het volbrengen. Weer een marathon erbij, weer een streepje. Ik heb het ‘m toch maar weer geflikt. Dat is de drijfveer.
Kijk ik naar mezelf, dan houdt dat me op de been. 100 is het doel. Ik kan het niet, maar 100 is het doel. Daarvoor loop ik nog steeds. Wel kleine stukjes, maar 100 is het doel. Bij anderen is dat doel minder duidelijk aan te geven, maar in ieder kopie is het getal van de gelopen marathons helder. Het getal van de gelopen marathons en deze erbij.
Maar dat is toch gek. Natuurlijk, marathon nummer 20 loop je, die laat je niet schieten. Ook nummer 50 en nummer 100 loop je. En dat Jack Hendrickx in Genk nummer 350 loopt is duidelijk, maar waarom in vredesnaam nummer 372 (Gijs Honing) of nummer 234 (Henk Sipers). Zijn lopers dan toch masochisten? Micha, ik heb er Van Dale op nageslagen en deze geeft aan dat masochisme een ‘psychische gesteldheid is waarbij het ondergaan van vernedering en pijn een belangrijk middel is tot seksuele bevrediging’. En dat laatste dat zie je toch eigenlijk maar weinig onder het lopen gebeuren. Geen masochisten dus, maar ze moeten wel oppassen!
Er verschuilen zich ook heel duidelijk sadisten onder die lopers. Sadisme is, zegt dezelfde Van Dale, ‘het genoegen beleven aan en bevrediging vinden in het pijnigen en kwellen van anderen. Wat te denken in deze van ene Marc P. (om privacyredenen is de achternaam afgekort). Deze loper schept er steeds weer genoegen in de andere lopers voor te blijven en dan bij voorkeur een heel eind voor te blijven. Daarmee pijnigt en kwelt en vernedert hij ze. Dat is puur sadisme. En gek genoeg komt hij er zo maar mee weg. Iedereen vindt het maar gewoon.
Overigens snap ik al die ophef niet over het zeven keer op een rij winnen van de LPM. Als ik zo snel kon lopen, zou ik het ook doen, dus eigenlijk is er niets bijzonders aan.
Micha, we zien elkaar gauw weer.

Gegroet,

Theo de Jong

 

 

  

Verhaaltje Vincent

Theo de Jong en ik lopen het parcours in tegengestelde richting. We zien van dichtbij het zwoegen, werken, maar in de meeste gevallen met onbekommerd gelaat en sierlijke tred. Daar lopen ze, de superieure wezens, vandaag in Genk en volgende maand in Apeldoorn of nog ergens eerder. We prijzen elkaar gelukkig dat we jarenlang hetzelfde hebben mogen doen. Dat we al die jaren bijzonder bevoorrecht zijn geweest. De theorie dat 2 of 3 marathons per jaar al enorme prestaties waren, werden gelogenstraft. Nee, het kon beter, het kon ook meer. Gelukkig, het lukte steeds beter. Er waren dagen dat je niet het geringste pijntje had. Dikwijls ook voelden de benen zwaar en bang, redden ze het nog. Het moet, het gaat. Ieder vezel is dan gespannen. Direct nog een volle sprint en ik ben er. Is er nog tijd om te pissen? Een branderige pijn en een vloek op nog geen 500 meter van de finish. En dan de glorie van de inspanning. Deze en soortgelijke gedachten hielden me de 6 km van het prachtige parcours bezig, terwijl ik de strijdlustige Dion toeroep: ‘jij bent de man die zo geloofwaardig over mij schrijven kan’. Ik bewonder de knalgele handschoentjes van Patrick en de rode outfit van good old maar o zo actieve Horst. ‘Jij hier zonder stokken?, ‘knap dat je het kunt opbrengen om te komen kijken’, ‘jammer dat je onder de wedstrijd niet meer naar de konten van vrouwen kunt kijken, die zocht je toch altijd op’. Wat een feest om weer te dollen temidden van mijn vroegere loopmakkers.         

                                                  Klik op vergroting voor leesbare tekst.

 

 

 
05-01-2008 Schinnen. De Fat ass Fifty. Een loop georganiseerd door Ger en, wie kent haar niet, Nadja Weijenberg.
Ik liep dit jaar voor de negende maal bij Ger en Nadja, vroeger in Tilburg en nu al sinds een aantal jaren in Schinnen.
Het zou voor mij puur een training worden daar het een zwaar parcour is. Gert schrijft elk jaar in zijn omschrijving van het parcour dat het parcour ook vlakke stukken kent. Zegt genoeg lijkt me. Voor de 50 km moest men 12 rondjes lopen en voor de marathon 10 plus een uitloopstukje. Elke ronde moest er een bergje beklommen worden, daarna een stuk vals plat dan een vlak stuk en  weer opnieuw. Elke  ronde had ongeveer iets meer dan 40 hoogtemeters. Voor mij een zware kus daar ik met de rugzak zou lopen. De langzame groep vertrok een half uur voor de snelle mannen zodat ieder toch op tijd binnen zou zijn.  De weersvoorspellingen waren niet zo goed maar op eens kwam de zon uit en Ger raadde me aan om zonnecreme te gebruiken!!!!!!!!!!!  Ik betwijfelde zijn goede voorgevoel want ik had naar het weerbericht gekeken het beloofde niet veel goeds. De eerste2-3 ronden had ik het warm, heel warm. Ik deed de rits van mijn bodywarmer helemaal open en toen voelde het beter. Na 21 km had ik wat problemen met mijn heup en linker been, een overblijfsel van mijn hernia. Na een tijdje ging het beter maar ik besloot de marathon te lopen want op dit zware parcour was dat voldoende en ik wilde niets forceren want Ethiopië is al over 4 weken. We kregen nog twee maal een koude regenbui over ons heen en boven aan de berg was dat echt geen lolletje met de wind die daar stond. Ik finishde redelijk fit in een tijd van 4 uur 17 minuten en 20 seconden. Missie geslaagd. Volgende week de Louis Persoon Marathon te Genk, georganiseerd door good old Micha. Mijn laatste lange training met rugzak. Tijden zijn momenteel niet belangrijk maar wel het gevoel achteraf. Vandaag de day after, ik voel me goed en zou gerust weer een marathon kunnen lopen met rugzak en dat is het nu waar we het om doen. Of niet?????
Net als vorig jaar ondersteunt de FA 50 Schinnen ook dit keer de Tegla Loroupe Peace Foundation.

Tegla Loroupe was een hardloopster van wereldformaat. Zij was o.a. meerdere keren wereldkampioen en zij verbrak tot tweemaal toe het wereldrecord op de marathon.

Zij komt oorspronkelijk uit het noorden van Kenia, de regio West Pokot. Dit is een gebied dat al sinds mensenheugenis leidt onder stammenoorlogen. Tegla zet zich de laatste jaren in om vrede in de regio te bewerkstelligen. Zij is ervan overtuigd dat educatie de sleutel is tot ontwikkeling van de regio en tot vrede. Zodoende is zij bezig met het opzetten van een internaat, waar kinderen van oorlogsslachtoffers een opleiding kunnen krijgen.

Alle opbrengsten van de FA 50 Schinnen komen ten goede aan de Foundation.

De manier waarop geld wordt ingezameld bij deze 50 km/marathon loop is de volgende:
- het inschrijfgeld bedraagt 35 euro bij voorinschrijving (na-inschrijving 40 euro).
- met iedere afgelegde kilometer verdien je 50 eurocent terug.

Het staat de deelnemers vrij ervoor te kiezen het terugverdiende geld alsnog te schenken aan het goede doel. De totale opbrengst komt ten goede aan de Tegla Loroupe Peace Foundation. Dit jaar was er een unieke Masai deken voor de eerste 30 deelnemers die hun volledige inschrijfgeld schonken aan de Foundation. 
Iedereen deed dat dan ook en kreeg een prachtige Masai deken met opschrift: Tegla Loroupe Peace Foundation, door Ger en Nadja meegebracht na hun laatste trainingskamp in Kenia afgelopen december. Toen waren er trouwens al teken van onrust voor de verkiezingen!!!!!