Laatste nieuws 2009          terug naar hoofdpagina www.adventure-runner.tk

                                                                                                                           

Ja, er zit weer een jaar op. 2009 begon met de 50 km van Schinnen een van de laatste voorbereidingen voor de 100 km in Marokko. Het bleef koud en regelmatig dacht ik terug aan de tijd in Yukon, naast Alaska, waar ik in 2006 deelnam aan de 160 km bij temperaturen die we niet gewend zijn. Dan de Klavertjes Vier marathon in de Ardennen waar loopkameraad Bram van de Bijl zijn enkel brak door de gladheid. De 100 km in Marokko, georganiseerd door Lahcen Ahansal, mijn grote held uit Marokko, tienmaal winnaar van de Marathon des Sables. Een sympathieke stille man. De laatste 10 km liep ik samen met hem naar de finish, door een fout van de organisatie was de laatste drankpost weg en was ik nog maar alleen, Lahcen loste dit op door naar me toe te komen en het laatste stuk met me mee te rennen. Ik voelde me vereerd.

Ik finishde als achtste en laatste. Het was zwaar geweest, zeer zwaar en velen waren gestopt. Ik werd nog gehuldigd met een beker omdat ik vlgs de organisatie veel voor het ultralopen beteken o.a. ook door mijn boek Hardlopen als Avontuur. Dan pas terug van Marokko en weer de 6 uur van Stein, maar ....... ik had helemaal geen zin en motivatie. Ik stapte na 43,8 km uit zonder gewetenswroegingen, hij telde toch nog voor de 100 marathon club. Een val op mijn knie zorgde lange tijd voor ongemak maar dit werd overgenomen door de achillespees rechts en dat duurt nu nog. Limburg Zwaarste was weer een hele mooie. Daarna ook door Willem georganiseerd, de 65 km in Castricum, ook weer geweldig. Dan problemen met mijn linker kuit, veroorzaakt na de marathon van Enschede na een kramp. De geplande 100 km door de Ardennen laat ik schieten door de kuitproblemen. De marathon van Visé, geen kuitproblemen meer. ik liep weer met rugzak, dat geeft me toch wat extra 's. De Geuldalloop, een wedstrijd van 10,8 km. mijn plan was wat meer korte lopen te doen voor mijn snelheid. Dan werd ik benaderd door de importeur van Five Fingers. Iets nieuws dat het blotevoetenlopen  moet benaderen en vergemakkelijken daar je niet meer zo bang hoeft te zijn voor steentjes, glas e.d. Ik loop nog wat marathons want de 100 km in Mongolië komen er aan. De afstanden op de Five Fingers worden steeds langer. De nacht van Torhout. door een staking en protest van boeren lopen we de start van de marathon mis!!!!  La Grande Course, 50 km door de Ardennen met weinig drankposten, overnachting in een wei, volledig verzorgd en de dag erna de 50 km weer terug. Geweldig, ik ben klaar voor Mongolië. De bergmarathon in Oostenrijk een week na La Grande course, geeft me nog meer zelfvertrouwen. Mongolië was oh zo mooi en loodzwaar maar ik werd er achtste van de 40-45 starters waarvan er zo 'n 25 finishden op de 100 km. Dan de horsetrekking door de bergen van Mongolië waar ik toch bijna elke dag een half uur tot een uurtje trainde op de stenen in dit bijna totaal onbewoonde gedeelte van het land. Net terug en dan de Monschau marathon. Ik was moe en voelde me niet in staat daar te lopen maar ben toch gegaan omdat ik betaald had!! Mijn eerste marathon op de Five Fingers wordt uitgesteld door een onverwachte blessure aan mijn voet. De Mergelland marathon altijd een tegenvaller voor me maar hij geeft wel voldoening. Köln, een grote stadsmarathon , leuk maar oh zo druk. Ik liep er weer een van de iets snellere marathons, alhoewel snel, mijn lichaam verdraagt het niet meer.  Eindhoven marathon en dan de Piste marathon in Brussel, op mijn Five Fingers, ging redelijk goed als je niet bekijkt dat ik op de voeten werd gelopen door een loper en dit eigenlijk de wedstrijd moeilijker maakte. Ik was de eerste BeNeLuxer die op Five Fingers een marathon liep. Mijn sponsor was er tevreden mee. Nu wilde ik werken aan het herstel van de achillespees. Dan de Rursee marathon en eigenlijk alles daarna werd een lijdensweg door problemen in rug, bekken, hamstring en achillespees. Ik hoorde laatst van iemand dat mijn verhalen altijd verhalen zijn waar pijn wordt geleden en problemen e.d. maar ja, wat wil de arbeider, mijn rug is kapot, mijn gestel heeft me al 32 jaar gedragen tijdens het hardlopen en dan komen er natuurlijk problemen. Als ik de meeste lopers hoor, die doen nog niet zo lang aan hardlopen en ik ...... ik heb al zo veel gedaan, vergeet niet, ook nog 10 jaar triathlon met trainingsweken tot 25-30 uur in het voorjaar en zomer. Olne Spa Olne volgt nog waar ik een loper tref met problemen, normaal loopt die 2 uur 40 min op de marathon. De 7 Gebirgsmarathon loop ik ook nog maar dan zegt mijn lichaam HALT en het jaar is voorbij. De trainingen zijn pijnlijk, hamstring-rug, ik loop nu 2 dagen, een dag rust, 2 dagen en hoop dat het zo overgaat. De andere geplande marathon in december liep ik niet en voor volgend jaar, de 50 km van Schinnen, loop ik ook niet. Met heel veel geluk kan ik de Silvestermarathon in groep meelopen maar of dat verstandig is? 2009 was dus een jaar met ups en downs maar mijn twee buitenlandse loopreizen, Marokko en Mongolië, mag ik niet vergeten.
Tempowerk zit er niet meer in, dat verdraagt mijn lichaam niet meer maar ...........ik wil lopen, hardlopen, geen 15 km per uur meer want dat gaat niet meer maar gewoon meedoen en dan in 2010 de vijfdaagse door het regenwoud van Costa Rica met mijn Duitse loopmaat Eberhard. Als het daar regent en het wordt zwaar, dan komen misschien de andere kwaliteiten weer naar boven.
Sommige veellopers lopen elk weekend een marathon en trainen zo goed als niet meer maar dat wil ik niet. Ik beleef nog altijd veel plezier aan mijn trainingen, 5-6 dagen per week, in mijn Limburgse land
En Privé?  Gelukkig bleven we gezond en de Mexicaanse griep sloeg ons over. Was het de media die alles opgeblazen heeft of hebben we geluk gehad?       
Dan mijn vrouwtje, ze  geeft me toch elke keer weer de vrijheid om dit alles te doen en zo ver te reizen.
Ook dank aan de sponsoren die er voor zorgen dat ik met de beste materialen mijn sport kan beoefenen.
Dit jaar was goed voor 24 marathon/ultra 's, dus een gemiddelde van 2 per maand.
Misschien moet dit in de toekomst iets minder worden om heel te blijven.
Prettige Feestdagen en de beste wensen voor 2010.

 

                    voor

 Looplevens fotografeerde lopers voor en na de marathon van eindhoven en luisterde naar hun verhaal.

Meer info klik 

http://www.looplevens.nl/home

 

 

 

 

 

 

 

                               na

13-12-2009. Aegidienberg. De 7 Gebirgsmarathon. Al tweemaal eerder liep ik deze maar ik wist niet meer of hij zwaar was of niet. Bijna 800 hoogtemeters dat wist ik wel nog. Ik zou heel voorzichtig vertrekken daar de rug en bijbehorende hamstrings nog steeds "dwars" liggen. Er was veel volk, meer dan 500 marathonlopers en dan nog eens, voor het eerst, 350-400 halve marathonlopers. Het stagneerde in het begin maar dat zou goed zijn voor mij want dan kun je niet harder. Na zo 'n 4 km kon je rustiger lopen en het ging. De bergjes volgden elkaar op maar geen moment liep je vlak. Het uitzicht was geweldig en het beetje sneeuw dat er lag zag er geweldig uit en maakte het nog mooier. De kleding keuze was moeilijk. Het was rond het vriespunt maar het waaide. De ondergrond, modder, stenen, bladeren en natuurlijk stenen onder de bladeren hetgeen je vaak bijna door de enkels liet gaan. Het ging goed en ik probeerde rustig te blijven. Mijn rug was okay maar na zo 'n 28 km begon het weer. Nu met meer problemen met de hamstrings. als je dan een hele tijd zo loopt dan ga je je wel afvragen of dat nou zo blijft. Thuis heb ik zelfs al klachten als ik gewoon op een stoel zit. De laatste 10 km trokken zich erg lang maar dat wist ik van de vorige keren nog. Ik finishde na 4 uur en 29 minuten, ja ja het wordt er niet beter op. Ik was 322-ste finisher van de 500 plus starters. Ja, laten we maar tevreden zijn. Nu ga ik echt wat rust nemen en het eerste dat ik doe is de Silvestermarathon de eerste zaterdag van januari, gewoon meehobbelen. De marathon voor komend weekend heb ik afgezegd en de Mescherbergloop doe ik ook niet. Ik ben benieuwd of het minder doen en meer rusten zijn resultaten oplevert. Deze week de gehele week rust en zaterdag rustig een uurtje.
Verder ga ik me eens informeren naar iemand die meer weet van het menselijke, mijn, lichaam.

Trouwens ik liep de marathon met de Garmin forerunner 205  GPS en de Suunto GPS-pod met de Suunto T3. Aan de finish was het verschil tussen de twee ongeveer 500 meter. Geen enkele GPS gaf precies 42,195 km aan, ook niet die van andere lopers, kwam ook doordat de finish binnen was!!!!.

De Suunto is ideaal voor mij daar hij op 2 kleine pennlite batterijen werkt en die kan ik dus overal meenemen  en nieuwe batterijen erin maar de Garmin opladen via het stopcontact of via de USB-poort, dat is meestal een probleem dus ....geef mij maar Suunto. 

Met dank aan Suunto voor de sponsoring ( al jaren )

 

 

 

 65 km en 1900 hoogtemeters

Mijn 100-ste ultra.

Toen konden we nog lachen.

 

29-11-2009 Olne Spa Olne ( Olne-België ). De zware trail-klassieker in de Ardennen over 65 km en 1900 hoogtemeters. Mijn derde deelname alhier. Jaren kon ik hem niet lopen omdat ik met vrienden naar Benidorm, lekker warm,  ging om aldaar de marathon te lopen. Het zou mijn 100-ste ultra worden en ik had er echt zin in ondanks de lichamelijke tegenvaller in de Rursee-marathon 3 weken geleden. Samen met Henk Geilen en Roger Kempinski waren we er klaar voor. De kledingkeuze was moeilijk, 6-7 graden en kans op een bui. Ik koos ervoor om met de Deuter-rugzak 15 liter te lopen met 2-liter waterzak. Hierin kon ik dan wat extra regenbescherming doen want het zat me toch niet lekker de problemen in de Rursee marathon. Zodoende kon ik bij problemen iets warmers aantrekken en ervoor zorgen dat ik niet ziek werd. Er waren op de 65 km 4 verzorgingsposten en zodoende moet je zelf ook nog het nodige meenemen qua eten en drinken. De start ging goed en ik probeerde behouden te lopen want mijn probleem, de rug, wordt erg belast met het vele bergop en bergaf lopen plus de modder en de waterpoelen waar je omheen loopt of er net doorheen gaat. Je moet je schoenen hier niet te los aan doen anders zit er een kans in dat je hem kwijt bent. De modder zuigt je schoenen vast. De stijgingen en afdalingen komen snel na elkaar en het deelnemersveld valt al snel uit elkaar. Door de regen van afgelopen dagen was het een water- en modderballet. Af en toe zag en hoorde je mensen vallen met de bijbehorende geluiden. Na 30 km begonnen de tenen naast mijn dikke teen, pijn te doen van het contact dat ze maakten bij elke stap bergaf met de neus van de schoenen. Mijn rug was gelukkig geen probleem en hij is en blijft onvoorspelbaar. Als we boven op de bergjes kwamen stond er altijd een frisse wind en was je blij als het weer bergaf ging. De wandelpauzes namen toe door de zwaarte van het parcours, bijna iedereen wandelt de stijgingen, en de afstand begon ook zijn tol te eisen van het lichaam. Ik at veel en dronk veel maar ik was volgens mij weer te laat begonnen met eten. Soms was ik duizelig hierdoor of van het kijken naar de ondergrond. De steile afdaling bij de autoweg ging redelijk al hoorde ik van een andere loper dat er toch velen problemen hadden o.a. een moutainbiker die er door zijn remmen was gegaan. De vele stijgingen waren geen pretje voor mijn al maanden ontstoken rechter achillespees. Deze werd behoorlijk opgerekt met het bijbehorende gevoel. Bij km 60 krijg ik dan te horen dat ik nog 2 hellingen moet. Met nog een helling te gaan tref ik een andere loper. Hij is finaal kapot gegaan. De modder, de waterpoelen, de stijgingen, de vreselijke afdalingen, de stenen (die onder de bladeren liggen en je enkels testen) , het is voor velen een bijna doodsteek.
We lopen het laatste stuk samen en praten wat en "voor we het weten" zijn we aan de finish. 

Mijn tijd na 7 maal sterven is 8 uur 27 minuten en 42 seconden. Mijn honderdste ultra zit er op.

We feliciteren elkaar en Roger staat me al op te wachten. Bij inlevering van het startnummer kregen we een etensbon, wortelenstampot met braadworst en mosterd, en een mooie trui met het logo van de wedstrijd en dit alles voor 7 Euro inschrijfgeld!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Roger en Henk waren tevreden over hun resultaat en ik eigenlijk ook wel. Vorig jaar had ik 8 uur en 6 minuten en nu ondanks alles 8 uur 27minuten. Mijn beste tijd hier is uit 2001 met 7 uur 33 minuten.
Als we naar huis rijden is het donker en moeten er nog vele finishen.
In december zou ik er nog twee doen maar ik heb besloten dit te beperken tot een, omdat ik die al betaald heb.
Mijn lichaam snakt naar rust, maar ik ................ niet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

08-11-2009. De Rursee marathon te Einrur (D) . Een hele mooie maar na, achteraf gezien, een om weer snel te vergeten. Al weken word ik geplaagd door rugpijnen. Ik vertilde me 2 1/2  maand geleden en dit heeft mijn hernia dusdanig geactiveerd dat ik dagelijks ervan last heb. Afgelopen week veel last en zelfs afgelopen nacht werd ik er wakker van. Vanochtend voelde ik me fit en na de start vertrok ik weer te snel, ik leer het ook nooit. Al snel liepen we op de oneffe ondergrond en na de beklimming van de eerste steiging voelde ik een druk ontstaan onderin de rug. Na 12-13 km werd dit erger en na 17 km wandelde ik voor het eerst. Bij km 19 was de pijn zodanig dan ik eraan dacht te stoppen maar hoe terug te komen aan de start??? Ik nam een tablet Brufen en ging door. Jef van de Weert passeerde me en zei dat ik aan het strompelen was. Ik kreeg mijn voeten/benen bijna niet opgetild en de wandelmomenten namen toe. Het 21 km punt passeerde ik na 1 u 58 minuten.
Om een lange lijdensweg kort te maken, op het 28 km punt kregen we terug asfalt en de pijnen verdwenen maar de benen voelden na dit gebeuren natuurlijk niet echt lekker. Nu was het een lange inhaalrace en de laatste 2 kilometers kon ik nog echt tempo lopen. Ik finishde in 4 u 13 minuten en was tevreden. Ik had niet gedacht de marathon te kunnen beeïndigen maar na 42,2 km  inclusief 15 km strompelen mag ik tevreden zijn met mijn tijd. Plaats 281 van de 469 finishers.
De komende dagen moet ik de beslissing nemen of ik mijn 100-ste ultra, over 3 weken,  ga lopen of beter niet.

 

 

 

 

foto 1

foto 2

 NEW YORK (Associated Press) - Derartu Tulu of Ethiopia has won the New York City Marathon in her comeback to the sport.

She pulled away in the final mile Sunday, with 41-year-old Russian Ludmila Petrova the runner-up for the second straight year.

Two-time defending champ Paula Radcliffe was fourth. The world record-holder from Britain fell back from the lead pack in the 22nd mile. She grabbed her left leg in pain after finishing.

The 37-year-old Tulu won Olympic gold medals on the track in the 10,000 meters in 1992 and 2000. She hadn't won a major marathon since 2001 in London.

In 2008 had ik de eer Derartu Tulu te ontmoeten samen met Fita Bayisa. op de Belgische Ambassade in Adis Abeba in Ethiopië tijdens de prijsuitreiking van de Trail des Lacs 2008

foto 1:   Derartu Tulu, Fita Bayisa en ikzelf  tijdens prijsuitreiking op de Belgische ambassade in Adis Abeba.

     Beiden zijn Medaille winnaars voor Ethiopië tijdens Olympische spelen en wereldkampioenschappen ( zie Google)

foto 2:   Haar overwinning in New York 2009 in 02:28:52

  
 
 
17-10-2009. Schaarbeek ( B ). De Piste marathon. Wie kent hem niet Abebe Bikila, de marathonloper op blote voeten die in 1960 in Rome het wereldrecord op de marathon verbeterde. Nou dat is voor ons een onbereikbaar iets maar ...........  3/4 jaar geleden werd ik benaderd door de importeur van Five Fingers met de vraag of
ik de Five Fingers wilde uitproberen.
Wat zijn Five Fingers?
Afgelopen weken berichtten velen over de Five fingers, RTL4, SBS 6 en de Telegraaf en ook enkele Belgische kranten.
Vibram FiveFingers zijn schoenen die je het gevoel geven dat je op blote voeten loopt, zonder dat je bang hoeft te zijn om je te snijden aan scherpe voorwerpen of je tenen te stoten. De Vibram FiveFingers zijn tevens goed voor de gezondheid! Het gepatenteerde ontwerp en de Vibram zool sluiten perfect aan op de voet en de tenen, zodat het lichaam naar voren beweegt en er zo een meer natuurlijke tred ontstaat. Daarnaast worden de spieren in de onderbenen en de voeten gestimuleerd, wat ervoor zorgt dat de lichaamskracht groter wordt, de lichaamsbalans wordt verbeterd en dat de wendbaarheid van het lichaam toeneemt. De lagere positie van de hiel zorgt voor sterkere benen en voeten, een rechtere ruggenwervel, een betere lichaamshouding en het vermindert rugpijn. Doordat de Five Fingers vijf tenen hebben, worden de tenen gespreid. Dit zorgt ervoor dat de spieren in de voet sterker worden, de verscheidenheid aan bewegingen groter wordt en het zorgt voor een betere gezondheid van de voeten.
Nou dat leek me wel wat want na 31 jaar hardlopen heb ik wel alle blessures gehad die er bestaan. Ik begon er mee te trainen en het voelde heerlijk. Thijs van Heugten, een blote voeten hardloper, had me dit wel verteld maar ik deed er verder niets mee. Toen ik de eerste keer ermee ging hardlopen voelde ik meteen dat je moet afstappen van je hiellanding want daar houd je alleen maar hoofdpijn aan over plus dat je dat niet al te lang volhoudt. Je landing wordt verplaatst naar de voorvoet en die vangt de schokken op in samenwerking met je knie- en heupgewrichten. Maar je moet er wel op trainen en je afstand steeds langer maken. In de maand september was ik er klaar voor maar enkele dagen voor de uitkozen marathon sprong ik over een vluchtheuvel en het neerkomen voelde niet goed. Zodanig besloot ik de marathon op Five Fingers uit te stellen. Nu was het dan zo ver. Ik voelde me goed en had afgelopen weekend de marathon van Eindhoven gelopen, op hardloopschoenen, en de week ervoor de marathon van Köln ( D ) ook op mijn gewone loopschoenen. De hersteltrainingen tussendoor gebeurden op de Five Fingers en in Schaarbeek moest het gebeuren. Tijdens de Runnersbeurs, afgelopen weekend in Eindhoven, kreeg ik van de importeur het nieuwe model voor 2010 van Five Fingers, genaamd Speed maar ook verkrijgbaar in het model Bikila. Ze zijn pas verkrijgbaar in de winkel in april/mei 2010.
Ik wilde de marathon lopen op de Speed en niet op de KSO waarop ik alle trainingen gedaan had. Waarom? Een nieuwe schoen heeft bepaalde aantrekkingkrachten.
De marathon in Schaarbeek, vlak voor de start nog een regenbui en dan weg. Ik vertrok snel, zoals altijd en het was te snel. Na een half uur werden we weer verrast door een regenbui maar vanaf dat moment bleef het droog. Na bijna 1 1/2 uur werd ik uit mijn ritme gehaald door een andere loper en ging naar rechts en hield in. Mijn doel was om te  lopen op de Five Fingers met een eindtijd van ongeveer 4 uur omdat het de eerste marathon hierop was. Nou dat inhouden was bijna mijn doodsteek want ik kwam naderhand niet meer goed in mijn ritme en moest vechten om vooruit te komen. Het tempo zakte en ik nam hier maar genoegen mee want finishen op de Five Fingers was vanaf het begin mijn doel.
Na 105 en een halve ronde finishde ik in 3 u 59 minuten en 28 seconden. 
Ik mag me nu de eerste BeNeLuxer noemen die een marathon heeft gelopen op de Five Fingers want contacten in de Barefoot-wereld zeggen dat nog niemand in de BeNeLux een marathon hierop gelopen heeft. Mijn jarenlange chronische pijntjes bleven zo goed als afwezig en dit vraagt uiteraard naar meer.............................

.

Klik foto 's voor vergroting om de VFF 's beter te zien.

5 km: 24 min 58                10km: 50 min 16

15 km: 1 u 16 min 28        20 km: 1 u 44 min 16

25 km: 2 u 13 min 13        30 km: 2 u 43 min 26

35 km: 3 u 14 min 24        40 km: 3 u 46 min 07

42,195 km: 3 u 59 min 28
Afgelopen zondag bij de runnersbeurs van de marathon van Eindhoven, de nieuwe Five Fingers Speed van mijn sponsor gekregen. Morgen ga ik ze uit proberen. Ze zijn pas volgend jaar te koop in de winkel. Zien er weer totaal anders, zelfs een model met vetersluiting en ze hebben profiel want in het bos was het na een regenbuitje wel erg glad, maar ja op de blote voeten natuurlijk ook.

Ze heten  VFF Speed, het dichte model heet VFF Bikila. 

Vandaag, 14-10-2009,  voor het eerst 10 km erop gelopen en ik ben er zeer lovend over. 

De VFF KSO was een ervaring maar dit is de echte Runner VFF. Maar zoals ik al eerder vermeldde, deze VFF-modellen zijn pas in mei 2010 te koop. Zolang moeten de meesten van jullie het nog op de andere modellen doen en heb ik geluk gehad.

  Klik foto 's voor vergroting.

 

 5km   24.47

10km  49.59

15km 1.15.27

1/2 mar 1.47.09

25km 2.08.11

30km 2.36.29

35km 3.05.51

40km 3.37.12

marathon 3.49.44
11-10-2009. De marathon van Eindhoven. Zaterdagochtend werd ik wakker met rugpijn. in de middag verergerde het en rond 19.00 uur was het zo hevig dat ik zelfs bijna niet meer kon lopen van de pijn. Ik besloot Henry, die naar Eindhoven zou rijden, te bellen en me af te melden. Daarna naar bed. Het duurde tien minuten of langer voordat ik boven was, treetje voor treetje en dan weer pauze i.v.m. de pijn. In bed was het niet veel beter, ik kon alleen maar liggen en niet draaien of zo. Ik viel in slaap en werd regelmatig wakker van de pijn. Rond 4 uur werd ik wakker en voelde bijna niets meer en kon weer draaien. Ik besloot toch naar Eindhoven te gaan. Toen het zo laat was om op te staan maakte ik mijn vrouw wakker en vertelde dat ik toch zou gaan. Ze was hier heel kwaad over en begreep er niets van. Nou zodoende dus toch naar Eindhoven gegaan. Het was er fris en er stond wind. Na de start probeerde ik behouden te lopen en dat ging goed, zelfs op mijn bedachte tijdschema. De tweede helft werd het wat zwaarder want mijn benen wilden niet meer zo, ik denk van de koude en stijf van de rug uit. Mijn conditie was okay. Rond km 33 begon het te gieten en werd ik, en de anderen natuurlijk ook, door en door nat. Niet goed voor de stijve bovenbenen. Het laatste stuk heb ik ook niet meer geprobeerd om te versnellen. Zo finishde ik in 3 u 49 minuten 44 seconden, 4 minuten langzamer dan in Köln vorige week. Ik was tevreden. Stel je voor dat ik was thuis gebleven en dan geen pijn had gehad!!!!!!!!!
Nu had ik hem toch gelopen en de marathon volgende week komt daardoor zeker niet in gevaar. Vandaag, de dag na de marathon, ik ben moe maar zou graag nog wat willen lopen maar het lijkt me niet slim dus .......... morgen pas weer.

Vergelijk de tijden hiernaast met die van Köln van vorige week. Mag ik toch niet ontevreden zijn. Ondanks dat ik 4 minuten langzamer was heb ik toch het gevoel dat het beter gaat en sneller kan. Niet meteen in de pistemarathon volgende week maar later.

                                                 

 

Name Sipers, Henk (NED)
Startnummer 4687
Klasse M50
Verein a.v veteranen nederland
Split Zeit
10 km 00:49:34
Halb 01:47:31
30 km 02:36:31
Halb 1 01:47:31
Halb 2 01:58:24
Gesamt
Platz (M/W) 2277
Platz (AK) 219
Platz (Gesamt) 2475
Zielzeit (Netto) 03:45:55

Plaats 2475 van de iets meer dan 10.000 deelnemers.
4-10-2009 Marathon van Köln (D). Een stadsmarathon die zich kan meten met New York. Beiden heb ik gelopen en alle respect voor de organisatie. Het ging goed tot 21 km, toen was er een wegversmalling en moesten we tempo minderen, daarna kwam ik maar weer moeilijk in mijn tempo. Mijn achillespees voelde ik af en toe, maar de pijn was weg of dragelijk. Ik liep voor het eerst sinds 3 jaren zonder pijnstiller en het ging goed dus  de volgende keer.......... Er was ontzettend veel publiek en er was een carnavaleske sfeer. Velen liepen verkleedt en eigenlijk was ik dit ook van plan geweest maar nu ben ik toch meer tevreden. Mijn tussen tijden staan hiernaast. Een volgende keer moet ik toch proberen de tweede helft hetzelfde te lopen als de eerste.

Mijn eindtijd was ik blij mee 3 u 45 minuten en 55 seconden. Dat is al lang geleden dat ik dat gelopen heb. 

Remco liep 3 u 29 minuten en Pierre 4 u 17 minuten.

                 

             

  
13-09-2009 Meerssen. Na afgelopen week de Rabo marathon te hebben gelopen in Beneden Leeuwen met rugzak was het nu tijd voor Meerssen,
de Mergelland marathon. De rugpijnen waren weg maar toch besloot ik om zonder rugzak te lopen.
Mijn achillespees ging beter dus ..........
Na de start liet ik me weer verleiden om harder te lopen dan gepland. Mijn doel was geweest te lopen op de Five Fingers ( www.fivefingers.nl ) maar ik voelde van te voren al dat bergaf te belastend zou zijn i.v.m. mijn ontsoken achillespees dus niet doen. Vorige week zou het dan wel moeten gebeuren maar dat stelde ik ook uit door een stomme misstap enkele dagen voor Beneden Leeuwen. Nu dan zonder rugzak en zonder Five Fingers. 5 km in 24 minuten, 10 km 48 min en zo verder. De achillepees deed in het begin veel pijn maar dat was ik gewend. 1/2 marathon in 1 u 44 min. Elke stijging voelde ik de pijn terug komen. De laatste ronde na 25 km, dus bergop, begon het veel pijn te doen en dat bleef eigenlijk tot de finish. Het noodzaakte me om bergop regelmatig een wandeling in te voeren en dan weer verder. Ik was al aan het dromen van een betere tijd maar de achillepees gooide weer roet in het eten. Eigenlijk mag ik blij zijn dat ik 6 weken geleden tijdens de 100 km trail in Mongolië maar weinig last heb gehad van de achillespees. Op deze manier kwam ik dus aan de finish maar ik was toch enigzins tevreden. Mijn tijd: 3 u 52 minuten en dat betekent dat ik zonder achillespijnen toch een redelijke marathon had kunnen neerzetten. De marathon-tijden onder de 3 uur is niet meer mogelijk en voor het laatst was dit in 1993, dus al lang geleden.
Dit was mijn 271 marathon/ultra en dat zegt eigenlijk ook al genoeg over snelheid e.d. Veel lopen betekent in principe dat je niet sneller wordt.
De organisatie was weer geweldig en wat me bij gebleven is, is de cola op 35 km en 40 km, heerlijk, het nieuwe stuk parcour dat misschien nog beter is dan het oude en natuurlijk de heerlijke Limburgse vlaai.Dit alles in Us Sjoen Limburg.
Tot volgend jaar.

p.s. Vanochtend stond het volgende in de krant:

Met zijn zege was Delait de eerste loper die de marathon voor de derde keer wist te winnen. En hij zal ook meteen de laatste winnaar van de Mergellandmarathon zijn. Want in de huidige vorm was de 12de editie ook meteen de laatste.

Ik hoop niet dat dit betekent wat ik denk dat het betekent!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Navraag bij de organisatie gaf het volgende:

Wij gaan gewoon door en ook wij proberen ons elk jaar te verbeteren. Het enige dat mogelijk verandert is de naam: VGZ Marathon Meerssen.

GELUKKIG

 

 

 

 

 

 

 

 

 
      

 

 

 

 

 

 
06-08-2009 Benenden-Leeuwen. De Rabomarathon. De bedoeling was eigenlijk om hier met de Five Fingers te lopen maar een probleempje enkele dagen voor de wedstrijd zorgde er voor dat dit uitgesteld werd. Ik had last van mijn achilles, nog altijd, en Ron for Run had me van nieuwe schoenen voorzien. De Saucony Triumph 6.
De bedoeling was nu alleen maar finishen en lopen met de rugzak met 7 kilo en mijn reserve schoenen erin want ik heb nog nooit een marathon gelopen op niet ingelopen schoenen. Het enige wat ik had gedaan op de schoenen was de honden uitlaten en toen voelden ze geweldig. Na de start ging ik op weg en na 1 km zag ik mijn tijd 4 min 40 sec. te snel dus eigenlijk maar ik dacht laat maar gaan want wie weet wat mijn achillespees gaat doen. Eerst wat wind mee en dan heel veel wind tegen. 5 km in 49 min plus, 15 km in 1 uur 15 min plus. 21 km in 1 uur 47 minuten en ik begon dat te merken, de rugzak schuurde o.a. meer dan normaal en mijn achillespees was goed voelbaar. Het was dus toch meer dan een training. Na 25-30 km voelde ik de achillespees niet meer maar mijn rug begon tegen te erken. Een week geleden had ik weer rugproblemen gehad en nu onder het lopen MET rugzak. Dat was voor het eerst. Het was zeer pijnlijk lopen met de rugpijn en soms noodzaakte me de pijn om een stukje te wandelen, weg goede tijd. Na de 42,2 km finishde ik met veel rugpijn in 3 uur 56 minuten 41 seconden. Ik was qua tijd tevreden daar het een training zou zijn maar het had meer gebracht. 1: Een goede tijd met de rugzak op de 1/2 marathon en 2: een pijnlijke rug en 3: een heel groot verval in de tweede helft door het wandelen i.v.m. de pijn!!! Dit was nr 270 en ook weer een om snel te vergeten. Zondag is de Mergelland marathon in Meerssen die ik met de rugzak zou lopen maar nu weet ik niet wat ik moet doen maar de week is nog maar net begonnen. 13-de in mijn categorie en 75-ste algeheel van de 125 finishers.
Ik ben al aan het bedenken wanneer de marathon op de Five Fingers moet gebeuren.

Volgende maand???

                                                      

Helaas moet ik mededelen dat de poging om als eerste Nederlander een marathon te lopen op de Five Fingers, niet doorgaat.
Afgelopen zaterdag had ik al veel last van de chronische ontsteking van mijn rechter achillespees maar vandaag na een uurtje op het voetbaldveld rende ik over de asfalt terug naar huis, 1 km, en na 500 meter kreeg ik door een misstap een zodanige steek in mijn achillespees dat ik meteen besloot dat ik de marathon a.s. zondag niet op de Five Fingers loop. 
Het ligt niet aan de Five Finger maar aan mijn achillespees want mijn linker voet en achillespees zijn normaal.
Jammer van de vele speciale trainingen, het was zeker niet voor niets maar nu staat herstel van de achillespees voorop.
Als de achillespees hersteld is zal ik er zeker ooit een marathon op lopen.
 
Ik ga wel proberen de marathon te lopen met mijn normale hardloopschoenen maar dat zegt nog niets want de achillespees is behoorlijk geirriteerd.

 

Deze maand, augustus,  niet 2 marathons/ultra 's maar me voorbereiden op de Mergelland-marathon en wel op mijn Five Fingers oftewel op bijna blote voeten en nagenieten van Mongolië. 

Heb moeten bijstellen, bergaf tijdens de Mergelland gaat niet i.v.m. de achillespees.Ik probeer het een week eerder in Beneden-Leeuwen, de Rabo-marathon.

Het gaat steeds beter. Toen een van mijn sponsors me vroeg ze te proberen, toen had ik mijn bedenkingen i.v.m. mijn hielsporen en achillespeesproblemen en ....het gaat goed, alleen mijn ontstoken achillespees rechts, al 5 maanden, werkt niet mee maar  we gaan door. Na de Monschau marathon een dag rust genomen en vanaf nu probeer ik elke dag mijn normale kilometer-voorbereiding te doen alleen op de five fingers. Mijn hoofd, de schokken,  begint er ook langzaam aan te wennen en de eeltlaag van een Afrikaan zal ik wel nooit krijgen dus .... de Five Fingers is iets voor ons Europeanen die willen genieten op de "blote " voeten.

Monschau, 09-08-2009 Mijn tiende Monschau marathon. Na mijn avontuur in Mongolië had ik helemaal geen zin om naar Monschau te gaan. Ik was doodmoe en voelde me niet in staat om een marathon te lopen.
Maar ... inschrijven betekend voor mij meestal ook meedoen. We waren een beetje aan de late kant, niet dat we te laat in Monschau aankwamen maar voor we naar de startlijn gingen. Voor we het wisten waren we gestart. Ik had me iets warmer gekleed met de X-bionic kleding omdat de voorspellingen wisselend waren en op weg naar Monschau konden we soms nog geen 10 meter kijken door de mist. De X-bionic kleding werkt als volgt, is het warm dan werkt de kleding verkoelend en is het koel dan is het verwarmend. Daar je in het begin goed moet opletten door de drukte verliepen de eerste kilometers snel en werd ik pas weer geconfronteerd met mijn GEEN ZIN bij de zware stijging op km 12, deze duurde 2 km. Daarna ging het weer en mijn benen waren goed maar de ZIN ontbrak. Zo ging het de hele tijd en de zon bleef weg tot 37/38 km en toen had ik de laatste zware stijging er al weer opzitten. dan is het maar uitlopen. Ik wist dan ik vorig jaar 3 u 59 minuten had gelopen maar ik wilde op het laatst niet sprinten dus ik kwam uit op 4 uur en 24 seconden, 46-ste uit de klasse 50 plus van de 114. Ik was tevreden over de tijd en het feit dat ik hem toch was gestart EN uitgelopen. Vorig jaar ging het moeizaam maar nu ging het goed ondanks de GEEN zin dus naderhand denk ik dan weer dat er misschien meer ingezeten zou hebben!!! Mijn beste tijd stamt uit 1996 en was 3 uur 22 minuten!!! 

Effe een paar dagen rust en dan gaan we er weer voor. Ik ben nog te veel bezig met Mongoliè, het lopen aldaar, de mensen en alles er omheen. Ook moet ik nog regelmatig aan die jonge Mongool denken die ik mijn mes heb gegeven die waarschijnlijk keelkanker heeft. Een prachtig land maar als je iets krijgt of hebt!!!!

Dit was marathon nr 269 met 875 hoogtemeters en gauw afsluiten dit hoofdstuk en op weg naar een nieuw.

 
De Mongolian Sunrise tot Sunset ultraloop.
 Na een zeer lange reis naar Mongolië via China, vrijdags vertrokken en aankomst zaterdagavond, kwamen we dan eindelijk op de plaats van de wedstrijd aan. We kregen even de tijd om te aklimatiseren en de prachtige natuur en omgeving te verkennen. Dinsdag briefing en woesdag morgen om 04.00 uur de start in het donker. Van te voren gingen er al geruchten dat het parcours er erg slecht bij lag. Het had de afgelopen dagen flink geregend en omdat er op 1 á 2 meter diepte ijs zit, perma frost, kan het water niet weg dus blijft het staan. Men verteld dat je op plekken,als je niet uitkijkt, tot aan je knieën kon wegzakken. De avond voor de wedstrijd nog effe flink wat spaghetti eten onder het genot van life-folklore Mongoolse muziek inclusief het Throat-singing en dan na bed. Om 2u 45 werden we gewekt door de wekker en de fluitist van de folklore band die al fluitend het kamp wakker maakte. We hadden alles klaarliggen dus we waren snel klaar en gingen ontbijten. Je spullen werden nog gecontroleerd want we hadden verplichte materialen om mee te nemen zoals kompas, kaart, verbandmateriaal, waterzuiveringstabletten,noodrantsoen en 1 1/2 liter water. Je kon twee tassen afgeven voor kilometer 43 en 76. Ik had  voor beide verzorgingsposten een bierworstje, een blikje cola en nieuwe Powerbargels en repen. Voor km 76 extra een droog loopshirt. Dan de start in het donker en meteen het bos in. Hier was het goed uitkijken met je hoofdlamp en ik had het parcour gedeeltelijk al verkend van te voren al hardlopend. Er waren daar vele boomwortels en ik hoorde al mensen vallen, dit was voorspeld. De temperatuur ging maar andere jaren was het bij de start vaak maar 4 graden, nu was het wat warmer. Na 7 km hoorde ik mijn loopvriend Eberhard Schaaf vallen maar hij was al weer snel op en het ging. Ik moest effe de struiken in en dat luchtte erg op. Het begon langzaam licht te worden en de eerste bergpas kwam er aan.  Het ging steil naar boven en hardlopen was niet mogelijk zelfs niet voor de latere winnaar de Fransman Sylvain Bazin. Er waren nog 3 Nederlanders, Wim de Kwant en Jos Broersen op de 100 km en de vriendin van Wim, Cecile, op de marathon. Het ging allemaal goed en op km 17 was de Chicee Pass maar dan kwam na een hele tijd de afdaling. De man voor mij viel en haalde zijn knie en arm open aan de scherpe stenen. De afdaling was gevaarlijk en door het natte gras waar vele stenen lagen die je dus niet zag. Ik kwam heel beneden en daar kwam het water. We moesten over een prachtig groen uitziende vlakte maar die stond helemaal onder water. De eerste verzorgingspost, Chicee Aid Station, had ik gehad en mijn water niet bijgevuld en toen de tweede post, Ongolog Aid Station, eraan kwam was mijn voorraad al een tijdje op. Men vulde mijn waterzak en eerste schudde men alle water in de rugzak, per ongeluk. Ik vulde daarna maar zelf bij. De man die gevallen was viel hier ook weer en wel met zijn neus in het water. Hij had pech en ik geluk want het was de gehele tijd heen en weer springen en dan weer over takken en boomstronken. Na de tweede post voelde ik me effe wat minder maar een Powerbar-gel deed wonderen en ik nam wat zout tot me dat ik bij me had. Ik had al ontzettend gezweet. Dan op naar de tweede pas, de Khirvesteg Pass. Dit punt was voor velen moeilijk te vinden maar ik liep er zo heen. Het probleem was eigenlijk de kleur van de groene stippen die we moesten volgen. Ik had uitgeprobeerd of ik ze met zonnebril zou zien maar ik vond het twijfelachtig dus geen risico en dus geen zonnebril dragen. We moesten door een uitgedroogde rivier, klinkt raar met al dat water, en dan meteen bergop door een bos waar niet echt een pad was. Hoe verder ik kwam hoe steiler het werd. Je moest je met je handen op je knieën omhoog pompen. Ik passeerde bergop nog iemand en het ging maar door. Ook weer na een lange tijd kwam ik boven en net als voorheen weer steil omlaag door het gras met bedekte stenen, takken en noem maar op. Verzorgingspost 3 op 32 km lag vlak voordat je beneden was. Daarna bleef het heuvelachtig en ik kon goed blijven doorlopen. Daarna kwamen we op het stuk waar ik van te voren had getraind dus de weg tot de verzorgingspost op 42,2 km, Toilogt Aid Station, was bekend. 8 hours cut-off. Steeds moest je de vele gaten in de weg ontwijken en over keien lopen. Bij km 40 kwam ik de dokter tegemoet die vroeg hoe het was. Dan km 42,2 waar de marathonloper zouden stoppen en de 100 km-lopers dus hun eerste zak konden pakken voor spullen e.d. Op elke verzorgingspost werd de tijd van inkom en vertrek genoteerd. Ik vertrok na 5 u 50 minuten terwijl velen hier een uitgebreide rust hielden want de eerste 42 km waren de zwaarste van de gehele afstand. Toen werd het moeilijk voor me. Ik voelde me als een uitgeperste sinaasappel maar ik bleef de man voor me volgen. Bleek later dus de enige veteraan te zijn die voor me liep. Op km 55 was de Jankhai Aid Station alwaar we meteen bergop moesten naar de Jankhai Pass. Verzorgingspost km 55 was dezelfde als km 88. Vier kilometer ging het bergop. We moesten over bergen grond e.d. heen want men was hier een onverharde weg aan het aanleggen. Boven gekomen op de Jankhei Pass kon ik weer een beetje in mijn tempo komen maar de man voor me was ik op een gegeven moment kwijt. Aangekomen op km 65 was hier het Uren Aid Station. De jonge Deense arts die ik kende van het Camp, stond hier en vroeg hoe het was. Hij zei tevens dat ik er goed bij liep en mijn positie was de 7-de. Ik stond verbaasd hiervan maar hij zei dat veel 100 km-lopers, die na mij het 42,2 km punt waren gepasseerd, al waren uitgestapt op het marathon punt daar ze volledig op waren. Dit motiveerde me en ik ging door. Het zet je meteen aan het denken. Op de komende kilometers waren dus maar 7 mensen aan het hardlopen!!! Een paar bijen hebben me het nog erg moeilijk gemaakt en zelfs toen ik voor hen een beetje Powerbar gel op een steen had gedaan, bleven ze me toch nog een hele tijd volgen. Dan kwam ik weer in een uitgedroogde rivier en moest ik over de stenen. Soms bijna vallend ging ik er over maar bleef uiteindelijk toch overeind. Ik had bij aankomst 2 Mongoolse talismannen gekocht en deze de gehele tijd gedragen. Ik had ze in mijn rugzak gedaan daar ik het noodlot niet wilde tarten. Misschien dat deze mij overeind hielden? Ik geloof veel niet maar om deze dingen te negeren van een oervolk zoals de Mongolen?? Af en toe probeerde ik een functionele wandel pauze in te lassen. De pauze werd dan gebruikt om iets te eten, te drinken of iets uit de rugzak te pakken. Ik probeerde me op te peppen met de muziek uit mijn mp3-speler maar na een kwartier werd ik er al gek van!!! Is me nog nooit gebeurd. Dan verder zonder. Ik zag een marmot lopen en deze was zo snel. Ik was er niets bij. Om de zoveel kilometer zat ergens een Mongool de nummers te noteren zodat men in geval van noot wist tot waar iemand gebleven was ongeveer want bij de briefing zei men dat het zeer moeilijk zou zijn als iemand verdwaalde, om hem terug te vinden. Dit was tevens ook zo voor het geval er iets met iemand gebeurde. Het eerste het beste ziekenhuis lag op meer dan 4 uur rijden en goede hulp nog verder. Vandaar de verbandmaterialen en meer van de dingen die verplicht waren om mee te nemen. Als je iemand in nood zou vinden of grote problemen dan was je verplicht te helpen. dit niet doen betekende uitsluiting in de uitslag. Dan eindelijk km 76, Modot Bulan Aid Station. Ook hier werd weer gezegd dat ik er perfect uitzag, ze  moesten eens weten hoe ik me voelde, en nog steeds op plaats 7 lag. Ik trok een droog loopshirt aan, at mijn bierworstje ( heerlijk, eindelijk eens wat anders), en ik dronk mijn blikje cola en vulde de Powerbar spullen bij in mijn geweldige Deuter rugzak. Ik had totaal geen last van de rugzak en de Plathypus waterzak was ontzettend handig om bij te vullen en heel sterk, Een aanrader voor hen die ook trails lopen. Dan weer een stijging met bovenop een cain, een hoop stenen en stokken met paardeschedels, gebedssjalen en nog meer, die heilig zijn voor de Mongolen. Men zei dat het beter was hier drie maal om heen te lopen daar de mongolen dit ook doen. Eenmaal er om heen betekent respect. Ik liep er driemaal omheen, ik geloof tenslotte ook in de talismannen. Eerder waren we ook al van die cains gepasseerd en daar deed ik dit ook ondanks dat ik elke meter te veel wilde voorkomen. Bij de volgende stijging dacht ik dat ik hier al geweest was. Ik zocht, liep heen en weer, effe boven op de berg kijken, terug, naar beneden, dat kon toch niet ik was hier al geweest. Dan toch maar naar boven. Godverdomme, het was wel een andere berg en ik was er nog NIET geweest. Dit euvel, het enige, kostte me ongeveer 20 minuten. Dan een heel moeilijk pad, veel omlaag, af en toe een stukje omhoog.

Vlak voor de finish.

 

Veel boomwortels of het pad helemaal kapot gelopen door de paarden die hier komen. Ik wandelde weer. Mijn Gps had al aangegeven dat de batterij bijna leeg was en hij was dus leeg. Zelf schuld, ik dacht dat ik hem goed had opgeladen maar dat was dus niet zo. Een Duitser haalde me in. Ik vroeg aan hem waar we zaten daar hij een zelfde Gps had als ik. Hij zei km 83 dus nog 5 km tot de laatste drankpost. Hij ging verder en ik bleef hem volgen. Soms was hij ver weg en dan kwam ik weer dichterbij. Bij km 88 het Jankhai Aid Station, was hij ook. Ik kreeg gelukkig wat cola van een van de mensen, ik kende haar van voor de wedstrijd want ik had met haar en haar man gesproken, haar man ( een Italiaan en ze woonden in Shanghai ) liep hier zijn eerste 100 km. De Duitser vertrok dus ik ook. Na 5 minuten had hij al weer een voorsprong van meer dan 200 meter opgebouwd op mij. Nu kwam het saaie stuk dat we na de marathonafstand hadden gelopen weer. Van de ene kant wisten we nu hoever het nog was en van de andere kant, het was zo saai en je moest overal uitkijken voor de yaks want als er moederdieren liepen met een jong erbij dan moest je ontzettend uitkijken want ze zijn dan gevaarlijk. Om een lange lijdensweg kort te maken, vlak voor de finish die ik al in zich had, moest ik nog driemaal wandelen. Uiteindelijk finishde ik dus als 8-ste in het algemeen klassement, 2-de veteraan, in een tijd van 14 uur en 40 minuten. De Fransman had gewonnen in 12 uur 20 minuten. Aan de finish werd ik door iedereen gefeliciteerd. Toen zag ik Wim en zijn vriendin zitten. Ik ging naar hem toe. Hij feliciteerde me en vertelde dat hij was gevallen en last had van zijn rug. Hij moest op de dokter wachten en dit kostte 1 1/2 uur en toen zei de dokter dat hij beter kon stoppen. Hij zou wel als alle andere 100 km lopers die uitstapten of moesten uitstappen op de 100 km worden geklasseerd op de marathon omdat ze deze afstand wel hebben afgelegd. Een tijdje later kwamen mijn ander vrienden en bekenden binnen.
Jos Broersen 16 uur 43 minuten
Ralf Jacobi 16 uur 59 minuten
Eberhard Schaaf 16 uur 59 minuten
Marathonafstand:
Wim 6 uur 37 minuten en Cecile 8 uur 2 minuten.
Uiteindelijk kwamen er geen mensen buiten de limiet aan want Sunset was de limiet oftewel 18 uur.
Dit was voor de veiligheid want hun spreuk was: Wolfs at night...........bears at night.
Nou dat zegt genoeg. Ik lag vroeg in mijn ger te slapen en was gesloopt maar tevreden.
De dag erna was er paardrijden voor de mensen die met de 7-daagse horse-trekking gingen. Wim en Cecile gingen ook mee en Eberhard en ik.
Ik bleef ondanks alle looppijntjes mooi op het paard zitten dus dat was "geen" probleem. s 'Avonds was de prijsuitreiking en het buffet. Iedereen kreeg een oorkonde, een handgemaakte medaille met de gelopen afstand erop, een prachtig T-shirt en ......het buffet smaakte goed, maar na het eten was ik een van de ongezellige mensen die vroeg in bed lag. Ik vond uitgerust zijn belangrijker dan het feesten.
Vrijdags, de dag na de prijsuitreiking, buffet en disco-party, gingen we op horse-trekking en deze was heel mooi met zowel hoge als lage temperaturen. Ik was goed beschermd tegen de kou e.d. dankzij mijn sponsoren.
Het enige slechte was dat Wim van zijn paard is gegooid op een moment en hij enkele ribben heeft gekneusd hetgeen hem nog een hoop pijn heeft gebracht omdat we dus verder moesten te paard en na afloop nog de vreselijke onverharde weg terug naar Moron.
We zaten elke dag 5-6 uren op het paard. HEt was een aanslag op mijn achterste en van het wijdbeens-zitten kreeg ik problemen aan de buitenkant van mijn linker-knie.
Mijn loopvriend Eberhard en ik gingen nog 2 dagen naar Peking en keken daar onze ogen uit in deze ontzettende mierenhoop. Plein van de Hemelse Vrede, Verboden Stad, de Hutongs en meer.
Al met al, heet was mooi, zeer mooi. mijn  vrouw Luciënne vroeg me of dit de mooiste loop was die ik mee heb gemaakt maar dat vind ik appelen met peren vergelijken.
Het enige dat ik wel weet is dat het een loodzware trail is en voor volgend jaar ...........  weet ik ook al ongeveer,
 
groeten en tot zondag in de Monschau marathon?

Voor foto 's zie:

http://picasaweb.google.nl/sifra49   of   http://www.mijnalbum.nl/Album=UGGZI7YB

Klik foto voor vergroting

 

 
 

 

 

 16-07-2009 Mijn laatste looptraining zit erop, mijn eerste en waarschijnlijk laatste paardrijles zit erop.

We zijn er klaar voor. 

Nicole, mijn collega, hartelijk dank voor de tijd die  je vrij hebt gemaakt om mij in een les vertrouwd te maken met je paard.

Het geeft je een prima gevoel zo hoog op dat paard en ik denk dat ik na de loop in Mongolië erg zal gaan genieten van dieren en landschap.

Tot ziens

04-07-2009 St Anton am Arlberg ( Oostenrijk). De Montafon berg marathon in Oostenrijk. Dit zou mijn laatste test zijn voor Mongolië. Ik had de tweedaagse trail La Grande Course goed verteerd. Samen met Han Frenken, Henry Okkersen en Lei Roumen naar Oostenrijk gereden. Het weer was er een stuk koeler dan bij ons maar afgelopen week had ik totaal geen last gelast van de warmte, voor mij een goed teken. Met bussen werden we van St. Anton naar Sibertal gebracht alwaar de start plaats vond. De eerste 2 km bergaf en dat ging goed maar daarna zou het 18,5 km bergop gaan. Ik zou behouden lopen maar het bergaf stimuleerde om harder te gaan. toen het wat bergop ging nam ik wat tempo terug en dat liep goed. We liepen veel door het bos, het was er prachtig en de zon scheen. Af en toe open stukken en daar voelde je de zon al branden. ik probeerde me aan niemand op te trekken en bij de start, ik had eigenlijk niet gezien waar Han en Henry liepen. Bart Pepels liep ook mee, het was zijn eerste marathon en er werd iets van hem verwacht want hij is een snelle, de 10 km loopt hij in 33 minuten maar ....... dit is een bergmarathon dus andere koffie. ik raadde hem aan niet met de eerste mannen mee te gaan. Ik had mijn fototoestel bij me en maakte regelmatig foto 's. Andere deelnemers vroegen me regelmatig of ze een foto van mij met mijn eigen camera moesten maken. Een goede reden om effe gas terug te nemen op het steeds steigende pad. De verzorgingposten waren geweldig en ze hadden er bijna alles. Op de steile stukken werd er gewandeld maar ik probeerde daarna zo snel mogelijk weer te rennen. dit leverde op dat ik toch nog redelijk wat mensen kon inhalen, vooral de laatste 6-7 km voor de top op 21 km. We zaten nu op een hoogte van meer dan 1900 meter. Boven gekomen lag er een heuvelachtige vlakte zonder begroeiing en er waren stenen, heel veel stenen en overal stond water. Jef v/d Weerdt uit Heer, die ook meeliep, had me van te voren verteld hierover en dit had me doen besluiten mijn trailschoenen aan te doen die tevens van goretex waren dus geen water in de schoenen. We liepen door het water, over rotsen en stenen, dan weer wegzinkend in moerassige poelen, Het was er zwaar, regelmatig zag je iemand vallen en overal stonden Rode Kruis-mensen. Het ging goed, het kostte wel veel tijd die 3 km  maar ik kon redelijk blijven rennen, dan weer wat koeien inhalen. Eindelijk liep het na de drankpost op km 24 weer bergaf. De benen voelden goed, ondanks of dankzij de tweedaagse van 2 maal 50 km met 3700 hoogtemeters van vorige week. Ik kon goed bergaf lopen, geen spierpijn aan de bovenbenen en ik begon met inhalen. De een na de andere. Soms liep het effe steil op en dan weer af, dit bergop probeerde ik rustig te rennen, was het steil, effe 10 meter wandelen en door. Bergaf maakte ik geen foto 's want het ging toch wel hard en je moest ontzettend opletten want het was geen vlak pad en er lagen overal stenen op het pad. bij km 38 weer omhoog en hoe, op naar de Roddel Hütte van daar nog 3 km vals plat en na 4 u 40 min en 25 sec finishde ik als 98-ste van de 195 finishers en als 4-de Nederlander ( van de 11 ).
Ik werd meteen gefeliciteerd door Lei en Bart. Bart had 4 u 40 minuten gelopen en het was hem niet meegevallen. Het bleek dat Henry nog niet gefinished was en 10 minuten later kwam hij binnen en was tevens derde in zijn categorie. Henry proficiat. Han Frenken en Jef van de Weerdt hadden samen gelopen en finishden later.
Het was een hele mooie bergmarathon en een zeer goede training voor Mongolië en ............... goed voor het koppie.
Nu ik dit zit te schrijven, mijn benen voelen perfect en ik moet me inhouden om vandaag niet te gaan lopen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mijn lichaam voelt goed en wil meer dankzij de zware trainingen van afgelopen weken.
 
Nu langzaam afbouwen en bezig blijven. Mongolië here I come ( over 2 weken).

 

 

Finish en ........................fit.

 

 

 

 

 

 

 

 
27 en 28-06-2009. Kin (B). Vorige week zou ik in Torhout de marathon lopen maar we zijn 103 km voor Torhout een uur voor aanvang van de wedstrijd in een boerenprotest ( file ) blijven steken en moeten omdraaien terug naar huis. Dat was balen. Dus dit  weekend dan maar getraind met rugzak, zaterdag 33 km op heuvelachtig parcour en zondag 22 km op de asfalt op de Five Fingers met nu in mijn rugzak mijn hardloopschoenen ( meer info zie www.fivefingers.nl ) . Maar nu dus La Grande Course, een tweedaagse wedstrijd over 2 maal 50 km georganiseerd door Iron Organisation van Alain Charlier. Tien jaar werd deze wedstijd georganiseerd door de Coureurs Celestes en voor het laatst in 2003. Ik was toen een van de deelnemers. Alain heeft deze wedstrijd in ere hersteld met zijn vrienden van de Coureurs Celestes maar er mochten niet meer dan 65 personen deelnemen. Vertrek vanuit Kin met de finish ergens verderop in de Ardennen. Van te voren kon je een tas met tent en droge kleding afgeven die naar de finish werd gebracht. Ik was met jos Vrancken er naar toe gegaan en er deden nog twee Nedrlanders mee, Martine Hofstede, die ik kende van internet, en Ingrid Peperkamp. Bij de start regende het al en dat zou nog effe duren. Eerst bergaf en daarna weer bergop zoals het altijd gaat in de Ardennen en een parcours zoals Olne-Spa-Olne. Ik liep goed maar probeerde me te remmen want het zou een training zijn. Veel paden in het bos waren veranderd in kleine riviertjes en modderpaden. Mijn goretex-schoenen van Ron for Run waren geweldig, veel grip en waterdicht. Een drankpost op 28 km en meer niet. Ik herinnerde me nog vele plekken van de laatste aflevering. Ik kon de eerste dame volgen tot km 28 toen ik een sanitaire stop had. Daarna liep ik alleen maar later kwamen er 3 mensen voorbij en daar ben ik bij gebleven tot aan de finish. Dit leek me veiliger daar ik me al 2 maal had verlopen toen ik alleen liep, gewoon door onoplettendheid want de route was goed te vinden. Het was erg benauwd en na 35 km begonnen de kilometers te tellen en zeker de hoogtemeters. Uiteindelijk finishden we met vieren in een tijd van 5 u 35 min 45 sec . Ik was tweede in mijn categorie. De afstand was ongeveer 46 km met 2000 hoogtemeters. Ik was niet kapot maar uiteraard blij dat het erop zat voor vandaag. Aan de finish een pilsje en toen de tent gaan opzetten. Daarna kon men drinken wat men wilde op de "prairie" want er was een tap met bier maar ook fris.
Tegen de avond het eten, lekker spaghetti maar door de regen werden we genoodzaakt te eten in de koestallen. Daarna nog een pilsje en effe aan het kampvuur zitten waar muziek werd gemaakt door een zanger die zichzelf begeleidde op gitaar en een viloliste. Later kwamen enkele mensen met Africa drums, trommels. Dat hebben we geweten want die hebben doorgetrommeld tot 03.00 uur. Sommige deelnemers hebben er toch genoeg vocht bijgetankt maar of dat geholpen heeft betwijfel ik en ik was gekomen om te lopen.
Om 07.00 uur was er dan ontbijt, ook weer in de koestal. We maakten ons klaar voor vertrek en om 09.00 uur was iedereen na een GO weg. We zouden dezelfde weg terug lopen maar de lus in Awaylle niet daar hier het Belgisch kampioenschap wielrennen gehouden werd. Ik liep prima en mijn achillespees ging wel. Deze was natuurlijk al flink opgerekt de dag ervoor en vandaag dus weer. Ik liep bij 3 andere lopers en regelmatig was het stuivertje wisselen. Daarna liep er een weg en ik kon hem volgen, later werd ik weer ingehaald door de andere 2 maar die moest ik uiteindelijk laten gaan. Het laatste stuk dus alleen en het ging goed. Mijn eigen tempo, verder niets.
Ik finishde in 4 u 50 minuten 32 sec, de afstand zou ongeveer 43,5km zijn en de hoogtemeters iets minder dan 2000. Aan de finish was ik snel fit en voor mij had het nog wel verder mogen zijn maar het was een training dus genoeg is genoeg. Na afloop douchen en toen kregen we nog van de organisatie warm eten, een barbewueworst met twee gegrilde aardappelen en groente en brood. De drank moesten we vanaf nu betalen en dat alles vanaf de start voor een inschrijfgeld van 25 euro inclusief een coolmax Grande Course-T-shirt. Na afloop dronk ik nog een biertje van de Celestes, speciaal voor/door hen gebrouwen.
Dat was dat, ik had een geweldig weekend gehad. Test geslaagd. Volgende week de Montafort-marathon in Oostenrijk waar we de eerste helft iets meer dan 1000 hoogtemeters moeten overbruggen en dan naar beneden naar de finish. Als dat klaar is zit mijn belangrijkste voorbereiding voor Mongolië erop.
 

 

 

 

  

 
   
  21-06-09 Gisteren nog 33 km gelopen met rugzak, vandaag voor het eerst een lange afstand met de Five Fingers en de vijf tenen sokken. Ik heb lang moeten wachten op de sokken maar ze waren het meer dan waard. Ik liep 22 km met de five fingers en de sokken en geen problemen. Het enige dat tegenviel was bergaf. Je krijgt dan ontzettende schokken en zodoende ga je langzamer bergaf. Terug thuis was ik fit en had nog verder kunnen gaan met de Five Fingers.

p.s. Ik liep vandaag ook weer met rugzak maar daar zaten nu mijn gewone hardloopschoenen in voor het geval dat.
 

 
19-06-2009 Torhout- België. De marathon van Torhout wordt dit jaar zoals altijd, gehouden samen met de 100 km. Ik had me goed voorbereid en toen was het alleen nog er naar toe en lopen maar. Roger Kempinski zou meegaan , Hen Geilen zou gaan en Willem Mutze zou gaan en Hein Bodelier zou gaan. Uiteindelijk bleef alleen Willem over want de andere hadden andere problemen alhoewel Willem vorige week een flinke smak had gemaakt en ribben had gekneusd en knie en enkel. We vertrokken tijdig want normaal is er altijd wel een file rondom Brussel en daar verlies je tijd. Om een lang verhaal kort te maken, ik ging een keer met de trein, trein vertraging en ik was nog maar net op tijd. Met de auto, file, een uur voor de wedstrijd arriveerden we opgefokt en wel. Nu stond de file al veel eerder, we schoven steeds een stukje aan. 103 km voor Torhout, Sterrebeek, was het dus vlgs TomTom nog een uur en 18 minuten rijden en als je dan in Torhout aankomt nog lopen tot de sporthal, nummer ophalen en omkleden. In Sterrebeek was er een opstopping veroorzaakt door Europese boeren die het niet eens waren met de melkprijzen. Het volgende probleem was het feit dat de startnummers afgehaald konden worden tot 19u30. Na kort overleg zagen we in dat het totaal zinloos was om door te rijden. TomTom berekent de aankomst op basis van een gemiddelde snelheid via de autoweg, nou onze snelheid was 2-3 km per uur. Zelfs het terug naar huis rijden werd door de boeren en alles bemoeilijkt.
Op internet stond naderhand: Brussels verkeer ontregeld door boeren en Europese top
 
Onderweg werd er overlegd wat te doen. Uiteindelijk besloten we morgen de marathon in Ortho (B) te gaan lopen bij Anton Smeets.
Thuis gekomen effe info opgezocht, ik denk ik mail Anton nog effe. Zo gezegd zo gedaan. Anton mailde terug: de marathon is afgelast!!!!!
Weer met de Five Fingers gelopen, marathon Amersfoort ( marathon/ultra 264 ) met rugzakje is verteerd.
Vandaag dan dus de kiezelpaden. Het ging goed alhoewel je natuurlijk grotere stenen moet ontwijken en er niet op moet trappen. Met schoenen aan is dit ook gevaarlijk daar je je enkel kunt verzwikken. Het ging perfect. Alleen toen ik weer op het asfalt liep, trapte ik op een kersepit!!! en dat was gevoelig.

 

 

 
14-06-2009 De eenmalige marathon van Amersfoort ter gelegenheid van het 750 jarig bestaan van Amersfoort. Ze hadden het heel groots aangepakt. Meer dan 10.000 deelnemers op alle afstanden tezamen. Op de marathon 1015 finishers. De weersvoorspellingen waren : WARM. Nou daar verheugde ik me op hoe warmer, des te beter kom ik uit de verf en anderen niet. Ik zou met rugzak lopen en waterzak. In Maastricht was het warm maar hoe meer we richting Amersfoort kwamen, bewolking en ja wel REGEN. Daar aangekomen was het ontzettend druk en dan de start. ik kwam redelijk weg maar was geïrriteerd daar ik geen stip op mijn startnummer had dus achteraan moest starten. Wat ik verkeerd gedaan heb bij de inschrijving weet ik niet. Okay dan maar op weg. Ik liep te hard in het begin zoals altijd maar ik wilde naar voren. Al snel haalde ik lopers in en dan liep het parcours door een brandweerkazerne en weer door Amersfoort, prachtig. Veel publiek en dan door de dierentuin met giraffen,zebra 's en alles op de achtergrond maar ..... het ging steeds op en af dus het parcours was niet gemakkelijk. Dan door het station van Amersfoort waar we naar de eerste etage moesten via trappen, ook niet gemakkelijk daar het op plekken glad was, door een locomotieven loods en buiten bleef het maar regenen, niet hard maar continue met een aangename temperatuur. Ik werd van alle kanten begroet en men riep maar "Hup Henk" en zo, veroorzaakt door de startnummers die voorzien waren van je voornaam. Ik had last van buikpijn. Voor het eerst niet gestapeld maar gewoon gegeten en als test een speciaal drankje gedronken en een magnesiumpoeder. Eigenlijk wist ik dat magnesium diarree kan veroorzaken maar ik wilde het proberen i.v.m. Mongolië. Mijn achillespees bleef lang zeuren maar de buikpijn overheerste. Dan een kazerne op en we liepen langs tanks en dan langs de oefenterreinen maar steeds bergop. Na 21 km ( tijd 1 u 55 min ) moest ik de struiken in want als ik later zou moeten dan zat ik weer in de stad. Diarree dus. Het was wel een opluchting. Het lopen ging niet zo als normaal. Ik dronk veel want het was toch benauwd. Bij km 23 kwamen de halve marathon lopers bij ons, die hadden hadden toen pas een klein stukje gelopen en je werd links en rechts gepasseerd, geduwd, voor de voeten gelopen, nou , heel veel ergernis. Mocht de marathon weer eens georganiseerd worden dan doe ik alleen daarom niet mee want dit duurde tot de finish en werd alleen nog maar erger omdat het parcours smaller werd. De finish was alles door elkaar, marathon en de halve, dus ook een warboel. Maar het was een mooie marathon, buiten het halve marathon gebeuren dan. Ik stopte enkele seconden om rustig te drinken bij km 30, 35 en 38. Ik dacht redelijk constant gelopen te hebben behalve in het begin dan. Er waren veel drankposten waar ik gebruik van moest maken omdat mijn waterzak leeg was. Had ik dan zoveel gedronken??? Neen, bleek naderhand want hij was lek. Ik moet zeggen wat ik gemerkt had was dat ik na 30 km opeens natte voeten kreeg terwijl het niet meer regende. Ik dacht dat mijn lange X-socks het water hadden vastgehouden en nu verzadigd waren met regenwater en zweet en het water nu naar beneden zakte. Beter hier de waterzak kapot dan in Mongolië want dan heb ik een probleem.
Ik finishde in 3 u 56 min 42 seconden, plaats 451-ste van de 1015 finishers, en dan met rugzak.
Het veroorzaakt toch steeds een hoop verbazing bij de toeschouwers en medelopers en extra applaus, ze snappen niet waarom ik dat doe. Nou uitleggen doe ik niet tijdens het lopen want dan heb ik mijn adem nodig om te lopen.
Volgende? A.s. vrijdag de marathon van Torhout (B), start 20.00 uur. Dit alles als voorbereiding voor Mongolië want dat is over 5 weken, mijn visa voor China en Mongolië  worden nu geregeld en dan is bijna alles rond. Nu is heel blijven en kilometers maken het belangrijkste. De week na Torhout een tweedaagse trail door de Ardennen, zaterdags 50 km en zondags 50 km met elke dag 1 drankpost en overnachting in de Ardennen. De week erna de laatste, een Alpine-marathon in Oostenrijk om goed voorbereid te zijn op de 3 bergpassen tijdens de trail in Mongolië.

http://traildesoasis.webs.com/indexmongo.htm

 

 

 
03-06-2009 Vandaag  1 uur en 15 minuten op de FiveFingers getraind. Voelde goed. Had nog kunnen doorgaan. In het begin is het effe wennen omdat ik mijn kilometers voor Mongolië toch op gewone schoenen moet trainen maar het voelt vrij en gemakkelijk. 14 juni loop ik de marathon van Amersfoort, de week erna de marathon van Torhout. De week daarna La Grande Course, een tweedaagse ( elke dag 50 km ) in de Ardennen met overnachting in de Ardennen in tentjes en de week daarna de Montafort Alpine marathon in Oostenrijk. Dit alles om de goede trainingen voor Mongolië af te sluiten en genoeg kilometrs in de benen te hebben. De bedoeling is het tevens om na de wedstrijden een herstel-training te doen op de Five Fingers.

Mij bekruipt het gevoel dat ik een marathon wil lopen, dit jaar, op de Five Fingers. Dit wordt een echte uitdaging want gemakkelijk zal het niet zijn. Moet alleen effe kijken welk  parcour van een marathon geschikt is voor de Five Fingers.
 
Vandaag moest het er toch van komen. De Five fingers heb ik al enkele dagen en nog niet erop gelopen. Ik besloot vandaag dan toch te gaan en te beginnen op het voetbalveld. In het begin ren je wat onzeker maar je went er zo aan. Bij verandering van gras naar tegels en asfalt merk je meteen het verschil en je tempo gaat wat terug. De enige opmerking is dat ik er nu niet langer dan 45 minuten op kon lopen daar ik links en rechts aan de binnenkant van de voet een blaar voelde opkomen, maar pas na 45 minuten. Ik ben zowiezo iemand die nooit zonder sokken in zijn hardloopschoenen loopt dus voor dit vinden we ook wel weer een oplossing. Mijn benen voelen vandaag anders dan anders maar dat kan ook niet anders na jaren hardlopen op hardloopschoenen. Links en rechts heb ik hielspoor gehad en dit was ook eigenlijk waar ik bang voor was maar, ik voel niets. Nogmaals op tegels of asfalt loop je wat voorzichtiger, uit angst voor het onbekende of wel het bekende steentje.
In koudere periodes lopen ze op de Five Fingers Flow ( neophreen ) met teensokken en dan is de temperatuur schijnbaar geen probleem meer. Dus die teensokken is misschien ook iets om bij de KSO te dragen bij afstanden langer dan 10 kilometer.

De volgende training, twee dagen na de eerste training.

 Ik had de twee plekken waar blaren wilden komen afgetaped en ben vertrokken. Je merkt dat je op steen op je voorvoet landt maar na een paar honderd meters verplaatst de landing zich naar achteren. Ik heb bijna een uur gelopen en ja buiten de gevoelige plekken van de opkomende blaren, voelt het goed. 

Volgende keer meer..........................kilometers.

Er zijn ook nog andere modellen, zie site www.fivefingers.nl
 dan de KSO, ik maakte de keuze voor deze omdat ze hoger dicht zijn en er voor zorgen dat er geen zand of steentjes in je "schoen" komen.

 

 Ik werd door een van mijn sponsors benaderd om de Five Fingers eens uit te proberen. Vandaag zijn ze dan gearriveerd en ja, het ziet er wel effe anders uit dan een paar hardloopschoenen of gewone schoenen!!!

Eerst gewoon een tijdje erop wandelen en daarna proberen te hardlopen.

De eerste pasjes voelen niet verkeerd.

Wil je er meer over weten kijk dan op http://www.fivefingers.nl/ of kijk regelmatig op mijn site en kijk en geniet of kijk en huiver!!!

Op de site staat o.a. het volgend:

FiveFingers zijn ook uitermate geschikt om mee te rennen. De voordelen van rennen op blote voeten worden al sinds lange tijd ondersteund door wetenschappelijk onderzoek, trainers en athleten, die uitgebreid bewijs leveren voor het feit dat je op blote voeten sneller en verder kan rennen en minder blessures krijgt. Bewegingsstudies hebben uitgewezen dat wanneer je rent op blote voeten, je op de voorkant van je voet landt, direct onder het centrum van de zwaartekracht. Dit resulteert in een optimale balans, een verhoogde stabiliteit, minder impact op het lichaam en een grotere kracht. Volgens Dr. Ivo Waerlop van de Vibram Biomechanics Advisory Board verbetert rennen op FiveFingers de wendbaarheid, de kracht en de balans van het lichaam en levert het zintuiglijke feedback, zodat de renner zich meteen kan corrigeren. De Vibram zool voelt aan als een tweede huid en beschermt je voeten tegen scherpe voorwerpen en andere obstakels.

Foto links: Me en de Five Fingers. Ja, nog een beetje onwennig maar dat komt misschien omdat het labeltje er nog aan hangt!!
16-05-2009. Berg en Terblijt.  De Geuldalloop. De dag ervoor had ik nog een uurtje gelopen met wat versnellingen en een steile helling. Mijn kuit bleef heel. De Geuldalloop was ik al langer van plan om te lopen maar de late starttijd ( 17.00 uur) deed me steeds besluiten om niet te gaan. Omdat het de dag voor de loop zo goed was gegaan besloot ik de wedstrijddag zelf eigenlijk pas om mee te doen. Ik had met Jo Schoonbroodt afgesproken om samen te gaan en daar voegde zich straatgenoot Lou Maas ook nog bij. Gezamelijk fietsten we naar B&T en het laatste stuk bergop in een goed tempo. bovenaangekomen waren we bijna op de startlocatie en  de beentjes voelden goed na deze fietstocht. Het was al lang geleden dat ik een loop had gedaan die korter was dan de marathonafstand dus een beetje onbekend terrein geworden. Ik had geen flauw idee hoe het parcours in elkaar zou zitten dus gewoon de rest volgen. Na de start liepen de eersten uiteraard weg en ik probeerde zo veel mogelijk op mijn gevoel te lopen. Na 1 km bergaf door het bos naar beneden en bergaf haalde ik weer een enkele loper in en dan beneden aangekomen, trouwens een lange afdaling, langs de Geulle waar ook geen meter vlak was, steeds bergop dan weer stukje bergaf en weer bergop. Bij Tivoli de beruchte Lijkenweg omhoog waar Roger Kempinski stond als toeschouwer. Afgelopen weekend had hij in Duitsland een 100 km trail gelopen dus nu was hij nog herstellende. De Lijkenweg trekt zich erg lang en bijna boven gaan we weer direct omlaag. Er staat toch nog hier en daar water  op de paden en is het erg glad. Ik had mijn trailschoenen niet aangedaan daar ik dacht dat er meer asfalt in zou zitten. Zo gaat het eigenlijk de gehele eerste ronde totdat we weer op het begin van de eerste ronde zitten dus begin tweede ronde die iets korter is. Bergaf gaat het weer als een tierelier en ik begin eindelijk op adem te komen. De eerste ronde liep ik bijna steeds in het rood maar nu heb ik mijn ritme gevonden. Sommige stukken zijn erg steil en sta je bijna stil. Bergaf en dan ineens weer steil bergop. Er zijn veel drinkposten hetgeen zeer uitzonderlijk is op deze afstand. Dan kom ik in de buurt van het voetbalveld waar ik bij het kamp nog wordt "aangevallen" door een hondje en finish effe later na 10, 8 km en 170 hoogtemeters in 53 min en 07 seconden, plaats: 50-ste van de 93 finishers. Ik ben zeer tevreden over hoe het gegaan is en de Geuldalloop is een hele mooie zware loop die eigenlijk Geuldal-cross zou moeten heten.

Vandaag de dag na de Geuldalloop een herstellingsloop gedaan van een uur en ik voelde toch dat ik  gisteren iets gedaan had wat ik niet gewent ben. De spieren waren stijf maar ik voelde dit alleen bij het hardlopen.

   

       

1 Filmpje beklimming

2 Filmpje Finish

 

 

 

 

 

                      

  
 
10-05-2009 Maasmarathon te Visé (B). Een hele mooie marathon in mijn eigen trainingsgebied. De hele afgelopen week stond in het teken van de spierbeschadiging die ik had opgelopen tijdens de Enschede marathon 2 weken geleden. Het ging nu goed en ik was alleen bang om bergop te lopen daar ik dat nog steeds voelde. Het weer was geweldig en er waaide in het begin nog een koel briesje. Ik liep met rugzak en daarin o.a. droge kleren e.d. voor het geval dat ik zou uitvallen met mijn kuit. Joop had me zijn GSM nummer gegeven voor het geval dat ik dan vervoer naar huis nodig had dus de GSM had ik ook bij me. Het liep eigenlijk allemaal prima en ik liep sneller dan normaal. Ik probeerde af en toe het tempo wat aan te passen dus wat te vertragen. Het stuk door Maastricht vind ik persoonlijk het meest slechte stuk van de marathon met veel draaien en keren. Het stuk onder het Gouvernement door zou ik ook wegnemen uit het parcours als ik iets te zeggen zou hebben. Dan het lange stuk richting Eijsden. Hier werd het warmer en begonnen de kilometers te tellen. Ik ergerde me ontzettend aan de fietsers, ze reden links, rechts of zelf compleet tussen de lopers. Dit zou voor mij ook een reden zijn ze uit de wedstrijd te nemen. Je kunt het ook competitie vervalsing noemen zij wel 100 % verzorging onderweg en ik niet. Vanaf 30 km probeerde ik bij de drinkposten te stoppen en rustig te drinken en dan verder. Bij de grensovergang bij Withuis moest ik effe wandelen om mijn kuit te ontspannen want ik voelde iets meer pijn of zoiets dan van te voren. Bij 40 km ging het wat meer bergop en hier besloot ik te wandelen want dat gevoel werd erger. Nog geen pijn maar net of er zich een bepaalde spanning opbouwde. 10 meter wandelen en verder, dan op 40,5 km weer hetzelfde. Daarna door en ik finishde in 3 u 57 minuten en 33 seconden. Plaats 359 van de 611 finishers. Velen klaagden over de warmte maar Enschede 2 weken geleden, daar was het pas warm.
Mijn volgende loop? De 100 km heb ik afgezegd i.v.m. mijn kuit ( 2900 hoogtemeters ) en misschien tussendoor nog iets. Moet ik nog effe kijken hoe en wat maar voor nu ben ik tevreden met mijn resultaat want alles is uiteindelijk voor Mongolië in juli. 

                                          

 
07-05=2009 Zoals de dokter voorgeschreven heeft, slik ik trouw mijn Diclofenac en mocht gisteren 1/2 uur trainen en vandaag 1 uur. Ging goed maar ik bleef wel op vlak terrein en laag tempo. Dus .... zondag probeer ik te starten in de marathon van Visé. Ik masseer de pijnlijke plek enkele malen per dag en doe wat massage via de trilplaat.

Vandaag van Iron Organsation het bericht gekregen dat onze grote vriend Lahcen Ahansal ( tienvoudig winnaar van de Marathon des Sables en dit jaar helaas uitgevallen ) 11dagen geleden geopereerd is aan zijn knie en nu aan het herstellen is in Duitsland. Als ik alles goed begrijp is hij 21 maart ook de trotse vader van een dochter geworden.
Mijn linker kuit blijft opspelen sinds de kramp afgelopen zondag tijdens de marathon van Enschede. 

Gisteren moest ik tijdens mijn training enkele malen wandelen om de trek/druk eraf te halen. Het was geen pijn maar ik voelde het duidelijk en het was niet prettig.

Vandaag, precies een week na Enschede, werd het bergop erger en het was wel pijnlijk. Daarna ging het wel weer maar na een uurtje moest ik weer wandelen en het gevoel bleef. 

Volgende week is de marathon van Visé en deze is gelukkig vlak op enkele stukjes na. Einde van de maand staat op het programma een 100 km Les Sentes de Légendes  in de Ardennen met bijna 3000 hoogtemeters. 

Mijn vriend en huisarts Eberhard Schaaf ( samen geweest naar Algerije, Ethiopië en verschillende marathons in Duitsland België en Nederland ) kwam vanmiddag op visite en adviseerde me om de 100 km te laten schieten i.v.m. Mongolië en vanaf vandaag Diclofenac te slikken 2 maal daags 75 mgr met Nexium-maagbeschermer.

De marathon a.s. zondag zou kunnen, maar stoppen bij problemen.

Tja, als een vriend dit zegt dan accepteren we dit maar.

 
26-04-2009 De Enschede marathon. Een marathon die ik altijd al wilde lopen want het is nml. de oudste marathon van Nederland, zegt men. De voorspellingen voor het weer waren goed en misschien wel te goed.Het zou droog zijn en temperaturen van 21 tot 23 graden. Na een lange rit arriveerden we mooi op tijd in Enschede en hadden alle tijd ons voor te bereiden. Het was al redelijk warm en zodoende had ik de dag ervoor al besloten met rugzak te lopen. Was het koeler geweest dan had ik geprobeerd om weer eens een iets "snellere" marathon te lopen maar bij de te verwachte warmte leek me het beter dit niet te doen. Mijn knie voelde redelijk aan. Vlak voor de start trof ik Henk Harenberg en Rob Froonhof. Rob vertelde dat hij werkeloos was geworden door de crisis die momenteel heerst. Nou, ik moet er niet aan denken en Rob wilde dus ook de marathon lopen. Voor mij zou het een rede zijn om niet te lopen daar zulk soort dingen een enorme inpact op je hebben. Henk Harenberg woont in de buurt van Enschede en had me gemaild dat hij zou komen kijken. Hij heeft 2 weken geleden nog de 120 km van Texel gelopen en is nog aan het herstellen dus nog effe geen marathon. Bij de startvakkken stond Jo Schoonbroodt die pacer voor de 3 uur groep zou zijn. De start was massaal en we kronkelden een beetje door Enschede en dan de lange weg naar Duitsland. Het liep goed maar de rugzak schuurde in mijn rechter hals en wat ik ook deed het bleef zo tot het einde, weer een tattoo erbij. 5 km in 25 minuten en een beetje. Te hard, dus effe wat langzamer.  Ik kwam na zo 'n 7-8 km in mijn tempo en  het liep goed.  Dit gedeelte van het parcour is een heen en terug stuk en zodoende kon ik de koplopers zien, een prachtig gezicht die zwarte, blinkende lichamen en dan die soepele tred en die snelheid, als gazelles. Jo kwam ik ook tegen en hij had een groepje achter zich die 3 uur wilden lopen. Jo vertelde van te voren al dat het bij dit weer erg moeilijk voor die mensen zou worden. Ik kreeg veel applaus door mijn rugzak en sommigen riepen rare dingen naar me maar mijn mp3-speler beschermde mij hiervan. Dan weer terug en vlak voor Enschede, 17 km, gingen we naar rechts het groen in. Prachtige landschappen en heel veel enthousiaste toeschouwers. Ik had 1 liter sportdrank in de bidons maar ik merkte dat ik meer behoefte had aan water dan aan sportdrank. Ik dronk veel en mijn lichaam verwerkte het prima. De vele sponsposten sloeg ik over want als de rugzak nat wordt dan wordt hij echt loodzwaar. Na 30 km begon ik te merken dat de km 's in deze omstandigheden beginnen te tellen. Bij de drankpost van 30 km effe stoppen om te drinken en dit wilde ik vanaf nu elke post doen. kost misschien 20 seconden maar je herstelt effe en kunt genoeg vocht binnen krijgen. Hier en daar zag je al mensen die diep in de problemen waren. Ik kwam Jo weer tegen en hij liep alleen, even handje-tik en hij zei dat de gehele groep uit elkaar gevallen was dus hij had gelijk gekregen. Dit laatste stuk was ook een heen en weer stuk en minder interssant. Bij km 33 zag ik Joop lopen en hij riep me toe. Het duurde nog een tijdje voor ik hem inhaalde. Hij was misselijk en moest overgeven. Joop heeft altijd problemen met het verwerken van hetgeen hij gedronken heeft. Na 39 km weer het centrum in en toen stootte we op de halve marathon lopers. Je hoorde nu continue ambulances op en aan rijden en langs de kant zag je af en toe mensen liggen. De meeste waren halve marathon lopers. Het laatste stuk kreeg ik nog kramp in mijn linker kuit maar gelukkig kon ik het weglopen door iets anders te lopen.

Na 4 u 9 minuten 40 sec. passeerde ik de finishlijn, vlgs mijn horloge 4 u 6 minuten maar de chip die in het startnummer verwerkt zit is blijkbaar bij de start niet gezien door de scanner!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Na de finish had ik, nadat ik een tijdje stil had gestaan, veel last van mijn achillespees maar ik was binnen de kortste tijd eigenlijk weer fit.
Het was een mooie marathon alleen het laatste heen en weer stuk dat valt tegen. Over de tijd was ik tevreden gezien het warme weer en ik met de rugzak altijd tijd moet inleveren.

Effe tussendoor: RACETIMER, de producent van de chip in het startnummer gaf aan dat er van alles mis is gegaan. Je kon een mailtje sturen en zodoende werd mijn tijd van 4 u 9 min 40 seconden veranderd in 4 u 6 minuten en 40 seconden.

 

 

 

 

17-04-2009 Castricum. Vier weken na Limburgs Zwaarste was het dan tijd voor Castricum, bos en duin, een van de vier Vier-Jaargetijden lopen van Willem Mutze. De dag ervoor waren we, Thijs van Heugten, Martin Nieuwenhuizen, Roger Kempinski, Peter v/d Kruys en ikzelf,  naar Castricum vertrokken met de grote Camper van Martin, om uitgerust aan de start te verschijnen. Mijn enige zorg was mijn rechter knie die het had overgenomen van links. Ongeveer 35 lopers stonden aan de start en we hadden prachtig weer. Na de start bleef de groep redelijk lang in zicht tot iedereen zijn tempo had gevonden. Via duinen en bos liepen we van Castricum naar Egmond aan Zee. Van daar over het strand waar het flink waaide naar Bergen aan Zee. Hier was het 20 km punt en dan naar Schoorl waar het 30 km punt was en waar we de Klimduin op moesten. Het liep allemaal redelijk maar na de Klimduin kreeg ik het moeilijker. Het parcour ging coninue op en af, kleine dalingen kleine stijgingen en dan weer iets steiler bergop en vooral, veel zand. Ik had mijn trailschoenen aan met gaiters en die beschermden mijn voeten goed tegen het zand. Toen we over het strand liepen had ik iets te lang langs de waterlijn gelopen en moest toen door het water met beide voeten tot enkelhoogte maar dankzij de schoenen en gaiters geen natte voeten. Onder tussen had ik al van Willem gehoord dat Thijs en Peter fout waren gelopen en hij vroeg zich af hoe dat kon. Het begon langzaam warmer te worden en de zon bleef schijnen. Ik liep met bidon maar had toch mijn Deuterrugzak met waterzak meegenomen en vulde daarom de waterzak voor het geval het te warm zou worden. Ik wist dat het bos en duingebied mooi was maar ik genoot er toch van en jawel hoor deze loop mag zeker de naam Hollands Zwaarste krijgen. Je moest steeds goed opletten op wortels van bomen en het mulle zand vergde veel energie. Bij km 40 vulde ik mijn bidon met water in hotel Victoria in Bergen aan Zee en wie zit daar? Simon Pols en Hans Nieuwenhuizen, die de wandeltocht deden, en nu aan de friet met biefstuk en een halve liter bier. Ze nodigden me uit om mee te doen maar van die uitnodiging maak ik later nog wel eens gebruik. Mijn rechter schoen begon pijn te doen op de wreef van mijn voet en noodzaakte me ergens te gaan zitten en de veters losser te doen. Dit lukte pas echt voor de tweede keer dat ik ging zitten en toen kwam ik steeds moeilijker vooruit. Bergop door het zand en dan weer bergaf. Op km 47 de voorlaatste verzorgingspost waar ik nog een wat extra cola dronk en toen ging het weer. Lekker mijn eigen tempo. Twee lopers wilden met me samen lopen maar daar houd ik niet van en jongens als jullie dit lezen het is niets persoonlijks maar ik loop liever alleen. Enkele kilometers voor de finish stuurde Willem, althans de pijltjes, ons weer de duinen in voor een laatste zware beklimming met een prachtig uitzicht over de duinen aan de ene kant en de prachtige bollenvelden aan de andere kant. De kilometers telden maar langzaam af en noodzaakten me om regelmatig een stukje te wandelen. Mijn streven om te finishen in 6 u 30 minuten had ik al een tijd geleden bijgesteld. Dan eindelijk Castricum en toen duurde het niet meer lang en ik finishde in 7 u 11 minuten en was tevreden. Ik had de duinen en het zand anders ingeschat en waarschijnlijk onderschat. Martin en Roger waren een dik half uur voor me en wie trof ik aan de finish? Thijs en Peter, ze waren al gedouched. Ze hadden zich zodanig verlopen dat het bijna niet meer te doen was om de loop te hervatten. Peter, die zijn eerste ultra had willen lopen, vulde na aankomst in de sportkantine zijn bidon en is toen nog naar de zee gelopen want dat is voor ons Limburgers altijd iets bijzonders. Zo was het voor hem toch nog leuk geweest en die ultra, ja we moeten een nieuwe voor hem uitzoeken. Thijs vond het wel erg dat ze hadden moeten stoppen maar hij maakt eigenlijk nergens een probleem van. Misschien voor hetgeen dat ze gelopen hadden toch genoeg want hij was nog niet zolang geleden geopereerd en 60 km was misschien toch nog te snel en te veel. Het weer was geweldig, zelfs warm en ik was blij dat ik de waterzak onderweg enkele malen kon bijvullen want de bidon alleen was te weinig geweest. Nu bijna 24 uur later voel ik me goed maar mijn rechter achillespees voelt aan alsof hij het lichaam wil verlaten. Annemarie,Willem en alle mensen van de L.A.T., wat mij betreft veel complimenten voor de organisatie en de uitstekende bewegwijzering. Alles zat mee en zeker het weer. Ik heb genoten van dit deel van Nederland en noem de tocht maar gerust Hollands Zwaarste. Uitslagen, foto 's, meer info e.d. zullen volgen op http://members.home.nl/funrunner3/index.html

klik voor hoogtegrafiek

                                                klik foto's voor vergrotingen

Mijn knie doet nog steeds pijn. De val met mijn knieschijf op de betonnen plaat blijft toch langer voor ongemak zorgen. Hele week gelopen maar de pijn verschijnt eigenlijk pas echt als ik een stukje fiets, ook al is het rustig. Als ik probeer kracht te zetten tijdens het fietsen dan doet het pijn. Tijdens het lopen voel ik de knie maar het is niet hinderlijk.

Vandaag rust, morgen 20 km rustig trainen. Kijken of we het aan kunnen.                                                                         20 km ging goed. Fietsen doet nu iets minder pijn.

Gisteren zaterdag 04-04-2009, 30 km gelopen met rugzak. Prima, bijna geen last van knie, wel achillespees.           Vandaag is de marathon van Rotterdam , maar daar start ( 1986 2 u 54 min, 1994 3 u 7 min en 1995 dus 3 u 12 min ) ik nooit meer i.v.m. het niet reageren op een brief van mij in 1995 daar ik achteraan bij de fontein moest starten i.v.m. fout van mezelf maar discussie was niet mogelijk en .....het weigeren van een marathon voor rolstoelatleten hetgeen jaren hier een onderdeel was van de marathon. Er zijn genoeg andere marathons en die zijn ook nog goedkoper en klantvriendelijker.

Dus geen Rotterdam vandaag maar 20 km, de dag na de 30 met rugzak. Veel last achillespees maar knie is okay.

 
21-03-2009 Heerlen, Limburgs Zwaarste over iets meer dan 70 km. Vorig jaar zat nog steeds in mijn hoofd. Ik was uitgevallen met een blessure na 50 km. Afgelopen week, exact dezelfde pijn weer en daarvoor nog de rugpijnen die weer terug waren. Een week geleden was alles over. Stein was te snel geweest na de 105 km in Marokko en ben ik al weer vergeten. Ik was er helemaal op in gesteld en zou vanaf de start met niemand meelopen maar mijn eigen tempo lopen. En dat gebeurde dan ook na de start. We liepen Heerlen uit en dan de Brunsummerheide op waar het meteen al bergop ging en door het zand. Steeds zag ik mensen voor me lopen en dan hoef je minder op de bewegwijzering te letten, alhoewel, als je voorganger verkeerd loopt volg je hem natuurlijk. In het begin was het fris en ondanks dat was ik bang dat ik teveel kleding aan had maar na 1 uur wedstrijd had ik mijn temperatuur en alles was goed. De handschoenen gingen uit. Elk bergje in Limburg werd genomen en ik voelde me niet slecht. De verzorgingsposten optimaal gevuld en het was een plezier om van post tot post te lopen en te eten. elke post nam ik pudding, peperkoek en cola. Tevens vulde ik mijn bidon met vocht. Bij Snowworld Landgraaf , waar de langste open trappenpartij van Nederland is met 525 trappen, was de eerste echte kuitenbuijter. Een loper die nog niet had deelgenomen eerder liep bij me en boven gekomen waarschuwde ik hem dat hij nu goed moest uitkijken, na een minuut was ik hem al kwijt. Dan naar beneden en daar kwamen de groep met Henk Geilen tegen die de weg niet vonden. Er worden heel vaak bewegwijzeringen verwijderd hetgeen het erg moeilijk maakt. De groep werd weer uit elkaar getrokken en ik liep gelukkig weer alleen. Ik kwam weer bij de groep op een plek waar men niet wist of men links of rechts moest. Roger liep naar rechts om een aanwijzing te zoeken en ik naar links. Ik liep maar door en hoorde niemand. Dan werd er van verre geschreeuwd en ik liep terug, iedereen was weg dus maar naar beneden. Dat doe ik dus nooit meer want je ligt meteen een kilometer achter. Ik kwam langzaam korterbij en zag dat de loper die ik kwijt was op de berg, weer terug bij de groep was. Dat was dus ondermeer de klim naar Ubachsberg, de klim naar Trintelen en de Eyserbosweg. De Gulpenerberg kwam eraan en ik voelde me nog steeds goed. Omhoog en weer omlaag. De Dolsberg, Sousberg. Dan richting Keutenberg. Bij een van de poortjes na het 42,2 km bij het voetbalveld, stootte ik met mijn voet tegen de betonnen plaat voor het hekje en viel op mijn linker knie. Ik krepeerde van de pijn en probeerde door te lopen maar de pijn was te hevig. Ik zag de voetballers vanuit de kantine mijn leed aanschouwen en ik dacht: die laat ik wat zien. Voetballers blijven bij elke aanraking op het veld liggen dus ikke niet. Door het hervatten van het lopen ging de pijn sneller weg en toen ik bij de Keutenberg aankwam was de pijn zo goed als verdwenen maar voor mij zag ik ook geen enkele loper meer. Bij het afdalen van de Keutenberg zag ik de mensen voor me al weer bergop lopen. Nu kreeg ik het toch moeilijker en besloot mijn mp3-speler aan te zetten. Weer bergop en nu richting 50 km. Hier wordt regelmatig een stuk afgesneden door mensen, hoorde ik naderhand en vorig jaar had ik het met eigen ogen gezien. Dit lijkt me op te lossen door de nummers van de mensen te noteren want ze slaan hier toch een heel moeilijk punt over. Ik werd ingehaald door Peter  Zuidema en ik probeerde hem niet te volgen, gewoon eigen tempo. Richting Valkenburg met de nodige stijgingen en dalingen en de Wilhelminaberg. Dan steil naar beneden langs de Roddelbaan en dan links of rechtaf? Ik herinnerde me van de twee jaar ervoor dat het links was, weer een aanwijzing weg dus. Dan langs de Geulle en vervolgens de trappen naar de Kluis en naar Walem. Ik zag weer een loper voor me. Ik versnelde niet en bij het 60 km punt, laatste verzorging, zag ik dat het Luc Lenaerts was. Toen hij vertrok zei hij dat ik hem wel zou inhalen maar ik was kapot. Lang liep hij voor me. Dan stopte de muziek, batterij leeg van mijn mp3 speler. Een reden om weer wat te wandelen en mijn batterij te vervangen. Het laatste stuk trok zich nog erg lang maar Heerlen was op komst. Ik herinnerde me van 2 jaar geleden dat ik het laatste stuk bijna helemaal gewandeld had daar ik helemaal geen reserves meer had. Nu bleef het gaan. Wel werd ik nog ingehaald door vlgs mij de eerste dame, geen schande trouwens en voor wie loop ik? Voor mezelf dus .......
Op 3 km voor de finish werd ik ook nog ingehaald door Roger Kempinski, laat maar gaan.  Na 8 uur 34 min en 25 seconden, en 2234 hoogtemeters, finishde ik als 33-ste van de 79 finishers.
Ik was blij, mijn knie had het gehouden ondanks dat ik ook nog op dezelfde knie gevallen was, de rug was geen probleem en mijn ontstoken achillespees, die me al maanden irriteert, had ik kunnen wegcijferen. Ik word een dagje ouder, het kraakt maar ...... het functioneert nog.
We kregen nog een mooie oorkonde van Willem met foto 's erop die tijdens de wedstrijd genomen waren en een grote badhanddoek met erop:
70 km Limburgs Zwaarste en je naam eronder.
Volgend jaar weer of  .........Willem moet ermee stoppen. Ik denk dat hij nu gewoon doorgaat met het organiseren van zulke wedstrijden.
Willem en alle helpers, HARTSTIKKE BEDANKT VOOR DE MEER DAN GOEDE ZORGEN EN VERZORGING.

 

 

foto Robert Pepels

foto Henk Sipers
Stein, 01-03-2009. De 6 uur van Stein. De 14-de aflevering en voor mij de 13-de deelname. Marokko stond voor mij op de eerste plaats en Stein, ja, ik had eigenlijk geen zin maar ik moest meedoen want het ligt in de buurt en dat was voor mij reden genoeg om deel te nemen. 3 weken geleden zei ik al dat ik in Stein zou stoppen na de marathon afstand. Kwam daar nog eens de bronchitis bij die ik in Marokko had opgelopen dus .......
Zondagmorgen was ik echter fit en had s 'nachts maar weinig gehoest. Ik ging vol vertrouwen met Jo Schonnbroodt en Roger Kempinski naar Stein. Minimaal de marathon afstand en maximaal ....uitlopen. Na een uur wedstrijd zag ik al dat ik eigenlijk te hard was gestart maar laat maar lopen. Na 2 uur ging het nog steeds prima maar toen drie uur wedstrijd voor bij waren ging het moeilijk. Jo vroeg hoe het met me ging toen hij me voorbij kwam en ik moest zeggen dat het niet goed ging. Jo zag er toen trouwens al getekend uit vond ik. De laatste ronde, om de marathon afstand te voltooien, nam ik een Nutria-drink in de hoop dat dit me weer wat kracht zou geven en ik misschien toch de 6 uur kon volmaken maar dat was valse hoop en ik stapte uit na een afstand van 43, 8km. Ik had hier geen slecht gevoel bij en ik douchte me snel, ging naar de massage bank en voelde me, op de achillespees na, goed. Als je dan echter buiten komt en de andere weer ziet lopen, alhoewel er erg veel uitvallers waren, dan veranderd dat gevoel toch weer. Het was de eerste keer dat ik in Stein de 6 uren niet vol maakte en dan zie je eigenlijk als toeschouwer hoeveel dat er geleden wordt.
Nou, om een lang verhaal kort te maken. Jo haalde zijn Wereldrecord-afstand net niet, op 500 meter ongeveer na, maar presteerde toch weer heel goed maar nu met meer moeite. Hij werd eerste Limburger, onze vriend Roger Kempinski werd derde Limburger en ook hij mocht een boeket bloemen mee naar huis nemen. Ik was de enige in de auto zonder bloemen maar ik weet waar ik ze kan kopen. Math Roberts, mijn Marokko kameraad, liep hem ook niet uit. Last van de onderkant van de voeten net als ik maar hij had nog blaren en die had ik gelukkig niet. Een 6 uurs-wedstrijd 2 weken na zo'n zware als in Marokko, is toch niet de ideale voorbereiding maar dat wist ik van te voren al en Math en ik kunnen nog altijd tevreden terug kijken naar de Trail des Oasis.
Gauw herstellen en verder voor de volgende nml. Limburgs Zwaarste over 70 km.

foto Robert Pepels
Afgelopen maandag vond in Marokko de trail de Oasis plaats. Een semi-selfsupporting wedstrijd over 105 km. Sittardenaar Math Roberts en Henk Sipers uit Maastricht waren de 2 enige Nederlandse deelnemers. Er waren maar 15 deelnemers en 4 weken voor de wedstrijd kregen ze een bericht dat de wedstrijd niet door zou gaan i.v.m. met de Palistinakwestie. De organisatie, in handen van 10-voudig Marathon des Sables-winnaar Lahcen Ahansal, kreeg geen vergunning om de wedstrijd in lijn te organiseren. Daarom werd op het laatst besloten om een alternatief parcours te bedenken.  Lahcen Ahansal is ook de organisator van de Zagora-Extreem Marathon dus de Zagora-Extreem-Marathon moest  tweemaal worden gelopen en die heet niet voor niets Extreem-Marathon met zandduinen, rotsen en een vreselijke berg met een nog vreselijkere afdaling en daarna nog een lus van 21 km. De start vond plaats in het donker en toen de zon opkwam was het al snel warm. Er werd gelopen met rugzak met minstens 1 liter water en eten en enkele survivingspullen. Rond de middag werden de deelnemers in een keer in de woestijn overvallen door een storm met regenbuien die hun lichaam geselden. Daarna werd het weer droog. De beklimming en afdaling die tweemaal genomen moesten worden vergden veel krachten. De afdaling was zelfs bijna levensgevaar over losse stenen en steil naar beneden. Math Roberts, oud Nederlands-kampioen 24 uur hardlopen, die als tweede eindigde achter de Marokkaan Abdelhabi El Moustahli, deed maar liefst één uur over de tweede beklimming en afdaling die ongeveer 3-4 km lengte had. Er waren veel uitvallers. In totaal finishden van 15 deelnemers slechts 8 mensen op de totale afstand van 105 km. Henk Sipers finishde als achtste en laatste in 14 uur 40 minuten. Hij startte in het donker en finishde in het donker. Door een foutje van de organisatie kwam hij zonder water te zitten op 90 km. Men dacht dat de laatste deelnemer al langs was maar deze had afgesneden en was uitgestapt. Sipers werd daarna gezocht door de organisatie en door de kampioen Lahcen Ahansal begeleid naar de finish daar het laatste stuk zeer gevaarlijk was in het donker en voor Lahcen was het z\ijn thuishaven.
Math Roberts had gedacht sneller te zijn dan de 12 u 9 min die hij liep maar het was voor hem dan ook pas de eerste keer dat hij zulk een loop deed met dat zand en alles.
Sipers liep ongeveer wat hij dacht, "Ik ben een stuk langzamer dan Math maar ik heb wel de nodige woestijnervaring. Mijn tijd had sneller gekunt als ik geen problemen had gehad maar die krijgt eigenlijk iedereen".
Beide lopers akklimatiseren weer even en dan over een week de 6 uur van Stein. Voor Roberts ook een belangrijk doel. Sipers gebruikt Stein om op schema te blijven voor een andere 100km in juli over de steppen en bergen van Mongolië.

 

Op http://traildesoasis.webs.com/ staat een iets uitgebreider verslag met meer foto 's.

Tevens intervieuwde ProRun me, klik hier voor het verslag.

Klik hier voor meer foto 's: http://picasaweb.google.fr/ironorganisation

 
UITSLAG:

 

1 Abdelhabi El Moustahli  11 u 42
2 Math Roberts                 12 u 09
3 Michel Henrion               12 u 36
4 Edwin Lennaerts             12 u 47
5 Louis Albert                    13 u 55
6 Bernard Dumount            13 u 55
7 Michel Colas                   13 u 55
8 Henk Sipers                     14 u 40

En nu tijd voor de Mestreechter Vastelaovend, alhoewel een bronchitis die ik heb meegebracht uit Marokko, speelt me nu tegen.

 

    

                            Klik voor vergroting

 

1-2-2009 Midwinter marathon te Apeldoorn. De voorspellingen voor deze marathon waren qua weer niet goed. Er zou een gure oostenwind waaien en de mensen die het parcour kennen weten waar de schoen dan gaat wringen. Samen met Henry Okkersen en Christine en Jo Schoonbrood naar Apeldoorn gegaan. In Apeldoorn konden we dankzij de goede prestatie van Jo van vorig jaar de VIP ruimtes betreden en werden aldaar ontvangen met koffie en krentenbrood. Ik maakte alles klaar aldaar en dan is het tijd om naar de start te gaan. Af en toe dwarrelden al enkele sneeuwvlokjes naar beneden en buiten ..... ijs en ijs koud. Afgelopen week had ik me niet goed gevoeld en het lopen ging moeizaam. Zaterdag nog effe gelopen en dat ging maar meer ook niet. Ik zou hier met rugzak lopen en had daar al mijn spullen in gedaan voor na de wedstrijd plus wat extra spullen voor als ik tijdens de marathon in de problemen zou geraken en zou moeten wandelen dus extra warme kleren. Eerst kreeg ik het warm maar al snel voelde ik dat ik de juiste kleren aan had. Mijn streven was lopen met rugzak en finishen in 4 u en maximaal 15 minuten. Na 15 km kregen we echt de wind tegen en toen begon de strijd. Na 23-24 km werden mijn bovenbenen hartstikke stijf van de koude. Ik kon qua conditie het tempo er redelijk inhouden en doorgaan. Dan eindelijk het punt waar de marathon zich afscheidt van de Asselronde die over 27 km gaat. Je loopt dan bijna alleen, heerlijk. Na 30 km gaat het een heel lang stuk steeds bergop en dat is zwaar en met rugzak extra zwaar. Dan 35 km en weer tegen de wind in tot bijna 38 km. Er vielen overal slachtoffers van de koude ,maar van 30-35 km ging het goed en ik kon mooi mijn tempo doorzetten. Dan 40 km en ik kon nog versnellen en haalde nog mensen in. Ik finisde in 4 u 11 min en 3 seconden. Ik was tevreden, niet kapot en alleen maar koud. koud ,koud. Na de finish rende ik door naar de Schouwburg waar de anderen zouden wachten. Hier verfrisde ik me en ik voelde me goed. De test was geslaagd maar ..................... de 100 km in Marokko, ja dat is een ander verhaal. Ik heb nog een mail van Alain gekregen dat het extreem zwaar zal worden en we zullen wel zien waar het schip strandt. De eerst geplande 100 km i Marokko zou een makkelijk te lopen route zijn maar die gaat niet door en we lopen 2 maal het parcour van de Zagora Extreem Marathon plus een lus van 16 km.
Nu iets afbouwen. Ik vertrek 14 februari en de wedstrijd is 16 februari dus die dit leest, steek een kaarsje voor me op.

 

 

 

 

 

 

 
Vandaag, 21-01-2009,  kreeg ik een telefoontje en email van Alain Charlier van Iron Organisation dat de wedstrijd gecanceld is i.v.m. met veiligheidsproblemen en zodoende het niet uitreiken van vergunningen in Marokko door de Palestina-kwestie.
De organisatie was in handen van Lahcen Ahansal ( 10 voudig Marathon des Sables winnaar) en zijn vennootschap " Ahansal Trekking" .
Alain Charlier van Iron Organisation en reclame-agent voor België voor deze wedstrijd, gelooft niets van deze problemen en probeert een uitweg, marathon,  te vinden of hij geeft de deelnemers hun geld terug.
Deze week was na de trailmarathon in Olne mijn zware trainingsweek waarvoor ik een week vrij had genomen en ik kreeg het bericht na de vandaag gedane training waar ik in eerste instantie een goed gevoel aan had overgehouden maar dit was dus maar voor kort.
Wat nu volgt en of ik nog na Marokko ga is niet zeker.
 
Later meer .........................

22-01-2009 Er volgt een alternatief, ook 100 km. 2 maal de Zagora marathon en een lus van 16 km ( wel illegaal, zonder toestemming van Gemeentes e.d. 

Pssst niet verder vertellen..

Dus ..................we gaan.

                 De Inov-8 ROC-LITE 318 GTX is vandaag binnen gekomen bij Ron For Run. Ben hem meteen gaan halen en morgen wordt er mee getraind. Ron had tevens de gaiter, rechts, voor me besteld en de schoen zit lekker en de gaiter voel je helemaal niet zitten en hij sluit perfect af.

Hoe de schoen loopt e.d. volgt, dus houdt de site in de gaten.

                    
Met dank aan:

 Willem Mutze. 

klik foto voor vergroting.
18-01-2009 Olne (B) Les 4 Feuilles trail marathon. Het had vannacht al geregend dus ik wist wat voor parcours ons te wachten zou staan aldaar. Samen met Henk Geilen, Marcel Claessens, Math Roberts, Roger Kempinski en ikzelf ( Henk Sipers) vertrokken we naar Olne. Het regende niet maar het waaide wel redelijk en regen was op komst. Er waren heel veel deelnemers. De wedstrijd gaat over 4 ronden van ongeveer 12-11-10 en 9km. De meeste liepen 1 ronde en dat zorgde dan ook voor een enorme opstopping na de start want het parcour gaat 90 % over onverharde wegen en overal stonden grote waterpoelen en deze lopers wilden geen natte voeten krijgen!!!!! Dit is helaas onvermijdelijk en ik had als voorzorg over mijn X-socks de Sealskin"rubber"sokken aangetrokken een 100 % garantie voor droge voeten. Mijn oude trailschoenen waren via mijn sponsor terug naar de fabriek en de nieuwe, ander merk, waren nog niet gearriveerd dus moest ik op schoenen lopen zonder trail-profiel. Na een aantal kilometer lag er zelfs ijs en dat werd overspoeld met water, levensgevaarlijk. Ik vraag me nog af hoe we bijna allemaal overeind konden blijven. Hier en daar maakten sommige mensen een flinke schuiver maar  ...op en verder. Hier viel dan ook Bram van der Bijl en zoals later bekent werd, brak hij hierbij zijn enkel!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Bergop, bergaf door waterpoelen en door modder waar je blij kon zijn als je alle twee je schoenen nog aanhad als je eruit kwam en meer van dit plezier zou Henk Geilen zeggen. In totaal zouden we zo 'n 1000 hoogtemeters krijgen en natuurlijk ook naar beneden. Bij een afdaling was het alsof we door een kabbelend beekje liepen en het water reikte tot aan onze enkels, mijn Sealskin sokken waren gelukkig hoger!!!!! Hier en daar kregen we weer van die ijsplaten en ik kwam er heel overheen. Normaal zoek je bij deze lopen de vlakke gedeeltes om je voeten neer te zetten maar nu probeerde ik op de uitsteklende stenen te lopen om grip te krijgen. Ik liep makkelijk, pakte elke 6 km mijn gel en dronk veel. De zwaarste hellingen werden gewandeld en in de laatste ronde kon ik zelfs de hellingen blijven doorrennen waarbij je veel mensen inhaalt.
Zo 'n 500 meter voor de finish werd ik bijgehaald door Roger Kempinski en we liepen samen naar de finish. Tijd 4 u 27 minuten en nog iets. Ik was zeer tevreden en absoluut niet kapot. De "normale"marathonlopers kunnen maar moeilijk wennen aan zulke tijden. Zij willen maar sneller en sneller op vlakke parcoursen, uit de wind etc. etc. Nu blijkt toch weer dat ik op zwaardere parcoursen beter uit de voeten kom. Een hele "ruggesteun" voor Marokko over 4 weken. Na de finish hoorden we dus het verhaal over Bram. Wilma Dierix en nog iemand waren erbij toen het gebeurde en zij bleven bij Bram tot hij werd afgevoerd naar het ziekenhuis van Verviers en zij vervolgden toen hun marathon ( alle respect). In Verviers werd een gebroken enkel geconstateerd en ze wilden meteen opereren maar dat wilde Bram niet zover van huis. Erwin Borias en Wilma namen hem mee terug naar Nederland en vandaag wordt hij geopereerd en zal een hele tijd uit de "running" zijn.
Bram sterkte, we denken aan je.

 
11-01-2009 Genk (B), De Louis Persoons marathon te Genk. Georganiseerd door Micha en vrienden. Ze hadden met man en macht gewerkt om het parcour redelijk sneeuwvrij te maken en dat was hen redelijk gelukt.  Enkele plekken waren nog glad maar we mogen tevreden zijn.
Ik was blij dat de marathon doorging daar ik anders in mijn eentje in de koude had moeten trainen en wel zo 'n 30-35 km. Ik heb het verhaaltje van winnaar Marc Papanikitas gelezen en die noemde in zijn verhaal alles wat hij aanhad tijdens de wedstrijd die hij trouwens voor de 7-de keer won. Ik had veel kleren aan en voor het eerst droeg ik als laag op de huid het nieuwe X-bionic shirt. Daarop een functioneel Craft-shirt met lange mouwen, een fleece-colltrui, een fleece bodywarmer en daarover het Ron-for-Run shirt. Op het hoofd een zijden bedekking voor hoofd nek, oren etc en dan mijn Ron for Run muts. Dan een New-line-onderbroek, een korte legging en twee lange leggings over elkaar. Tevens mijn Deuter-rugzak met Camelbag en mijn nieuwe Julbo zonnebril en een paar dikke fleece-handschoenen. Mijn Saucony schoenen met lange compressie X-socks en mijn rubberen, waterdichte Sealskin sokken. Dan de start. Het eerste stuk ging erg langzaam daar iedereen voorzichtig liep want het  was smal , glad en je zag niet waar je liep. Daarna kwam ik langzaam in het tempo dat ik wilde lopen, nml. op reserve. Na een tiental kilometer kwam een lopers die ik kende en hij duwde me aan mijn rechter bil vooruit omdat het bergop ging. Ik zei meteen dat hij dat moest laten en het schoot meteen mijn rug in. Vanaf dat moment heb ik eigenlijk niet meer lekker gelopen. Na een tijdje gingen mijn hamstrings ook nog vastzitten van de koude en toen was het alleen nog maar finishen. Ik finishde in 4 u 8 minuten. Eigenlijk de tijd die ik wilde lopen maar dan moest het wel van zelf gaan en dat was het nu niet door dat duwtje.
Na de finish was ik vrij snel hersteld en maar weer vooruit kijken naar de zware marathon in de Ardennen de volgende week.
Ik heb het geen moment koud gehad en mijn kledingkeuze was goed. Alleen heb ik onderweg mijn fleece-handschoenen moeten uitdoen want die waren te warm en ik droeg daarna alleen een paar  dunne handschoenen.

 

    

           
Week 2 jaunari 2009. De Yukon herinneringen komen weer naar boven. Overal ligt er sneeuw en het vriest dat het kraakt. In Limburg werd een laagste temperatuur gemeten van minus 22 graden Celsius. Mijn trainingen deze week, zonder slede uiteraard, gaan moeizaam door de gladheid maar een paar spikes die ik onder de schoenen kan binden, houden me wel overeind. Zondag de marathon van Genk (B) ofwel de LP marathon. Zou Micha en friends de sneeuw en ijs verwijderd hebben of wil hij ons verrassen?????
Schinnen, 04-01-2009. De Fat ass 50 met een afstand van 50 km. Mijn 13-de deelname waarvan 2 bij Anton Smeets en de rest bij Nadja en Ger Weijenberg. De bedoeling was ontspannen lopen met de Deuter 15 liter rugzak en "fit" finishen. Ik vertrok een stuk rustiger dan normaal en had al snel mijn tempo te pakken. De Brufen had ik een half uur voor aanvang ingenomen daar ik vorige week ( vorig jaar) er geen had ingenomen en behoorlijk rugpijnen had gekregen tijdens de Silvester-marathon. Ger beschrijft het parcour altijd als " het parcour kent ook vlakke stukken". Een ronde is ongeveer 4,17 km  waarvan 1 1/2 km bergop dan 1 km vlak, 500 meter bergaf en weer iet smeer dan 1 km vlak. Na een ronde zei een deelnemer tegen me dat het parcour hem toch wel tegen viel!!! Ik maalde zo mijn ronden af en na 8  rondjes voelde ik mijn rug weer even maar dat ging voorbij. Boven op de berg hadden we een stuk tegenwind en daar was het ook een heel stuk kouder maar effe lekker. Na 4 u 44 minuten finishde ik en  ..... ik was fit. De benen voelen goed en volgende week de Louis Persoon Marathon in Genk waar ik weer hetzelfde wil lopen. Verder blijf ik door de week mijn kilometers maken en zo moet het eigenlijk voor de 100 km in Marokko, 16 februari, genoeg zijn daar de externe factoren in Marokko meer bepalend zijn dan de noeste trainingsarbeid.
Maar tot 16 februari moet ik dus nog volgende week de LP marathon in Genk, de week erna de Quatre Feuilles marathon in de Ardennen en de Midwinter marathon 1 februari. Het belangrijkste nu is trainen en heel blijven.

 

         Nadja                                          Mijn finish